tag:blogger.com,1999:blog-11014788625506459102011-11-13T02:04:11.976+08:00WHITE DREAMMyint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.comBlogger311100tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-70982476619559780202011-08-08T09:40:00.001+08:002011-08-08T09:40:41.135+08:00အင္တာနက္က လာတဲ့ ကဗ်ာ<div class="ii gt" id=":14t"><div id=":14q"><div><div><br />ဘယ္နယ္ကလဲတဲ့ .....<br />အလယ္ကလူ စကားမဝဲပါ<br />ငါဟာ .....<br />ေျခတေပါင္က်ိဳးကေနတဲ့ ေရႊမင္းသမီး<br />ဘီးလူးစီးခံထားတဲ့ တိုင္ျပည္ေလးကပါ။<br />ေဘးနားက အႏိုင္က်င့္ခ်င္တဲ့<br />ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ အကိုၾကီးေတြရဲ့<br />မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲၾကည့္ျပီးေနရတဲ့<br />မ်က္ႏွာငယ္ ေရႊမင္းသမီးေလးပါ။<br /><br />တိုင္းျပည္ကမငယ္ေပမယ္႔<br />မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့ တိုင္းငယ္ျပည္ငယ္ေလးကပါ။<br /><br />ငါတို႕က ဒီလိုေျမ၊ဒီလိုျပည္က လာတာပါ။<br />ကတၱရာ လမ္းဆိုရင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊<br />အခြင့္အလမ္းဆိုလည္း ကိုယ္ယူကိုယ္ရနဲ႕<br />ကိုသူရ ေတြေပါတဲ့တိုင္းျပည္ေပါ့။<br /><br />ေရမလာ၊ မီးမလာလည္း<br />ဘာဂ႐ုစိုက္ရမလဲ<br />ေငြသာရွိလို႕ကေတာ့<br />အဝီစိထိ လိႈဏ္ေခါင္းတူးျပီး<br />အဲကြန္းဖြင့္ေနလို႕ရတယ္။<br /><br />ေဆးလိပ္အရက္ လူကိုဖ်က္ဖ်က္<br />ဝင္ေငြမပ်က္<br />စီးပြါးတက္ဖို႕ဆိုတဲ့<br />အေတြးအေခၚေတြနဲ႕<br />ဘယ္သူေသေသ<br />ငေတ မာဖို႕သာ အဓိကပါ။<br /><br />ႏိုင္ငံေရး၊ပညာေရး<br />လူမႈေရး<br />ဘာေရးမွ မေရးၾကနဲ႕<br />ဒို႕မွာ ဒီ႔ထက္အေရးၾကီးတဲ့<br />ေရးသံုးေရးရွိတယ္<br />ခုထိေတာ့ ခပ္ေရးေရးပဲ။<br /><br />သားသမီး မေကာင္းေတာ့<br />မိဘေခါင္းတဲ့<br />အမိ၊အဖက မေကာင္းေတာ့<br />သားသမီး ခမ်ာ<br />ဟိုေျပာင္းဒီေျပာင္းနဲ႕<br />လူေလာင္းလွည့္ ေနၾကရေပါ့။<br /><br />မင္းလိပ္ျပာလံုဖို႕ မလိုဘူး<br />မင္းေနတဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးလံုဖို႕အေရးၾကီး<wbr></wbr>တယ္။<br />မင္းစိတ္ထားျဖဴဖို႕ မလိုဘူး<br />မင္းဝတ္ထားတဲ့ အကၤ်ီျဖဴရင္ လူရာဝင္ျပီ။<br />မင္းကိုယ္ခ်င္းစာဖို႕ မလိုဘူး<br />ကိုယ္ပဲ သာဖို႕လိုတာပါ။<br /><br />အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္စရာ မလိုဘူး<br />အက်ိဳးေဆာင္ေတြ ေပါလြန္းလို႕<br />သူေတာင္းစားေတာင္ ပြဲစားနဲ႕ေတာင္းသတဲ့။<br />ပညာတတ္မွ ထမင္းစားရမွာ မဟုတ္ဘူး<br />ထမင္းဝမွ ပညာသင္လို႕ရမွာ<br />အေဖရယ္......"သားတို႕ပညာတတ္ၾကီး<wbr></wbr>ျဖစ္ေအာင္<br />မ်ားမ်ား စားေပးပါဦးတဲ့"<br />ႏိုင္ငံျခားက သားနဲ႕သမီးက မွာတယ္။<br /><br />ငါတို႕မွာ ....<br />ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ေတြေပါတယ္<br />ေရေတာ့ရွားတယ္။<br />တစ္ႏွစ္သံုး အလုံးေတြေတာ့ ေပါတယ္<br />အဝိုင္းေတြေတာ့ရွားတယ္။<br />ဆန္ေရစပါး ေပါမ်ားတယ္<br />ထမင္းေတာ့ နပ္မမွန္ၾကဘူး။<br />သစ္ေတာေတြေတာ့ ေပါတယ္<br />ဒါေပမဲ့ ေတာသစ္ေတာင္ ဝယ္ရခက္တယ္။<br />တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လူခ်မ္းသာေတြေပါတယ္<br />စိတ္ခ်မ္းသာေတြေတာ့ နည္းတယ္။<br />ပုတ္သင္ညိဳေတြ ေပါတယ္<br />ေဒါင္းေတြက မ်ိဳးတုန္းေနျပီ။<br />စြမ္းအားရွင္ေတြေတာ့ေပါတယ္<br />စြမ္းအင္ကိုေတာ့ ေခြၽတာရတယ္။<br />စစ္သားေတြေတာ့ ေပါတယ္<br />အမိေျမအတြက္ သားအစစ္ေတြေတာ့ရွားတယ္။<br />လူၾကီးသားသမီးေတြေတာ့ေပါတယ္<br />လူၾကီးလူေကာင္းေတြေတာ့နည္းတယ္။<br />လုပ္စရာေတြ ေတာ့ေပါတယ္<br />အလုပ္ေတြေတာ့ ရွားေနတုန္းပဲ။<br /><br />နီယြန္မီးေတြနဲ႕ ျမိဳ႕ေတြကို အလွခ်ယ္စရာမလိုဘူး<br />ငါတို႕ဟာ ကြမ္းတံေတြးနဲ႕ ျမိဳ႕ကိုအလွေရးတတ္တယ္။<br />ေလာင္စာဆီနဲ႕ လွ်ပ္စစ္မီးမလိုဘူး<br />ငါတို႕မွာ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႕ၾကက္ဆူပင္ရွိတယ္<wbr></wbr>။<br />ပညာတတ္ေတြ မလိုဘူး<br />ငါတို႕မွာ အခါေတာ္ေပးနဲ႕ အၾကားအျမင္ဆရာေတြရွိတယ္။<br />အေနာက္တိုင္း အေတြးအေခၚေတြမလိုဘူး<br />ငါတို႕ဟာ အရာရာ သူမ်ားေနာက္မွာပဲရွိတယ္။<br />ေဆး႐ံု၊ေဆးခန္းေတြ မ်ားမ်ားမလိုဘူး<br />ငါတို႕မွာ အခ်ိန္မေရြးဝယ္လို႕ရတဲ့ ကြမ္းယာဆိုင္ ေဆးေပးခန္းေတြရွိတယ္။<br />အႏုပညာသမား စစ္စစ္ေတြမလိုဘူး<br />ငါတို႕မွာ ေကာ္ပီသီခ်င္းနဲ႕ ခိုးကူးေခြေတြရွိတယ္။<br />ေဘာင္းဘီေတြ ေခတ္မစားေတာ့လည္း ကိစၥမရွိဘူး<br />ငါတို႕မွာ ပုဆိုးနဲ႕ တိုက္ပံုရွိတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ငါတို႕ဟာ ....<br />ဗင္းနစ္ျမိဳ႕နဲ႕ အင္းေလးကို မလဲႏိုင္သလို<br />ႏွစ္ထပ္ဘတ္(စ)ကားနီနီၾကီးနဲ႕ ဗိုက္ပူခ်က္ပလက္ၾကီးကို မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br />စပါဂတ္တီနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးကို မလဲႏိုင္သလို<br />ကာေနဗယ္နဲ႕ သၾကၤန္ကိုမလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br />ဟာဝိုင္ယီနဲ႕ ငပလီကိုမလဲႏိုင္သလို<br />ဝင္ဘေလကြင္းနဲ႕ ငါတို႕ကတၱရာလမ္း ေဘာလုံးကြင္းေလးကို မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br />ဥေရာပရဲ့ ျဖဴေဖြးေဖြး ႏွင္းဖုံးလမ္းေတြနဲ႕ အညာရဲ့ ဖုန္ထူထူ အလွကို မလဲႏိုင္သလို<br />ႏိုင္းျမစ္ၾကီးရဲ့သမိုင္းနဲ႕ ျမစ္ဧရာဝတီေပၚက ဘဝေတြကိုမလဲရက္ခဲ့ဘူး။<br />ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ......<br />ငါတို႕ေျမ၊ငါတို႕ျပည္ရဲ့ အရိပ္အေငြ႕ေလးကိုေတာင္ ဘာေတြနဲ႕မွ မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /><br />ငါတို႕ေတြဟာ ဘယ္ကိုပဲေရာက္ေရာက္<br />အခ်ိန္တန္အိမ္ျပန္ၾကတဲ့ ေဆာ္လမြန္ငါးေတြလို<br />မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာၾကမွာပါ .....။<br /><br />အနည္းဆုံးေတာ့ .....<br />ဒီေျမမွာ ေသဖို႕ သက္သက္ေမြးဖြားခဲ့သူလို<br />ျပန္လာၾကမွာပါ။<br /><br />......<br />ေမာင္ရင္ငေဇ</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-7098247661955978020?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-37695860712957538172011-07-26T20:06:00.000+08:002011-07-26T20:06:44.267+08:00ေပါက္ကြဲ သံစဥ္ေသမင္း<br />ဒင္း.....<br />အေကာင္းၾကိဳက္တာ<br />လြန္လြန္းတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-3769586071295753817?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-6178409356649606952011-01-11T16:25:00.003+08:002011-07-26T20:04:34.555+08:00我 的 同學們 ေက်ာင္းေန သူငယ္ခ်င္း<div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား</span><b><span lang="ZH-TW" style="font-family: PMingLiU; font-size: 20pt;"><br /></span></b><b><span lang="ZH-TW" style="font-family: PMingLiU; font-size: 20pt;"></span></b><b><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 20pt;"></span></b></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုတေလာ ေက်ာင္းမွာ ေတာင္အေမရိကား ေက်ာင္းသားေတြက တေန႔တျခား မ်ားလာသည္ ထင္၏။ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူတို႕က ဒီမွာ စေကာ္လာရသည္-တဲ့။ အေၾကာင္းကေတာ့ ထိုင္၀မ္ကို အဲဒီႏိုင္ငံေတြက သီးျခား ႏိုင္ငံအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလို႔-ဟု ဆိုသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထုိေက်ာင္းသားအုပ္စုထဲ ေရာက္သြားလွ်င္ျဖင့္ မ်က္စိေရာ နားေရာ အကုန္ လည္ထြက္သြားႏိုင္သည္။ သူတို႔ကား ဘာသာစကားကို အစုံသုံး၍ ေျပာေနၾကသည္ေလ။ ပထမ အဂၤလိပ္လို ေျပာလိုက္၊ ေတာ္ၾကာ တေယာက္ စပိန္လို ေကာက္ေမးလိုက္၊ တခါ ေပၚတိုလို ျပန္ေျဖလိုက္၊ တခါတခါ တ႐ုတ္လို ညွပ္ေျပာလိုက္ႏွင့္။ တကယ္ ႐ႈပ္ရွက္ကို ခပ္လို႔။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆရာမက ထိုင္၀မ္ကိုု ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ-လို႔ ေမးေတာ့ အာဂ်င္တိုင္းသူတေယာက္က ဒီမွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သိပ္ စိမ္းတာပဲ။ လိႈက္လွဲလွဲ ႏႈတ္ဆက္တာလဲ မေတြ႕ရဘူး။ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ၾကရင္ ျပဳံး႐ုံ ျပဳံးျပ ၊ နိေဟာင္ ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္တာပဲ ရွိတယ္-ဟု ဆိုပါသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုတ္လဲ ဟုတ္ေပသည္။ တ႐ုတ္တို႔က ျပဳံးျပကာ တေယာက္ေယာက္က “နိေဟာင္”ဆိုပါက ကိုယ္က ျပန္ၿပီး ေဟာင္လုိက္႐ုံသာ။ ေရႊေတြကေတာ့ သိဖူး ျမင္ဖူးျပီးသားျဖစ္လွ်င္ “ အဟဲ” ဆို႐ုံျဖင့္ ရသည္။ ဘုိေတြကေတာ့ How do you do? ဟု ဆိုကာ ဘာကို ကိုင္ခဲ့မွန္းမသိသည့္ လက္ၾကီးကို ကမ္းေပးသည္။ ေနာက္တေယာက္ကလည္း ကမ္းေပးေသာ လက္ကို ကိုင္ကာ How do you do? ႐ုံႏွင့္ ကိစၥၿပီးေလသည္ကိုး။ အိမ္သာက အဆင္း ဗမာလို ဒုတ္ခေညာင္းႏွင့္ ကုန္းခဲ့လွ်င္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္။ တ႐ုတ္လို စကၠဴသုံးလွ်င္လဲ နဲနဲ ေတာ္ေပဦးမည္။ ဟိုလူေတြလို ေရေလာက္ႏွင့္သာ ကိစၥျဖတ္ခဲ့လွ်င္ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးခ်ိန္တြင္ မိမိလက္ကို နဲနဲေတာ့ စနည္းနာ ၾကည့္ဖို႔ လိုမည္ ထင္၏။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စပိန္ယဥ္ေက်းမႈထြန္းကာရာ သူတို႔ဆီမွာေတာ့ ေယာက္်ားေလးႏွင့္ မိန္းကေလး ေတြ႔ဆုံၾကလွ်င္ တေယာက္က လက္ႏွစ္ဖက္ကိုကားလို႔ ရင္ခြင္ကို ဖြင့္ေပးလိုက္၏။ တေယာက္က ရင္ခြင္ထဲ ၀င္လာသည္။ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ဖက္ ရင္ခ်င္းအပ္ ပါးခ်င္း ဘယ္ျပန္ညာျပန္ကပ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္ေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူတို႔ဆီက ေအးသည့္အခ်ိန္က မ်ားေတာ့ ထိုယဥ္ေက်းမႈက ဆင္ေျပေပလိမ့္မည္။ ထိုင္၀မ္လို ေနရာမ်ိဳးတြင္ ေႏြရာသီျဖစ္ပါက ေခၽြးတလုံးလုံးျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၾကရရွာသည္။ သည္ပုံကို ျမင္ရေတာ့ သူတို႔ အစား ပိုစပ္ပူေလာင္ ခံစားရ၏။ ေရႊျမန္မာေတြလို အက်ၤ ီ အိပ္ကပ္ထဲ တိုလီမုတ္စေတြသာ ထည့္လာခဲ့မိရင္ ဟိုတေယာက္ ရင္နာေတာ့မွာပဲ ဟု မဆီ မဆိုင္ေတြးမိျပန္သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အတန္းထဲမွာ သူတို႔ႏွင့္ Classmate ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ယဥ္ေက်းမႈထဲမွာေတာ့ စီးေမ်ာခြင့္ မရခဲ့ပါ။ ျဖစ္ခဲ့ေသာ Classmateမ်ားမွာ တခ်ိဳ႕လဲ အမွတ္ထင္ထင္။ တခ်ိဳ႕လဲ ဖာသိဖာသာ။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ တရင္းတႏွီးရွိလွသည္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေက်ာင္းသူတေယာက္ကိုေတာ့ အေတာ္ကို အမွတ္ထင္ထင္ ရွိေနဆဲ။ မ်က္လုံးက ညိဳလဲ့လဲ့ မ်က္ႏွာပုံနဲ႔ အရပ္အေမာင္းကစလို႔ ျမန္မာနဲ႔ ခၽြပ္စြပ္။ ပထမ စေတြ႔ေတာ့ ျမန္မာမေလးမ်ား ျဖစ္ေနမလားလို႔ အထင္ေရာက္မိေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အေဖက ထိုင္၀မ္သား။ အေမက ဂ်ာမန္။ အင္း ဘယ့္ႏွယ္ ေမြးလာတဲ့ ကေလးက်ပါမွ ဗမာ႐ုပ္ေပါက္ေနပါလိမ့္။ နာမည္ေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အိ႐ို-တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရင္းႏွီးေတာ့မွ သူမအေၾကာင္း သူမ မိသားစုအေၾကာင္း ေတာ္ေတာ္ေလး သိလိုက္ရသည္။ ဂ်ာမနီသူတေယာက္ ထိုင္၀မ္မွာ တ႐ုတ္စကားသင္ရင္း ထိုင္၀မ္သားတေယာက္နဲ႔ ညား။ သမီးတေယာက္ ေမြး။ ၿပီးေတာ့ နယ္လုၾကသည္။ ထိုင္၀မ္သားကလဲ ရာသီဥတုကစလို႔ ထိုင္၀မ္က ေကာင္းသည္၊ ဂ်ာမန္သူကလဲ ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရးမွာ ဂ်ာမနီကပိုၿပီး အိေျႏၵရသည္- စသျဖင့္။ သည္လိုႏွင့္ နယ္လုၾကရင္း သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲခဲ့ၾကသည္-တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိ႐ိုကေတာ့ မေအနဲ႔ အတူ ဂ်ာမနီကို ပါသြားခဲ့သည္။ ႏွစ္ေတြ ၾကာလာေတာ့ ထိုင္၀မ္သားက ထိုင္၀မ္သူတေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္သစ္ ထူ။ ဂ်ာမန္သူကေတာ့ ေနာက္တေယာက္ မယူေတာ့ပါဘူး-တဲ့။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခု နင္ဘယ္မွာ တည္းသလဲ ဆိုေတာ့ ေဖေဖတို႔ အိမ္မွာေပါ့-တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေဖေဖ မိသားစု အေၾကာင္း သူ႔ေဖေဖအေၾကာင္းေတြကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေနေအာင္ ေျပာျပသည္။ အိ႐ိုကို ၾကည့္ရသည္မွာ သူမ ေဖေဖကိုလဲ အျပစ္မျမင္။ ခ်စ္ခင္ေလးစားသည့္ပုံသာ ေတြ႔ရ၏။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႔သမီးကို ဒီလို ပုံစံႏွင့္ ၾကီးျပင္းလာေအာင္ ထိမ္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္၍ သူ႔ဖခင္အေပၚ သည္လို သေဘာထားေတြ ျဖစ္လာေအာင္ သင္ေပးခဲ့သည္ အိ႐ိုေမေမကုိ ေလးစားမိသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္အၾကိမ္ ထိုင္၀မ္ကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ လာတာလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါ-တဲ့။ ၾကားထဲမွာ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို သူ႔ေမေမက ထိုင္၀မ္ကို ပို႔ေပးခဲ့သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဖခင္ ေမတၱာကို ရေစခ်င္လို႔ လို႔ ဆိုပါသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခုတခါ ထိုင္၀မ္ကို သူမလာျခင္းသည္ တကယ္ေတာ့ တ႐ုတ္စာသင္ဖု႔ိ မဟုတ္။ သူက တ႐ုတ္လို အေတာ္ေလး ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ရွိေနပါၿပီ။ ဂ်ာမဏီမွာ အထက္တန္း ေအာင္ၿပီးၿပီ။ မၾကာခင္မွာ တကၠသိုလ္ တက္ရေပေတာ့မည္။ တကၠသိုလ္မတက္ခင္မွာ အေဖနဲ႔ အတူတူ ၾကာၾကာ ေနဖူးေအာင္ သူမေမေမက စီစဥ္ေပးတာပါ-တဲ့။ တကယ္ပဲ သူမေဖေဖ၏ မိသားစုႏွင့္ 6 လေလာက္ အတူေနသြားခဲ့သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ႔တို႔ ယဥ္ေက်းမႈမွာ အရာရာသည္ အနတၱ-ဟု သြန္သင္မႈ မရွိေပမင့္ သမီးတေယာက္ လူသားဆန္စြာ ေမတၱာေငြ႕ အျပည့္အ၀ ရေရးအတြက္ သူတို႔၏ အတၱကို ႏွိမ့္ခ်ႏိုင္သူေတြ အျဖစ္ မုဒိတာ ပြားမိေတာ့သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရႊျပည္ၾကီးက ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာေတာ့ အရာရာဟာ အနတၱပါ-လို႔ တဖြဖြ ရြတ္ဆိုေနၾကရင္း မိမိတို႔၏ အတၱကို ေရွ႕တန္း တင္လြန္းသည္ ထင္၏။ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္လွ်င္ အေယာင္ေဆာင္တို႔၏ လွည့္ပတ္မႈကို ခံရၿမဲ ျဖစ္သည္။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အတၱသည္ ေရွ႕တန္းသို႔ ေရာက္လာေသာအခါ သံေယာဇဥ္က ေမတၱာအေယာင္ေဆာင္လာသည္။ ေမတၱာအေယာင္ေဆာင္တတ္ေသာ သံေယာဇဥ္၏ ဒဏ္ကို သားသမီးမ်ားက ဘ၀ႏွင့္ ရင္းၿပီး ခံၾကရရွာသည္။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိ႐ိုေလး ကံေကာင္းပါသည္။ မိဘႏွစ္ဦးစလုံးက အရာရာသည္ အနတၱ-ဟု သိေကာင္းမွ သိေပမည္။ သို႔ေပမင့္ အတၱကို ေရွ႕တန္းမတင္ခဲ့ၾကတာ ေသခ်ာပါသည္။ ထုိအခါ သံေယာဇဥ္သည္ ေမတၱာ အေယာင္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့။ စစ္မွန္ေသာ ေမတၱာသည္သာ သူတို႔အတြက္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စစ္မွန္ေသာ ေမတၱာေတြႏွင့္သာ ဘ၀ခရီး ဆက္ႏိုင္ၾကပါေစ။</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-617840935664960695?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-10916595354496826922011-01-03T22:12:00.005+08:002011-01-04T14:09:37.691+08:00ခ်န္ဂီ အက်ဥ္းသား<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေလးမွာ ေနရင္း ျပန္မဲ့ ရက္ကို တြက္ၾကည့္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာ 28 ေန႔လည္ 11 နာရီ ခ်န္ဂီေရာက္ 1 နာရီ ထိုင္၀မ္ေလယာဥ္ ထြက္ဆိုေတာ့ အကိုက္ပဲေပါ့ေလ။ ၾကားထဲမွာ ႏွစ္နာရီေတာင္ ျခားထားတာဆိုေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါေပါ့။ စီစဥ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားကေတာ့ စိတ္ပူၾကတယ္။ သူတို႔ ေဒသ သူတို႔ ေလယာဥ္အေျခအေနကို သူတို႔ ပိုၿပီး သိတယ္ မဟုတ္လား။ ခုခ်ိန္က မေလးမွာ မိုးရာသီျဖစ္ၿပီေလ။ ေလယာဥ္ခ်ိန္က ေနာက္က်တာ မ်ားသတဲ့။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲဒါနဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ားက 27 ရက္ေန႔မွာ မေလးကေန စကၤာပူျပန္ဖို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ တခု စီစဥ္ေပးၾကတယ္။ သူတို႔ စိတ္ကူး 27-ရက္ေန႔ စကၤာပူသြား။ ဟိုမွာ တစ္ည အိပ္။ 28-ရက္ေန႔ ေန႔လည္မွ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္၀မ္ ျပန္ေပါ့။ အင္းးး သူတို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ သူတို႔ေတာ့ ဟုတ္လို႔။ ဒီက ေမာင္မွာသာ စကၤာပူဗီဇာ မရွိလို႔ ေငါင္ေနရတာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူတို႔က ေစတနာနဲ႔ စီစဥ္ေပးၾကတာဆိုေတာ့လဲ မေျပာသာဘူးပ။ မေျပာသာေပမယ့္လဲ ေျပာေတာ့ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ငါ့မွာ စကၤာပူ ဗီဇာမရွိေတာ့ ေလဆိပ္မွာ ညအိပ္႐ုံေပါ့-လို႔။ ဟယ္ Arrival Visa ယူၿပီး၀င္ေပါ့-တဲ့။ ဟွင္း ဟွင္း ဟွင္း။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မႏွစ္က ဗီယက္နမ္ေရာက္ ေရႊျမန္မာတစ္ေယာက္က ဗီယက္နမ္ စေတးေရွာင္ခ်င္တယ္။ ထိုင္၀မ္ကို လာေရွာင္လို႔ ရမလား-တဲ့။ ကိုယ္က ေနာက္လိုက္မိေသးတယ္။ ရတာေပါ့-လို႔။ သူက အားတက္သေရာနဲ႔။ ဆိုပါအုံး-တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲ ေမာင္ရင့္မွာ အေမရိကန္ Green Card- ေတာ့ ရွိဖို႔လိုတယ္။ အႏွီဟာသာရွိရင္ ေအးေဆးပဲ၊ ဘယ္ေနရာသြားသြား ၆ လ ဗီဇာရတယ္- လို႔။ ခုလဲ ၀ဋ္လည္ၿပီလား မဆိုႏိုင္။ ကိုယ့္ ပတ္စပို႔အေၾကာင္း ကိုယ္ပဲ ေကာင္းေကာင္းသိတာဆိုေတာ့လဲ ဒီအတိုင္းပဲ ခံ႐ုံပ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဆိုေတာ့ကာ သူတို႔ပဲ စကၤာပူကို ဆက္သြယ္ၿပီး ဘယ္လို လုပ္လိုက္သည္ မသိေပါ့ေလ။ အဲသည္နည္းနဲ႔ အီးဗီဇာ ရလိုက္ပါတယ္။ ရတဲ့ အႏွီ E Visa ဆိုသဟာေလးကို ပရင့္ထုတ္ၿပီး လက္ထဲ လာထည့္ေပးေတာ့ ေကာင္းေလွာင္းေတး ေကာင္းေလွာင့္ေတးေပါ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲသလိုနဲ႔ 27 ရက္ေန႔မွာ စကၤာပူ ခ်န္ဂီကို တေခါက္ ျပန္ေရာက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ ဗီဇာ ဆိုသဟာက အပီပါသကိုးဗ်။ အီးဗီဇာကို ၾကည့္ၿပီး အင္မီဂေရးရွင္း မမေလး (တ႐ုတ္လို </span><span lang="ZH-TW" style="font-family: PMingLiU;">少姐</span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကို ထိုက္႐ိုက္ဘာသာျပန္တာ) မ်က္လုံးကို ေထာင္ၿပီး ႏွစ္ခါေတာင္ ၾကည့္ပါတယ္။ ငါ့မ်က္ႏွာ ဘာမ်ား မွားေနပါလိမ့္-ေပါ့။ လူအားလုံး ႏွာေခါင္းက ေဇာက္ထိုးပဲဟာ။ ငါ့က်မွ ဘာမ်ားအထူး အဆန္းလုပ္ၾကည့္ပါလိမ့္ လို႔ ေအာက္ေမ့မိတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဗီဇာစာရြက္ေပးပါ-တဲ့။ အမ္ ! မမေလး လက္ထဲကဟာ ဗီဇာစာရြက္ မဟုတ္လားဆိုေတာ့။ ဟုတ္ေသးဘူးတဲ့။ ေနာက္တရြက္ ရွိရအုံးမယ္-တဲ့။ ခု နင္ျပတာက တရြက္ပဲ။ ေနာက္တစ္ရြက္ ရွိရအုံးမယ္ ဆိုပဲ။ လာ၊ ခဏ လိုက္ခဲ့ ဆိုၿပီး သူ႔ အထက္အရာရွိဆီ ပို႔ေပးပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အထက္အရာရွိကလည္း ၾကည့္႐ႈ စစ္ေဆးၿပီးသကာလ ဒီမွာ ၾကည့္ click here ဆိုတာ ျမင္တယ္မို႔လား။ ဗီဇာေပးတဲ့ Website-မွာ ဒီေနရာမွာ click လို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ေနရာက စာမ်က္ႏွာကို Print ထုတ္ခဲ့ရမွာ။ နင္က အဲဒီစာရြက္မွ မယူခဲ့ပဲ။ အညႊန္းစာရြက္ကိုပဲ Print-ထုတ္ခဲ့တာ တဲ့။ ခဏ လိုက္ခဲ့ပါ ဆိုၿပီး အခန္းတခုထဲကို ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အေသအခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့မွ။ အင္း ေပသားပဲ။ ပထမဆုံးအၾကိမ္ ျမင္ဖူး သုံးဖူးတဲ့E-visa ဆိုေတာ့လဲ ဘယ္ သိႏိုင္ပါ့မလဲ။ ကိုယ္တိုင္ Print -ထုတ္ရတာဆိုလဲ တမ်ိဳးပ။ အဲဒါဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ့္အမွားနဲ႔ ကိုယ္။ <span style="color: #444444;">[ အခုလဲ ကိုယ့္အမွားပါ။ ဗမာပီပီ သက္သာလို သက္သာျငား ကိုယ့္ဖာသာ ဆင္ေျခေပးၾကည့္တာ။ ကိုယ့္ဆင္ေျခကို သူတို႔က လက္မခံေတာ့လဲ သူတို႔ ပို႔တဲ့ အခန္းထဲမွာ သြား ေနရသတည္းေပါ့။ ]</span></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_37gbJkYE0E4/TSJ_tPgdx-I/AAAAAAAAAC0/CftPAFdZyfk/s1600/IMG.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_37gbJkYE0E4/TSJ_tPgdx-I/AAAAAAAAAC0/CftPAFdZyfk/s320/IMG.jpg" width="247" /></a></div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><div style="color: blue;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: x-small;">(ေလဆိပ္အခ်ဳပ္ခန္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ မေလးမိတ္ေဆြမ်ား၏ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္)</span></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="font-size: x-small;"> </span> </span></div><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူ အျပင္ဖက္ေရာက္မွ အေပါ့သြားခ်င္လို႔ အိမ္သာ ေမးဖို႔ တံခါးကို တြန္းၾကည့္ပါမွ ေအာ္- ဒါက အခ်ဳပ္ခန္းေပကိုးလို႔ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ အင္းးး အခ်ဳပ္က်မဲ့ က်ေတာ့လဲ အဆင္ျမင့္ျမင့္ စကၤာပူမွာ အခ်ဳပ္က်တာ မဆိုးပါဘူးေလ-လို႔ ေျဖေတြ ေတြးရမလိုလို။ ယၾတာေက်သြားတာေပါ့လို႔ ေတြးရင္း ၿပဳံးမိလိုက္ေသးတယ္။ ေအာင့္ရင္း ျပဳံးရတာဆိုေတာ့ ေအာင့္ ျပဳံး ေခၚရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အခန္းထဲ ထည့္တဲ့ အရာရွိ ေနာက္တေခါက္၀င္လာေတာ့ ေျပာမိလိုက္တယ္။ နင္တို႔ ဗီဇာမေပးခ်င္လဲေန၊ ငါ့ကိုေတာ့ ဒီလို အခ်ဳပ္ထဲ မထည့္နဲ႔။ ေဟာဒီမွာ ထိုင္၀မ္ ဗီဇာ၊ ေဟာ့ဒီမွာ ေလယာဥ္လက္မွတ္၊ မနက္ျဖန္ ေန႔လည္ တနာရီ ေလယာဥ္နဲ႔ ျပန္မွာ-လို႔ ခပ္တည္တည္ ဖိန္႔လိုက္ရတယ္။ (႐ုပ္တည္ၾကီးနဲ႔သာ ဖိန္႔လိုက္ရတယ္။ ကိုယ့္အမွားနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေတာ့ မာမာ မဖိန္႔ရဲဘူးပ။)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လူၾကီးမင္း စိတ္မရွိပါနဲ႔-တဲ့။ သူတို႔ လိုအပ္တာေတြကို စုံစမ္းေနလို႔ အခ်ိန္ၾကာသြားတာ ၀မ္းနည္းပါတယ္။ Invitation Letter -ပို႔သူဆီ ဆက္သြယ္ၿပီး E-visa စာမ်က္ႏွာကို Print ထုတ္ၿပီး Fax ပို႔ခိုင္းထားပါတယ္။ ခု ေရာက္ပါၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗီဇာ ေပးလိုက္ပါ့မယ္-တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ အခ်ဳပ္ခန္းထဲကို နာရီ၀က္ေလာက္ ေနခဲ့ရသတည္း။ အင္းေပါ့ေလ။ အခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အိမ္ေထာင္ ဆိုသဟာေတာင္ က်သြားၿပီပဲ။ သူတို႔မွာ လြတ္ရက္မရွိ။ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ၾကိဳးနဲ႔ တည္းေႏွာင္။ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ ဘယ္အရာမဆို ရတယ္-တဲ့။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ကိစၥမရွိ။ လြတ္ရက္က အတိ ရွိေနၿပီပဲ။ ၿပီးေတာ့ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲယားကြန္းနဲ႔ ဘာနဲ႔။ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ ဘယ္အရာမဆို လြတ္တယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-1091659535449682692?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-76779632460956352892011-01-01T20:31:00.002+08:002011-01-01T21:02:13.138+08:00စကၤာပူမွ မေလးသို႔<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခ်န္ဂီမွာ အင္တာနက္သုံးရတာ အေတာ္ေတာ့ ျမန္ေပသားပဲ။ သုံးတာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ပါ၀ါက နဲလာပါတယ္။ သည္ေတာ့မွာ ေၾသာ္ ငါ့ကြန္ျပဴတာေတာင္ အေတာ္ ဇရာေညာင္းလာၿပီပဲ-လို႔ သတိထားမိပါေတာ့တယ္။ အင္းေလ ခင္မ်ာလဲ ကြန္ျပဴတာလား ေျမာက္ကတည္းက တာ၀န္ထမ္းလာတာ ၃ႏွစ္ေတာင္ အေတာ္စြန္းၿပီ ဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ဇရာလကၡဏာ ျပရွာေပမေပါ့။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပါ၀ါနဲလာလို႔ အားသြင္းဖို႔ ပလပ္ေပါက္လိုက္ရွာေတာ့ ဘယ္မွာမွ ရွာလို႔မရ။ ထုိင္၀မ္ေလဆိပ္နဲ႔ နဲနဲ ကြာပါတယ္။ ထိုင္၀မ္မွာက Wi-Fi Free မရေပမယ့္ ပလပ္ေပါက္ေတြေတာ့ ထားေပးတယ္။ ဖုန္းေတြ အားသြင္းဖို႔ ဆိုရင္ Charger ေတြပါ ထားေပးပါေသးတယ္။ ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုပါဘူး။ ဖုံးအမ်ိဳးအစားအလိုက္ ေမာ္ဒယ္လ္နံပါတ္အလိုက္ စီစဥ္ထားေပးေလေတာ့ အေတာ္ကို အဆင္ေျပတာ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စကၤာပူမွာေတာ့ အဲသလို မဟုတ္။ Transit ခရီးသည္ေတြ နားေနခန္းမွာ ပလပ္ေပါက္ မရွိ။ မနည္း ျပဴးၿပဲ ရွာေတာ့မွ Transit-ခန္းမထဲက ေကာင္တာေဟာင္းေအာက္မွာ ပလပ္ေပါက္ေတြကို ေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေကာင္တာေအာက္ကို ေလးဖက္တြားၿပီး၀င္။ Charger ကို ထုတ္ၿပီး အားသြင္းမယ္ လုပ္ပါမွ ပလပ္ေပါက္ မတူတာ သတိထားမိေတာ့တယ္။ ေၾသာ္ သူ႔အေပါက္နဲ႔ သူ႔ေခါင္းမွ ေတာ္ေပမယ္ကိုး။ စကၤာပူ ေလဆိပ္မွာ ပါ၀ါသုံးခ်င္ရင္ ပလပ္ေခါင္းကိစၥပါ ထည့္စဥ္းစားရေတာ့မယ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပါ၀ါမရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာကို ပိတ္။ ဖုံးပိစိေလးနဲ႔ အင္တာနက္ကို ၀င္ၾကည့္ေပမယ့္ ၾကည့္ေနက်မဟုတ္ေတာ့ အဆင္က မေျပခ်င္။ အဲဒါနဲ႔ ဟိုဟို သည္သည္ သြားၾကည့္ရင္း ကိုသစ္ထြန္းကို သတိရမိေသးတယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုသစ္ထြန္းကို 2007-မွာ ဆုံဖူးတာပါ။ သူ႔ ပတ္စပို႔ကို ၾကည့္မိေတာ့ နာမည္က ကိုသစ္ထြန္းမဟုတ္တာကို ေတြ႔မိတယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုသစ္ထြန္းဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပးထားတာ-တဲ့။ သူငယ္ငယ္တုံးက အူတူတူ အတတ လို႔ ဆိုပါတယ္။ (အမွန္ကေတာ့ ခု ၾကီးသည္ အထိ အူတူတူ အတတ) သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို ေရႊေသြးဂ်ာနယ္ထဲက ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ ေမာင္န လို႔ေခၚခ်င္တာပါ။ ေခၚလို႔ မေကာင္းတာနဲ႔ ေမာင္နကို ဆြဲတဲ့ ကာတြန္းဆရာ သစ္ထြဏ္းရဲ႕ နာမည္ကို သူ႔ကို ေပးခဲ့ၾကသတဲ့။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုသစ္ထြန္းက ဘိုလို ေကာင္းေကာင္းမရေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားဖို႔ အခြင့္ႀကဳံလာပါတယ္။ ရွိစု မဲ့စု ေဒၚလာေလး က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း ဗမာျပည္က ထြက္ခဲ့တာေပါ့။ ပထမဆုံးအၾကိမ္ ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္မွာ တေယာက္တည္း ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ထရန္စစ္ ဆိုေတာ့ ဘဏ္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ၇ နာရီေလာက္ ေစာင့္ရသတဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေစာင့္ရင္း ေစာင့္ရင္း အဲယားကြန္းဒဏ္မခံႏိုင္လို႔-တဲ့ဗ်ာ။ Yes သုံးလုံး No သုံးလုံး OKေတြ လႈိင္လိႈင္ၾကီး သုံးၿပီးသကာလ ေလဆိပ္ထဲ နားေနခန္းေလးထဲ ၀င္ၿပီး တုံးလုံးလွဲမိပါတယ္။ ျပန္ထြက္ေတာ့ အစိမ္း20 ဆိုလား 25 ဆိုလား ရွင္းခဲ့ရတယ္-ဆိုပဲ။ သူက ေျပာေသးတယ္။ "ကိုယ့္လူရယ္ က်ဳပ္ျဖင့္ မခ်ိသြားျဖဲ ဆိုတာ အဲသည္က်မွ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ႀကဳံဖူးေတာ့တာ။"-တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ္လဲ ကိုသစ္ထြန္းအေပါက္ေတာ့ မေရာက္ေလာက္ေပဘူးလို႔ ေအာက္ေမ့ရတာပ။ ေတာင္သြား ေျမာက္သြားရင္းနဲ႔ သန္႔စင္ခန္း ထဲမွာ ကိုယ့္ေခါင္းနဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ပလပ္ေပါက္တေပါက္ကို ေတြ႔ပါတယ္။ ေရးထားတာကေတာ့ မုတ္ဆိတ္ရိတ္စက္မ်ားအတြက္သာ-တဲ့။ ဘာရမလဲ။ ဗမာပဲဟာ။ မသိသလို သိသလို ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို အားသြင္းရင္း လက္ကို ႏွစ္ထပ္သုံးထပ္ေလာက္ ေဆး၊ မ်က္ႏွာမွာ ရွိစု မဲ့စု ၀က္ျခံေလးေတြ ရွာႀကံညွစ္ ၿပီး အခ်ိန္ဆြဲရတာေပါ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေတာ္ၾကာေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမားတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေတာေမးေတာင္ေမး ေမးရင္း သူ႔အဂၤလိပ္က ေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနတာ သတိထားမိလို႔ တ႐ုတ္လို ရလားဟင္-လို႔ ေမးမိပါတယ္။ ရတာေပါ့၊ ငါက ျပည္မၾကီးက လာတာပဲ-တဲ့။ မင္းေရာ ဘယ္ကလဲ ဘာညာ ေမးရင္း စကားနဲနဲပါးပါး ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔လို သန္႔စင္ခန္း အလုပ္သမားတေယာက္ကို အဖက္လုပ္ၿပီး စကားေျပာမဲ့ သူမရွိတာလဲ အေၾကာင္းတခု၊ တ႐ုတ္လို ေျပာရတာ ခံတြင္းေတြ႔တာလဲ အေၾကာင္းတခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာရင္း မုတ္ဆိတ္ရိတ္တဲ့ ပလပ္ေပါက္မွာ ကြန္ျပဴတာ အားမသြင္းဖို႔ မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ ကိုယ္လဲ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ အာ႐ိုက္ရင္း အားသြင္းေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ဘက္ထရီ အားရွိေလသတည္းေပါ့ကြယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘက္ထရီအားရွိၿပီ ဆိုမွ အင္တာနက္မွာ ေလ်ာက္ၾကည့္ အီးေမး ျပန္စရာရွိတာေလးေတြ ျပန္။ စကၤာပူထဲကို Gtalk-နဲ႔ ဆက္သြယ္။ နည္းနည္း ေညာင္းေတာ့ ေတာင္ေလ်ာက္ ေျမာက္ေလ်ာက္။ ေရေမႊးအေရာင္းဆိုင္လည္း ေရာက္ 3C-ဆိုင္ေတြလဲ ေရာက္ေပါ့။ ဘာမွေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ပါဘူး။ ညေနေစာင္းေတာ့ မေလးဖက္ကို ေညာင္းဖို႔ Check in ၀င္။ ကိုယ္စီးရမယ့္ ဂိတ္ကိုသြားေတာ့ ေလယာဥ္ 1နာရီ ေနာက္က်မယ္-တဲ့။ အင္းးး ေလဆိပ္ထဲမွာ 5နာရီေလာက္ ေစာင့္ၿပီးသား ဆိုေတာ့ ထူးပါဘူးေလ။ တနာရီ ပိုၿပီး ေစာင့္ ဆိုလဲ ေစာင့္လုိက္ရုံပ။ ေစာင့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေလယာဥ္ စီးၿပီး မေလးကို ညေန 7:00 ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေရာက္ရွိပါတယ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-7677963246095635289?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-74050652857572933802010-12-31T18:05:00.005+08:002011-01-01T18:29:36.025+08:00စကၤာပူသို႔<div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီတခါ ခရီးစဥ္ကေတာ့ ထိုင္ေပ-စကၤာပူ-မေလးရွား။မေလးရွား-စကၤာပူ-ထိုင္ေပ။ ဒီဇင္ဘာ 14-ရက္ေန႔ စကၤာပူေရာက္၊ 17-ရက္ေန႔မွ မေလးရွားကို သြားမယ္ေပါ့ေလ။ ဒီေတာ့ကာ ဆုံခ်င္စိတ္ရွိေနတာနဲ႔ တခါမွ အျပင္မွာ မဆုံေသးတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ကိုတီကို အရင္ အေၾကာင္းလိုက္မိတယ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘေလာက္ရြာ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေရာက္တာ ၾကာၿပီမို႔</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လာခဲ့တယ္ေလ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">စလုံးမွာ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာင္ဘုန္းလာမယ္ ဆိုေတာ့</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုတီေရ တီ႔ထိပ္ထားႏွင့္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႀကိဳႏွင့္ကြယ္ေလ့။ ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီေဒြးခ်ဳိးေလးကို စပ္လို႔ေပါ့။ ကိုတီက မဂၤလာကိစၥနဲ႔ ေရႊျပည္ၾကီးမွာ ေရာက္ေနပါတယ္-တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေဒြးခ်ိဳးရဲ႕ ေနာက္ဆုံး အေၾကာင္းကို ျပင္လိုက္ရတယ္။ </span><br /><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘေလာက္ရြာ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">မေရာက္တာ ၾကာၿပီမို႔</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လာခဲ့တယ္ေလ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">စလုံးမွာ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာင္ဘုန္းလာမယ္ ျပင္ေတာ့</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုတီ့မွာ သူ႔ထိပ္ထားႏွင့္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေပ်ာ္ႏွင့္တယ္ေလ့။ ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငယ္တုံးကေတာ့ မဂၤလာေဆာင္သတင္း ၾကားရရင္ သတို႔သမီးကို ႏွေျမာမိပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ အရင္ကေလာက္ လွမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အလွပ်က္ရွာေတာ့မယ္-လို႔ေလ။ ခုတခါက်ေတာ့ သတို႔သားကို ႏွေျမာ ေနမိျပန္တယ္။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">(ကိုယ့္လူ ေခ်ာတာလဲ ပါေပမေပါ့)။ </span><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယ့္လူ အရင္ကေလာက္မွ လြတ္လပ္ေရး ရပါေတာ့မလား-လို႔ အေတြးေရာက္မိျပန္တယ္။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အမ်ိဳးသားတေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲကို ေရာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပါးစပ္ေပါက္ကေန ၀င္ပါ။ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲကို ေရာက္ခ်င္ရင္ ဒူးေထာက္ၿပီး ၀င္ပါ-ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကားတခုကို သတိရမိျပန္တယ္။ ကိုတီတို႔ မဂၤလာ အခမ္းအနားအတြက္ ႐ိုးရာဓေလ့အတိုင္း စီစဥ္ခ်ိန္မွာ သူတို႔သမီးဖက္က ဘဲ ၈-ေကာင္ ၾကက္ ၈ ေကာင္ကို မေမ့ပုံ ေထာက္ေတာ့ ကိုယ့္လူ ရင္ထဲကို ေရာက္ဖို႔ ေသခ်ာေနပါၿပီ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကဲ ရွိေစေတာ့ ေနာက္တေခါက္မွ ကိုတီေရာ တီထိပ္ထားေရာ ဂ်ဴနီယာတီေရာ အကုန္လုံး ေပါင္းၿပီး ေတြ႔ေတာ့မယ္။</span></div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ စကၤာပူ ဗီဇာ ေလ်ာက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ထိုင္၀မ္မွာ Residence Visa ရထားသူမ်ားအဖို႔ ဒီကေန႔ေလ်ာက္ရင္ မနက္ျဖန္ ရပါတယ္။ ဟိုဖက္က စပြန္ဆာ ဆိုသဟာေတာ့ လိုေပသေပါ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">စလုံးက မိတ္ေဆြမ်ားက E-Visa ေလ်ာက္ေပးမယ္-ဆိုေတာ့လဲ ေလ်ာက္ေပါ့။ ဘယ္လို ေလ်ာက္ေလ်ာက္ ေရာက္ဖို႔က အဓိကမဟုတ္လား။ ထုံးစံက အီးဗီဇာသည္ တင္ၿပီးလို႔ ၂ ရက္ၾကာရင္ ၿပီးရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ရယ္ မသိ မၿပီးပါ။ အဲသဟာနဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ားက စိတ္ပူၿပီးသကာလ အင္မီဂေရးရွင္းကို ဖုံးဆက္ေတာ့ အင္တာနက္ကပို႔တဲ့ ဖိုင္ေတြ သူတို႔ဆီ အကုန္မေရာက္ပါ။ ပို႔သူက withdraw -လုပ္သြားပါသျဖင့္ ထပ္တင္ပါ-တဲ့။ ဆိုေတာ့ကာ ဒုတိယအၾကိမ္ ထပ္တင္ရေပသေပါ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒုတိယအၾကိမ္ တင္ျပန္ေတာ့ ေရွ႕က ဖိုင္ေတြ မၿပီးျပတ္မီ ထပ္တင္လို႔- ဆိုၿပီး ဒုတိယအၾကိမ္ တင္တဲ့ ဗီဇာက reject လုပ္ခံထိပါတယ္။ ပထမအၾကိမ္ တင္ထားတဲ့ ဗီဇာကိုလည္း ဆိုင္းငံ့-တဲ့။ ဟင္မ္ သူတို႔ပဲ ထပ္တင္ပါဆိုလို႔ ထပ္တင္ရေသး။ <span style="color: red;">ေနာက္ေနာင္ E-Visa တင္မယ့္ မိတ္ေဆြမ်ား သတိထားဖြယ္ရာပ။</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိုင္၀မ္မွာရွိတဲ့ စကၤာပူ႐ုံးကို ေလ်ာက္ျပန္ေတာ့ စကၤာပူ အင္မီဂေရးရွင္းက ပထမအၾကိမ္ တင္ထားတဲ့ ဗီဇာေလ်ာက္လႊာကို စစ္ေဆးေနဆဲ ျဖစ္ပါသျဖင့္ ထုတ္မေပးႏိုင္ပါ-တဲ့။ ဒါျဖင့္လဲ ေနပါေစေတာ့။ စိတ္ႏွလုံး ဒုံးဒုံးခ်ကာ 17-ရက္ေန႔က်မွ စကၤာပူကို ထရန္စစ္ထားကာ မေလးရွားကို သြားဖို႔ စီစဥ္ရပါေတာ့တယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီဇင္ဘာ 17-ရက္ ခ်န္ဂီကို 12နာရီမွာ ေရာက္ပါတယ္။ မေလးေလယာဥ္က ညေန 5နာရီ 20 ဆိုေတာ့ 5နာရီ ေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရေပေတာ့မယ္။ ကိစၥမရွိ။ ခ်န္ဂီမွာ ၀ိုင္ယာလက္ ဖရီးေပးသတဲ့။ ဒါနဲ႔ လက္စြဲေတာ္ ကြန္ျပဴတာကို ထုတ္ၿပီးသကာလ နက္ေတာ္ကို တက္ေတာ္မူၾကည့္ေတာ့ လားလား။ User Nameေတြ Pass Word-ေတြ ေတာင္းပါေတာ့တယ္။ စကၤာပူမွာ သုံးတဲ့ ဖုံးနံပါတ္ဆိုတာလဲ ပါရဲ႕။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အနားကို ၀န္ထမ္းတေယာက္ကို ဒီမွာ နက္ကို တက္ေတာ့ User Nameေတြ Pass Word-ေတြေတာင္းေနတယ္၊ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ-လို႔ ေမးတာ့ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">User Nameေနရာမွာ @ဆိုတာရဲ႕ ေရွ႕မွာ Changi1-လို႔ ႐ိုက္ထည့္ Pass Word-ေနရာမွာလဲ Changi1-လို႔ ႐ိုက္ထည့္လိုက္ပါ-တဲ့။ သည္ေတာ့မွပဲ နက္ေတာ္ကို တက္ေတာ္မူလို႔ ရခဲ့ေပသကိုးဗ်။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-7405065285757293380?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-89481438990290531472010-11-30T13:01:00.003+08:002010-11-30T13:01:36.567+08:00အိပ္မက္ သစ္ခ်ိန္<span style="color: white;">။</span><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သီခ်င္းအသစ္</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ျဖစ္ေစမယ့္ ဂစ္တာအို</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">လိုခ်င္လိုက္တာ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-8948143899029053147?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-23655724882110078992010-11-18T17:58:00.002+08:002010-11-19T16:38:32.996+08:00ေျမပဲကၽြန္းေရာက္ ေရႊတေယာက္<div style="color: white;">။</div><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရြာက ခြါခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ရြာမွာ အေျခခ်မယ္လို႔ စိတ္က ဘယ္လို မွန္းခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္က တကယ္ မလွမ္းႏိုင္ေသး။ လွမ္းရင္း လွမ္းရင္းႏွင့္ ေျခလွမ္းေတြသာ က်ဲလို႔ လာခဲ့သည္။ က်ဲသမွ ရြာအျပင္ဖက္ကို ေရာက္သည္အထိ။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တေလာက ရန္ကုန္မွဟု ဆိုေသာ ေမာင္မင္းၾကီးသားတေယာက္က Gtalk ကို လာၿပီး Add သည္။ Add ေပါ့ေလ။ လက္ခံလိုက္သည္။ မင္းေလးက ဘယ္မွာေနသလဲ-တဲ့။ ေၾသာ္ မင္းၾကီးလုပ္လာတာၾကာေတာ့ ကိုယ့္ကို မင္းေလး အေခၚခံရေတာ့ ဘယ့္ႏွာပါလိမ့္ေပါ့။ ကိုယ့္ အေကာင့္နာမည္က မင္းေလး မဆန္ဟု တသက္လုံး ထင္ခဲ့သမွ် ေမာင္မင္းၾကီသားနဲ႔ ေတြ႕ခါမွ ဘုန္းကညာတပါး လုံးရာက ျပားရမယ့္ အေပါက္။ ပိတ္သတ္တို႔ရယ္ komyintko ဆိုတဲ့ ကိုယ့္နာမည္ကို ဘယ္ဂလိုမ်ား မင္းေလး-လို႔ ထင္ရက္ပါလိမ့္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ရြာအျပင္မွာ ေရာက္ေနတယ္-ဆိုေတာ့၊ ေၾသာ္ ရြာအျပင္မွာ အင္တာနက္ရွိသလား-တဲ့။ အင္း ဘယ့္ႏွယ္ ဆက္ေျပာရမွာပါလိမ့္။ မင္းေလး ဘယ္မွာေနသလဲ၊ အတည္ေျပာပါ လို႔ ဆက္ျပန္သည္။ ေျမပဲကၽြန္းမွာ ေနတာေပါ့ ဆိုေတာ့။ေျမပဲကၽြန္းဆိုတာ ဘာလဲ သိပုံမရ။ ဧရာ၀တီျမစ္ထဲက ေျမပဲ စိုက္သည့္ ကၽြန္းဟု ထင္သြားပုံရသည္။ မႏၲေလးကိုလာၿပီး အင္တာနက္သုံးတာလား-တဲ့။ ေျမပဲကၽြန္းအေၾကာင္း ရွင္းျပဖို႔ ၾကံခါ ရွိေသး။ ေမာင္မင္းၾကီးသားက တာ့တာ ဆိုၿပီး ဆင္းသြားေလၿပီိ။ အထင္ေသးသြားသည့္ သေဘာ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ဒါနဲ႔ ကိုယ္ေနတဲ့ ေျမပဲကၽြန္းကိုေတာ့ ၾကဳံသေလာက္ မွတ္စုေလး လုပ္ဦးမွေလ-လို႔ အေတြးေရာက္မိျပန္သည္။ ဘယ္က စရမွာ ပါလိမ့္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆရာမက ေလ့က်င့္ခန္းအျဖစ္ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခဲ့ရန္ မွာလိုက္သည္။ ေခါင္းစဥ္က Only in Taiwan- ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ထင္သလို ေျပာရန္-တဲ့။ ဘယ္က စလွ်င္ ေကာင္းေလမည္လဲ စဥ္းစားရသည္။ ေကာင္မေလးေတြ ၀တ္စား ဆင္ယင္ပုံကို ေျပာရရင္ ေကာင္းမလား။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ေျမပဲ မေလးေတြ ၀တ္ပုံစားပုံက ေရႊျပည္ၾကီးနဲ႔ မတူတာေတာ့ အမွန္။ အထက္ရွည္ ေအာက္တို လို႔ အလြယ္ေျပာရမည္ ထင္သည္။ အကီ် ၤလက္ရွည္ ၀တ္တာမ်ားသည္။ လက္တို၀တ္သူ သိပ္မမ်ား။ သူတို႔ အကီ် ၤက လည္ပင္းအထိ ေစ့လို႔ ေနသည္က မ်ား၏။ ဤကား အထက္ရွည္တည္း။ ေဘာင္းဘီရွည္ ၀တ္သူ နည္း၏။ တိုတိုေလးေတြ။ စကဒတ္က်ျပန္ေတာ့လဲ မီနီ စကဒ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ၀တ္ၾကျပန္၏။ တခါတရံ တိုသည့္ ေဘာင္းဘီကို အနားမ်ားကို ေခါက္လို႔ပင္ ၀တ္ၾကျပန္ေသး၏။ အင္းးး ဒီအေၾကာင္းေျပာျပန္ရင္ ျပႆနာက ႏွစ္ခု။ တခုက သူတို႔ အ၀တ္အစားနာမည္ အေခၚအေ၀ါေတြ ကိုယ္မသိ။ ဗမာလိုပင္ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ မသိ။ ေနာက္တခုုက ႏွာဘူး ဟု အထင္ေရာက္ႏိုင္သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သည္ေတာ့ အေၾကာင္းအရာတခုကို ေျပာင္းေျပာဖို႔ စဥ္းစားရျပန္သည္။ ဘာေျပာလွ်င္ ေကာင္းမည္လဲ။ မၾကာမၾကာ ဖုံးဆက္တတ္သည့္ ကိုယ္မသိေသာ သူမတို႔ အေၾကာင္း ေျပာရင္ ေကာင္းမည္လား။ ကိုယ့္နံပါတ္ကို ဘယ္လိုရၾကသည္မသိ။ ရမ္းသမ္းႏွိပ္တာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားသည္။ ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့။ နိေဟာင္-တဲ့။ သူေဟာင္ေတာ့လဲ ကိုယ္က ျပန္ေဟာင္ရတာေပါ့။ ကိုယ့္ဖက္က ေဟာင္ၿပီးခါ ရွိေသး။ သူမက ကြိစိ ကြစ-အသံေတြျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္ ခပ္ခၽြဲခၽြဲေလး ဆုိရွာသည္။ ဘာဆိုသလဲေတာ့ မသိ။ ကိုယ္ကလည္း ေရာက္စ ဆိုေတာ့ ကြိစိ ကြစက မရေသး။ ဘိုလို ျပန္ေမးရသည္။ သည္ေတာ့ “ေတြ႔ ပုခ်ီ” ဆိုၿပီး ဖုံးခ်သြားသည္။ ေၾသာ္ ဘယ့္ႏွာပါလိမ့္။ သူပဲ ေတြ႔တဲ့ ဖုံးကို ေကာက္ခ်ီၿပီးမွ ေတြ႔ပုခ်ီ-ဆိုေတာ့ ခ်ီေပါ့ကြယ္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">တခါမဟုတ္။ တေယာက္လဲ မဟုတ္။ ကြိစိ ကြစေလးေတြ နဲနဲရလာေတာ့ ဖုန္းမ်ားမွား ဆက္သလားေမးမိသည္။ အဲသည္ေတာ့ ဟုတ္ဖူးတဲ့။ “ ငါ ႏိုင္ငံျခားသားပါကြယ္။ တ႐ုတ္စာ သင္ေနတုံးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ေျဖးေျဖး ေျပာပါလား။” ဆိုေတာ့မွ “ေတြ႔ ပုခ်ီ” ဆိုကာ ဖုန္းခ်သြားၿပန္သည္။ သည္ပုံစံက ခဏခဏ။ လူကသာ ေျပာင္းသြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ ရိပ္မိေတာ့သည္။ ေၾသာ္ သူမတို႔က သူမတို႔ကိုး-လို႔။ အင္းး သည္အေၾကာင္းေျပာျပန္ပါရင္လဲ ဆရာမ မ်က္ႏွာ ဘယ္မွာ သြားထားရမွာပါလိမ့္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">ကိုယ္မဖတ္တတ္သည့္ Phone Massage ေတြအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ေရာ။ သည္ႏိုင္ငံမွာက အဆန္း။ ကိုယ္မသိသူေတြဆီမွ SMS ေတြ ေရာက္လာတတ္သည္။ ဖတ္တတ္သူေတြ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေၾကာ္ျငာ ဟု ဆိုသည္။ ဘာေၾကာ္ျငာလဲ မသိ။ အင္းးးး ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ ကိုယ္မွ မဖတ္တတ္ေသးသည့္ အေၾကာင္းအရာတခုကို ဘယ္လို ေျပာရမွာပါလိမ့္။ ဟုတ္ေသးပါဘူး။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: "Zawgyi-One","sans-serif";">သည္က ကေလးေတြ ဆိုင္ကယ္စီးသည့္ ပုံစံ။ ဟုတ္သည္။ ဒီမွာက ေႏြ ေႏြ ေဆာင္းေဆာင္း အကီ် ၤ လက္ရွည္ သုံးသည္။ ဆိုင္ကယ္စီးေတာ့ ထို အကီ် ၤ လက္ရွည္ေတြကို ေနာက္ျပန္ ၀တ္ၾကသည္။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ရင္ဘတ္ကို ေလမတိုးေအာင္ ေနာက္ျပန္၀တ္တာပါ-တဲ့။ ေႏြရာသီမွာေတာ့ လက္ေမာင္းေတြ ေနေလာင္မွာ စိုးလို႔-တဲ့။ ဟုတ္ေပသားပဲ။ ဒါဟာ Only in Taiwan ပဲေပါ့။ ေနာက္တပတ္ အတန္းေရွ႕ထြက္ၿပီး ေျပာဖို႔ရာ သည္အေၾကာင္းကိုပဲ ေရြးလိုက္ေတာ့မည္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-2365572488211007899?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-61699078003665805952010-11-06T14:49:00.000+08:002010-11-06T14:49:57.265+08:00ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဒုတိယ အတိသယ သံေယာဇဥ္<span style="color: white;">။</span><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0mm 5.4pt 0mm 5.4pt; mso-para-margin:0mm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖ တားေပမင့္ ေနာက္တေကာင္က မထင္မွတ္ပဲ မိသားစုထဲသို႔ ေရာက္လာျပန္သည္။ သူေရာက္လာပုံက ခပ္ဆန္းဆန္း။ တေန႔မွာ ေဖေဖက တျခားရြာသို႔ ကိစၥတခုျဖင့္ သြားခဲ့သည္။ အိမ္ကို အျပန္ေနာက္က်သျဖင့္ ေတာလမ္းက ျဖတ္ျပန္ခဲ့သည္-တဲ့။ သူ႔တေယာက္တည္း ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေနာက္က တေယာက္ေယာက္ လိုက္လာ ေနသလို ခံစားရသည္။ ၿပီးေတာ့ ေျခသံသဲ့သဲ့လဲ ၾကားေနရသည္။ သူက ရပ္လိုက္ ေျခသံေသးေသးေလးက ရပ္သြားလိုက္ႏွင့္။ ဆက္သြားလိုက္ ေျခသံေသးေသးေလးကို ၾကားလိုက္ျဖင့္။ အေတာ္ၾကာသြားမိလို႔ ေဘးဘီ၀ဲယာ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ေမာင္မင္းၾကီးသားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္ ဆို၏။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သူကား ေဖေဖသြားရာသို႔ ေနာက္မွ တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနသူ။ သမင္ငယ္ေလး တေကာင္။ သူ႔ေဘးမွာ သူ႔ေမေမေတာ့ မရွိ။ ေဖေဖက သူ႔အနားသြားေတာ့ ထြက္မေျပး မ်က္လုံးကေလး ကလယ္ကလယ္ ႏွာေခါင္းေလး ပြစိ ပြစိလုပ္ကာ ေမာ့ၾကည့္သည္-တဲ့။ သူ႔ေမေမ သမင္မၾကီးသည္ မုဆိုးတို႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ေလာကၾကီးကို မ်က္ကြယ္ျပဳသြားပုံရသည္။ ေဖေဖက သူ႔ကို ေပြ႕လိုက္ေတာ့ မ႐ုန္း။ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ပါလာသည္။ သူ႔ကို သည္အတိုင္း ေတာထဲမွာ ဆက္ထားခဲ့လွ်င္လည္း အႏၲရာယ္ၾကား ထားခဲ့သည္ႏွင့္ မထူး။ ဟင္းအိုးထဲ တန္းေရာက္ေပေတာ့မည္။ သည္ေတာ့ သူ႔ကို အိမ္သို႔ ေခၚခဲ့႐ုံမွတပါး အျခားမရွိ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္လိုႏွင့္ ေတာထဲက သမင္႐ိုင္းတေကာင္ မိသားစုၾကားသို႔ ေရာက္လို႔လာသည္။ ေရာက္စကေတာ့ ေဖေဖ့ကိုသာ စိတ္ခ် လက္ခ် ရွိသည္ ထင္၏။ တျခားအိမ္သားေတြ သူ႔ကို ကိုင္၍ မရ။ အစာကိုလည္း ေကၽြးတိုင္း မစား။ ေဖေဖ ေကၽြးမွ စားသည္။ ေဖေဖ့ တေယာက္သာ အကိုင္အတြယ္ အေပြ႕အဖက္ခံသည္။ ေဖေဖ တိုက္လွ်င္ ထမင္းရည္ကိုပင္ အားပါးတရ ေသာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကၽြးလွ်င္မူကာ ႏြားႏို႔ေသာ္လည္း ဟုတ္တိပတ္တိ မေသာက္။ သူ႔ကို ေပြ႔လွ်င္လည္း အသည္းအသန္ ႐ုန္းသည္။ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာေတာ့မွ ယုံၾကည္သြားဟန္တူသည္။ အိမ္သားေတြ သူ႔ကို ကိုင္လို႔ ေပြ႔လို႕ရသည္။ ၾကာလာေတာ့လဲ သံေယာဇဥ္က တြယ္မိျပန္သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖကလည္း ေဖေဖမို႔ အလုပ္ကျပန္လာလွ်င္ သူ႔ကို သားသမီးအလား ေပြ႔ရ ခ်ီရသည္။ အစာေလးေတြ ရွာလာရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေက်ာင္းကျပန္လာလွ်င္ ကစားကြင္းသို႔ အရင္ကေလာက္ မေရာက္ေတာ့။ အိမ္သို႔ အခ်ိန္မွန္ ျပန္ေရာက္ျဖစ္ေတာ့သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖသည္ ရြာမွာ ပထမဆုံး သမင္ပိုင္ရွင္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ေဖေဖ့အရင္ လူတေယာက္ သမင္ေမြးဖူးသည္။ သမင္ကေလး အရြယ္ေရာက္ခ်ိန္မွာ တေယာက္ေသာသူက ရန္ကုန္သို႔ ေခၚသြားေၾကာင္းသိရသည္။ ေခၚသြားသူကား အျခားမဟုတ္။ ထိုအခ်ိန္က လယ္ယာႏွင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးဒု-၀န္ၾကီးက ဦးေက်ာ္ထိန္ ျဖစ္သည္။ ပိုင္ရွင္က မထည့္ခ်င္။ သို႔ေသာ္ ေခၚသူက ဒု-၀န္ၾကီးဆိုေတာ့လည္း ဘာမွ် မေျပာရဲ။ စိတ္ဆင္းရဲၾကီးစြာျဖင့္ ထည့္လိုက္ရသည္။ ထိုသမင္ေလး ဘယ္သို႔ ဘ၀နိဂုံး အဆုံးသတ္ရွာသည္ မသိ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိုစဥ္က ရြာသားအမ်ားစုသည္ ေဘာင္းဘီလက္ရွည္ ၀တ္လာသူမွန္သမွ်ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾကရသည္ေလ။(ခုေတာ့ျဖင့္ ေျပာင္းလဲေလၿပီလား မသိ။) ေတာေခါင္းဆိုသူလည္း အိမ္ကို ေရာက္လာသည္။ သူလည္း ေဘာင္းဘီလက္ရွည္ႏွင့္။ ပုလိပ္လိုလို ဘာလိုလိုကိုး။ သူက ေျပာျပသည္။ သမင္သည္လည္း ေတာ႐ိုင္းတိရိစၦာန္ျဖစ္သည့္အတြက္ သစ္ေတာ႒ာန သက္ဆိုင္သည္။ ေမြးခ်င္တိုင္းေမြး၍ မရ ဘာညာျဖင့္ ျဖဲေခ်ာက္သည္။ အမွန္ကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေလး ဘာေလး ရလိုရျငား ခြင္ဖန္သည့္သေဘာ။ ေတာသား ေဖေဖကလည္း အေၾကာမနပ္။ သည္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက မျပတ္။ ထိုေတာေခါင္း ရြာသို႔ ေရာက္ေလတိုင္း လာလာ၍ ပတ္သည္။ ဒီေန႔ပဲ ေခၚသြားမေယာင္ေယာင္။ ေနာက္တပတ္ပဲ ေခၚသြားမေယာင္ေယာင္။ ပုလိပ္ကိုပဲ တိုင္ခ်က္ ဖြင့္ေတာ့ မေယာင္ေယာင္။ ဆိုေတာ့ ေဖ့ေဖ့မွာ မပိုင္ ၀က္ေမြး မဟုတ္။ မပိုင္သည့္ သမင္ကို ေမြးေနရသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္မွာ တာ၀န္က်သည့္ စိတ္ပ်ိဳးေရး၀န္ထမ္း ကိုသန္းထြန္းက ေဖေဖႏွင့္ ရင္းႏွီးသည္။ သူကလည္း သမင္ေလးကို လိုခ်င္ေနသည္။ မၾကာမၾကာ ေတာင္းဖူးသည္။ ေဖ့ေဖ့ စိတ္ထဲမွာ ေတာေခါင္းက တကယ္ ေခၚသြားမည္ ဟု ယုံၾကည္ေနပုံရသည္။ သည္ေတာ့ စဥ္းစားရၿပီ။ ေတာေခါင္းဆိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္ကို အပ္လိုက္လွ်င္ေတာ့ ေနာက္ေနာင္ ဆုံႏိုင္ဖြယ္ အေၾကာင္းမရွိ။ ကိုသန္းထြန္းလက္ထဲ ထည့္လိုက္လွ်င္ ေတာေခါင္းကလဲ ၀န္ထမ္းခ်င္းျဖစ္သျဖင့္ ေခၚသြားမည္ မဟုတ္။ ကိုသန္းထြန္းဆီမွာ ေနလွ်င္ ကိုယ္က မၾကာ မၾကာသြားေတြ႔ႏိုင္သည္။ တခုပဲရွိသည္။ ကိုသန္းထြန္းတို႔ ႐ုံးစိုက္သည့္ေနရာက ရြာႏွင့္ ၃-မိုင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀းသည့္ ေတာထဲမွာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သဘာ၀နဲ႔ကိုက္ေနေတာ့ သူလည္း ေနေပ်ာ္မွာပါ ဟု ေတြးရသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္လိုႏွင့္ သမင္ေလးကို ကိုသန္းထြန္းလက္ထဲ ထည့္လိုက္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကရသည္။ အိမ္သားအားလုံး မ်က္ရည္ႏွင့္ မ်က္ခြက္။ ေဖေဖကေတာ့ ေျပာပါသည္။ “ေဖေဖတို႔က ကိုသန္းထြန္းကို မေပးရင္ ေတာေခါင္းက ေခၚသြားလိမ့္မယ္။ ကိုသန္းထြန္းဆီမွာ ဆိုေတာ့ သတိရတဲ့အခါ သြားၾကည့္လို႔ရတာေပါ့” တဲ့။ ထိုစဥ္ကစက၍ ေဘာင္းဘီလက္ရွည္ ၀တ္ထားသူမ်ားကို မုန္းမိသည္ ထင္၏။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမေမကေတာ့ သမင္ေလး၏ ေက်ာကို လက္ျဖင့္သပ္ကာ “ငါတို႔ကျဖင့္ နင့္ကို အေၾကာင္းျပဳလို႔ သံေယာဇဥ္ေတြျဖစ္ မ်က္ရည္ေတြ က်လို႔။ နင္ကေတာ့ ဘာမွ မသိရွာဘူးေနာ္” ဟု ေျပာရွာသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span> </span>တကယ္ေတာ့ ေမေမထင္သလို မဟုတ္ခဲ့ပါ။ သူ႔ကို ကိုသန္းထြန္းတို႔ စခန္းသို႔ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔ေပးခဲ့သည္။ တရက္ႏွစ္ရက္ အတူေနၿပီးမွ ျပန္လာသည္။ ေဖေဖျပန္လာေတာ့ ဘာမွ မထူးျခား။ ေအးေအးပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သြားခ်င္ေပမယ့္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မဟုတ္ေသးသည္ႏွင့္ မသြားျဖစ္။ တပတ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာမွ ေဖေဖက လိုက္ပို႔မည္ ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သမင္ေလးဆီ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မသြားျဖစ္ပါ။ သြားမည္ဟု ကိုသန္းထြန္းဆီ အေၾကာင္းလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သတင္းစကားတခုက ကိုသန္းထြန္း ဆီမွ ေရာက္လို႔လာသည္။ သမင္ေလး ဆုံးရွာၿပီ။ မွတ္မွတ္ရရ ထိုေန႔က မိသားစု အားလုံး ညစာ မစားႏိုင္သည့္ေန႔။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုသန္းထြန္းေျပာျပသေလာက္ေတာ့ ေဖေဖျပန္သြားသည္မွ စ၍ သမင္ကေလးက မရႊင္ေတာ့။ ေကၽြးသည္ကိုလည္း ထိထိ မစား။ ႏြားႏို႔တိုက္လည္း မေသာက္။ ႏို႕မႈန္႔ေဖ်ာ္တိုက္လည္း မေသာက္။ တမိႈင္မိႈင္တေတြေတြျဖင့္။ ခုေတာ့ ဆုံးရွာၿပီ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကားဖူးသေလာက္ဆိုလွ်င္ ေတာတိရိစၦာန္ေလးမ်ားသည္ အသည္းငယ္တတ္သည္။ ေၾကာက္ရြံ႕သည့္ ဒဏ္ကိုလည္း မခံႏိုင္ရွာၾက။ လြမ္းဆြတ္မႈ ဒဏ္ကိုလည္း ခံႏိုင္ပုံ မရၾကေပ။ သခင္ေဟာင္းအေပၚ ရစ္ေႏွာင္မိသည့္ သံေယာဇဥ္ပမာဏက ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ ၾကီးပုံရသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-6169907800366580595?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-60557140074569617252010-11-04T17:15:00.000+08:002010-11-04T17:15:35.106+08:00အတိသယ သံေယာဇဥ္<div style="color: white;">။</div><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0mm 5.4pt 0mm 5.4pt; mso-para-margin:0mm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="HI" style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="HI" style="font-family: Zawgyi-One;">ခုတေလာ ဘေလာ့ဂါတို႔ ခ်စ္ေသာ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ဖတ္ရသည္။ ၾကည္ႏူးဖြယ္ပင္။ ဘေလာ့ဂါမမတေယာက္က သူမ၏ ခ်စ္သူေပးေသာ ေၾကာင္တေကာင္ အေၾကာင္း ေရးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ထိုခ်စ္သူပင္ ေပးေသာ ေခြးတေကာင္အေၾကာင္း ေရးျပန္သည္။ ေခြးကေလးအေၾကာင္းေရးေတာ့ ထိုေခြးေလးသည္ Pepsi ကိုလာ ၾကိဳက္ေၾကာင္း၊ ေသာက္ၿပီးလွ်င္လည္း ေလလည္သည့္အေၾကာင္းပါ ဖတ္ရေတာ့ သေဘာက်မိသည္။ သူမ၏ ေခြးကေလးကို မျမင္ဖူးပဲနဲ႔ လြမ္းသြားသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္ေတာ့ မိမိမွာ ေရာ ခ်စ္ေသာ အေကာင္ပေလာင္ေလးမ်ား မရွိဘူး-တဲ့လား။ ခ်စ္သူေပးေသာ ေခြးတေကာင္ ေၾကာင္တၿမီး မရွိသည္မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ကိုယ္ပိုင္ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြ ေမြးဖူးပါသလား။ ငယ္စဥ္က အလြန္ ေမြးခ်င္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေဖေဖက ခြင့္မျပဳပါ။ ကၽြန္ေတာ္အမ်ိဳးမ်ိဳးပူဆာသည့္တိုင္ ခြင့္မျပဳ။ ကၽြန္ေတာ့္ နားႏွင့္ လက္လွမ္းမမီေသာ စကားလုံးတို႔ျဖင့္သာ ေဖေဖ ရွင္းျပခဲ့သည္။ “သား-သံေယာဇဥ္အပိုဆိုတာ မထားတာ အေကာင္းဆုံးပဲ။ ထားမိရင္ ထားမိတဲ့ သံေယာဇဥ္ ထူရင္ ထူသေလာက္ ပါးရင္ ပါးတဲ့အေလ်ာက္ သိပ္ဒုကၡ ေရာက္တယ္”တဲ့။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖသည္ တခ်ိန္က သံေယာဇဥ္အပို၏ ဒုကၡကို အေတာ္ခံဖူးသည္ ဆို၏။ သံေယာဇဥ္ အပိုေပးသူကား ခ်စ္သူေပးေသာ ေခြးမဟုတ္။ ေၾကာင္တေကာင္လည္း မဟုတ္ေခ်။ ေဖေဖတို႔ မိသားစု လိုအပ္ခ်က္အရ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ ဆြဲသြင္းလာသည့္ သူ။ ဘယ္သူပါလိမ့္ စာဖတ္သူ ၾကားလွ်င္ အံ့ၾသလိမ့္မည္ ထင္၏။ </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖ့ ဒုတိယအစ္မ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း အိမ္မခြဲေသး။ ေဖေဖတို႔ွႏွင့္ပင္ အတူေနသည္။ အတူေနရင္းျဖင္ သားဦးေလး ေမြးသည္။ ေမြးၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္း မွာပင္ ထိုကေလးငယ္က တိမ္းပါးသြားရွာသည္။ ဒုတိယကေလးေမြးေတာ ဤနည္းႏွင္ႏွင္။ သို႔ျဖင့္ တတိယ ကိုယ္၀န္လြယ္ေတာ့ ေဗဒင္ဆရာကို ေမးရေလၿပီ။ ဘာမ်ားမွားသလဲ၊ ဘယ္လို လုပ္သင့္သလဲေပါ့။ ေဗဒင္ဆရာက တြက္ခ်က္ၿပီးသကာလ ခုေမြးမည့္ကေလးကို မိခင္ႏို႔မတိုက္ပါႏွင့္-ဟု အၾကံျပဳသည္။ ၿမိဳ႕ဆိုလွ်င္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္။ မိခင္ႏို႔ မစို႔ရလဲ ႏို႔မႈန္႔တိုက္၍ အဆင္ေျပႏိုင္သည္ပဲ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">မဆလေခတ္ဦးပိုင္းဆိုေတာ့ ေတာေခါင္ေခါင္ ေခ်ာင္က်သည့္ မိမိတို႔တိုက္နယ္တြင္ ႏို႔မႈန္႔ဆိုသည္မွာ အမည္မွ်သာ ၾကာဖူးသည့္ အခ်ိန္။ ႏြားမဆိုသည္ကလည္း သူကိုယ္တိုင္ ကေလးရွိမွ ႏြားႏို႔ ရႏိုင္သည့္ အေကာင္မ်ိဳး။ သို႔ျဖင့္ ေဖေဖတို႔ မိသားစုေတြ တိုင္ပင္ကာ တူေတာ္ေမာင္ အသက္ရွင္ေရးကို ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ အေျဖကား ႏို႔လိႈင္ရႏိုင္ေရး ဆိတ္မတေကာင္ ၀ယ္ေပးရန္-တဲ့။ သို႔ေပမင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္မွာ ဆိတ္ေမြးသည့္အေလ့က မရွိ။ သည္ေတာ့ မိသားစုထဲမွာ တဦးတည္းေသာ ေယာက်္ာေလးျဖစ္သည့္ ေဖေဖက ဆိတ္ရွာပုံေတာ္ဖြင့္ရသည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္လိုျဖင့္ ေဖေဖတို႔ မိသားစုထဲ လိုအပ္ခ်က္အားေလ်ာ္စြာ ဆိတ္တေကာင္ ေရာက္လို႔လာသည္။ ေဖေဖ့ အစ္မ တတိယကေလးေမြးၿပီးေနာက္ မိခင္ႏို႔ မတိုက္ပဲ ဆိတ္ႏို႔တိုက္ ၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္သည္။ ထို တတိယ ကေလးက တိမ္းပါး မသြားခဲ့။ ပထမေတာ့ ဆိတ္မဆီက ႏို႔ညွစ္ ႏို႔ပုလင္းထဲ ထည့္ကာ ခ်ိဳလိမ္ျဖင့္ တိုက္သည္။ ကေလးကိုလည္း ဆိတ္ျဖင့္ ယဥ္ပါးေအာင္ ထိေတြ႕ေပးသည္။ ကေလးနာမည္ကိုလဲ ေမာင္ဆိတ္ေအာင္-ဟု ကင္ပြန္းတပ္လိုက္သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကာလာေတာ့ ဆိတ္မေလးကလည္း ကေလးအေပၚ သံေယာဇဥ္ျဖစ္သြားသည္ ထင္၏။ တေန႔ေတာ့ ကေလးကို ပုခက္ထဲမွာ သိပ္ထားရင္ အေမျဖစ္သူက ထမင္းခ်က္ေနသည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာေတာ့ ဆိတ္တေကာင္ႏွင့္ ကေလးတေယာက္သာ။ ကေလးႏိုးေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း အာေခါင္ျခစ္၍ ငိုသည္ေပါ့။ ကေလးငိုေပမင့္ အေမျဖစ္သူက ခ်က္ခ်င္းမလာႏိုင္။ “သားေရ ခဏခဏ၊ ေမေမ ထမင္းအိုးငွဲ႔ၿပီးရင္ လာခဲ့မယ္” ဟု အသံသာ လွမ္းေပးႏိုင္သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ခဏၾကာေတာ့ ကေလးငိုသံက တိတ္သြားသည္။ အေမျဖစ္သူကလဲ ထမင္းအိုးငွဲ႔ရင္းဆိုေတာ့ လာလို႔က မရ။ ပုံမွန္ေတာ့ မဟုတ္။ ခုပဲ ငို ၊ ခုပဲတိတ္ ဘာမ်ားျဖစ္ပါလိမ့္ ဆိုၿပီး အိမ္ေအာက္ကို ကမန္းကတန္း ဆင္းလာေတာ့ ဆိတ္မေလးက ပုခက္ကို ခြလ်က္ သူမကိုယ္တိုင္ ကေလးကို ႏို႔တိုက္ေနသည္ေလ။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည့္ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဆိတ္မကေလးကို အားလုံးက သံေယာဇဥ္ ပိုသြားၾကသည္။ သူကေလးကလည္း သံေယာဇဥ္ ပိုသည္ပင္။ ဆိတ္ဆိုသည့္ အမ်ိဳးက သူတို႔ကို စားက်က္သို႔ လႊတ္လ်င္ စားက်က္သို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထိထိေရာက္ေရာက္ စားသည့္ အေကာင္မ်ိဳးမဟုတ္။ ယခင္ေန႔က ေနာက္ဆုံး စားခဲ့သည့္ ေနရာ ေရာက္ေအာင္သာ သြားဖို႔ စိတ္ေစာေနသည့္ အေကာင္မ်ိဳး။ ထိုေနရာသို႔ ေရာက္မွသာ ထိထိေရာက္ေရာက္ စားေလ့ရွိသည္။ ၿပီးလွ်င္ ေျခဦးတည့္ရာ ဒူးတည့္ရာကို ေျပးရင္းလႊားရင္း စားမည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဖေဖ့ ဆိတ္မေလးကေတာ့ သည္လို မဟုတ္။ ကေလးကို စိတ္မခ်သည့္ ဟန္ျဖင့္ ေ၀းေ၀းသြားသည္ မရွိ။ အိမ္ႏွင့္ အနီးဆုံးေနရာသို႔သာ သြားေလ့ရွိသည္။ လူေတြက သူ႔အတြက္ အစာ စီစဥ္ေပးတာလဲ အေၾကာင္းတခု ျဖစ္မည္ ထင္သည္။ သူမ အိမ္၀င္းထဲမွာ ရွိသည့္အခ်ိန္ ကေလး ငိုသံၾကားပါက အေျပးအလႊား ေရာက္လာတတ္သည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိမ္သားေတြက သူမကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးရသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမကိုယ္တိုင္ ႏို႔တိုက္သည္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚက တခါတရံ သူ႔ကို စခ်င္သျဖင့္ ကေလးကို အိမ္ေပၚ သိပ္ထားသည္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္တံခါးကိုပါ ပိတ္ထားသည္။ ကေလး ႏိုး၍ ငိုၿပီ ဆိုလွ်င္ သူမ ဘာမ်ားလုပ္မလဲ ေပါ့။ ကေလး ငိုသံၾကားေတာ့ အိမ္ေပၚ တက္ေျပး၊ အိမ္တံခါးကို သူမေခါင္းျဖင့္ တြန္းဖြင့္၊ မရေတာ့ ပါးစပ္က တပဲပဲ ေအာ္ရင္း အိမ္ကို ပတ္ေျပးသည္-တဲ့။ ဆႏၵျပသည့္ သေဘာပင္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တျခားလူေတြက စခ်င္သျဖင့္ ကေလးကို ႐ိုက္မည့္ ဟန္ျဖင့္ လက္ရြယ္လွ်င္ ထိုသူကုိ သူမက ေခါင္းျဖင့္ ရြယ္သည္-တဲ့။ “ ႐ိုက္ရဲရင္ ႐ိုက္ၾကည့္ ငါကလဲ နင့္ကို ေခါင္းနဲ႔ ေ၀ွ႕ မွာေပါ့” လို႔ မေျပာ႐ုံ တမည္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္လိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ။ လူမွသာ ေသမ်ိဳးမဟုတ္။ ဆိတ္လဲပဲ ေသမ်ိဳးေပကိုး။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူလဲ သူ႔လမ္းသူ သြားရရွာသည္။ က်န္ခဲ့တဲ့ သူေတြမွာသာ သူမခ်န္ခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္အၾကြင္းအက်န္ေတြၾကားမွာ။ သူမကို တသသႏွင့္။</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">သည္အခ်ိန္က စလို႔ ေဖေဖသည္ သံေယာဇဥ္အပိုအတြက္ ၀န္တက္မည့္ အေရးကို စိုး႐ြံ႕ပုံရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမြးခ်င္သည့္ အေကာင္ေလးေတြကို ေမြးခြင့္ မေပးခဲ့။ သံေယာဇဥ္ဆိုသည္က အခက္သား။ ကိုယ္က ဘယ္လိုပင္ တားေပမင့္ သူတို႔က ၀င္ခ်င္သလို ၀င္၍ ထြက္ခ်င္သလို ထြက္တတ္သည္ေလ။ ဆီကမွ အေပါက္ရွာၿပီး ၀င္ေပ ထြက္ေပဦးမည္။ သူတို႔အတြက္ ဘာျပင္တင္းေပါက္ ဘာတံခါးေပါက္မွ မလို။ ၀င္လိုလွ်င္ ထြက္လိုလွ်င္ထြက္။ သူ႔ အလိုလို ေရာက္လာတတ္သည္ကိုး။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-6055714007456961725?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-65864335888922990522010-11-04T00:07:00.002+08:002010-11-04T00:07:58.049+08:00မသိႏိုင္သူ တေယာက္သို႔<span style="color: white;">။</span><br /><br />အလြမ္းေႏြကို<br />စမ္းေရထဲ ေမွ်ာလိုက္ခ်င္-တဲ့<br />ဟိုးအရင္ တခ်ိန္က<br />အတူတကြ နားဆင္<br />ကိုတင္လိႈင္သီခ်င္းသံ<br />ၾကားလိုက္မိျပန္ေတာ့<br />သူေျပာသလိုေပါ့ေနာ္<br />အလြမ္းေႏြသာ<br />စမ္းေရထဲမွာ ေမ်ာသြားရင္<br />(တကယ္ကို)<br /> ေမွ်ာလိုက္ခ်င္ရဲ႕။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-6586433588892299052?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-6639995192576943422010-10-22T21:44:00.001+08:002010-10-22T21:52:49.330+08:00ကူးယူ ေဖာ္ျပျခင္း<h3><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://kthwe.blogspot.com/2010/10/blog-post.html">နဂါးၾကီး ရဲ႕ ပထ၀ီ နိုုင္ငံေရး</a> </span></h3><h2><span style="font-family: Zawgyi-One;">Oct 21, 2010</span></h2><div align="center" class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အိပ္ေနတဲ့.. နဂါးၾကီးကို မႏွိဳးပါနဲ႕.. ဆိုတဲ့.. ျပင္သစ္ စစ္သူၾကီး နပိုလီယန္ ရဲ႕.. သတိေပး စကား က..ခုေတာ့.. လြန္ခဲ့ ေပ ျပီ။ တရုတ္ နဂါးၾကီးက.. နိုး သြား ခဲ့ ပါျပီ။ နိုးထ လူးလြန္႕ လာယံု တင္ မက..အနီးအပါး က.. အာရွက်ားေတြ.. ေခြးျခေသၤ့ေတြ..ရွိသမွ်..အေကာင္ဗေလာင္ ေတြ ကို .. ၀ါးျမိဳ ဖို႕ ၾကိဳးစား ေနေပ ျပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္း က.. အာဖရိက..ေတာဆင္ရိုင္း ေတြ ကို ေတာင္.. အလြတ္မေပး .. အခိုးအေငြ႕ ေတြ ထုတ္လႊတ္ျပီး.. ညိွ႕ငင္ ထား ျပီးျပီ။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီ ေတာ့ မွ.. အားလံုးက.. မ်က္ကလဲ ဆန္ျပာ နဲ႕.. နဂါးၾကီးကို..ျခံခတ္ဖို႕ ျပင္သူ က ျပင္။ တရား ေဟာျပီး ဥပုပ္ ေစာင့္ခိုင္း ဖို႕ ၾကိဳးစားသူက ၾကိဳးစား..။ ဂဠဳန္ ေတြ လင္းယုုန္ ေတြ နဲ႕..စစ္ခင္း ဖို႕.. ဗိန္းေဗာင္း တီးသူ ေတြက..တီး..။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div align="center" style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: center;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲဒီ လို တုန္း.. ျဗဳန္းကနဲ.. ႏွဳတ္ခမ္းေမြး ဆြဲ ႏွုတ္ ခံ လိုက္ရ တဲ့.. နဂါးၾကီး ကေတာ့ .. ေနာ္ေ၀ နိုင္ငံ ရဲ႕.. နိုဘယ္ဆု ေကာ္မီတီ ကို သာ.. တရွဴးရွဴး တရွားရွားနဲ႕.. မ်က္ေစာင္း ေတြ ထိုးေန ရ ေလ ေတာ့ သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တရုတ္ ဒီမိုကေရစီ ေရး လွဳပ္ရွားသူ လ်ဴ ကို.. ၂၀၁၀ အတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး နိုဘဲလ္ ဆု ေပး ဖို႕ ေရြးခ်ယ္ ဆံုးျဖတ္ လိုက္တာ ကို.. အင္မတန္ ေက်နပ္ အားရ ေန မိ သည္။ ကမၻာၾကီး မွာ..ဒီလို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ အနစ္နာခံ ျပီး.. ျမင့္ျမတ္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ အတြက္..ရဲရင့္သူ ေတြ ကို မွ.. ဂုဏ္မျပဳ ရရင္.. ဘယ္လို လူေတြ ကို သြား ျပဳ ရ ေတာ့ မွာ လဲ။ ဒီ ဆုဟာ..လ်ဴ ခ်ည္း သက္သက္ ေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲ.. တရုတ္ျပည္ ၾကီး တျပည္လံုး</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">နဲ႕.. ဆက္စပ္ ေနတဲ့..ကမၻာ့ အခင္းအက်င္း ေၾကာင့္ ဆိုတာလည္း.. အားလံုး သိေန ၾက တာပါပဲ။ အဲဒီ ေတာ့ ေရာ..ဘာျဖစ္ ေသး သလဲ…။ သင့္တင့္ ေလ်ာက္ပတ္. တဲ့..ကမၻာ့ အခင္းအက်င္း တခု ကို.. ေဖာ္ေဆာင္ ဖို႕…နဲ႕.. လူသားတိုင္း ငတ္မြတ္ ေတာင့္တ တဲ့..ဒီမုိကေရစီ တန္ဖိုး တခု ကို.. အေရာင္ တင္ ေပး ဖို႕.. ေနာ္ေ၀ ဆုေကာ္မီတီ က..လုပ္သင့္ တာ ကို လုပ္လိုက္ ျခင္းသာ။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div align="center" style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: center;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တရုတ္ အစိုးရ တာ၀န္ ရွိသူ မ်ား ျပစ္တင္ သလို.. အေနာက္ အုပ္စု ေတြ အေန နဲ႕.. တရုတ္ ရဲ႕ .. တရွိန္ထိုး တိုးတက္ ၾကီးပြား လာေန မူ ကို.. ေၾကာင့္ၾက မရွဳဆိမ့္ လို႕.. တမင္ ထိုးႏွက္ျခင္း ျဖစ္တယ္…ေနာ္ေ၀ ဆုေကာ္မီတီ အေနနဲ႕လည္း ..နိဘဲလ္ ဆု ၾကီးကို အသေရ ဖ်က္ ျခင္း ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့.. စကား ေတြက.. မ်က္စိမွိတ္ ျပီး ေအာ္ေန သလို ျဖစ္ေနတာလည္း..လူ တိုင္း သိ ေန ၾက တာပါပဲ။ ဘာလို႕ ဆို.. တရုတ္က..အျမဲ မ်က္စိ မွိတ္ ေအာ္ေန က် ကိုး ။ ဒလိုင္းလားမား ကို ဆုခ် ရင္လည္း ေအာ္..။ အူရဂါ လွဳပ္ရွားမူ ေခါင္းေဆာင္ အဘြားၾကီး ကို.. အလည္ေခၚ ရင္ လည္း ေအာ္။ ကမၻာ့အဆိုးယုတ္ ဆိုး အာဏာရွင္ ေတြ ကို..အကာအကြယ္ ေပး တဲ့ ေနရာ မွာလည္း..မ်က္စိမွိတ္ ျပီးေတာ့ ကို.. ေအာ္ေပး ေန တာ ပဲ မဟုတ္လား။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div align="center" style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: center;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့..ဒါေတြ ဟာ.. အုပ္စု အားစမ္းပြဲ.. စစ္ေအး ပံုစံ သစ္ ေတြ ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့..ဒီ တခ်ီ ကေတာ့.. အရင္ စစ္ေအး လို..ဒုတိယ ကမၻာစစ္ အရွိန္ မပ်ယ္ တဲ့..အယူ၀ါဒ တိုက္ပြဲ သက္သက္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ.. ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား နဲ႕ ဒီမိုကေရစီ က်င့္၀တ္ ကိစၥေတြ က..ပို အေရးပါ လာျပီး..တကယ့္ စစ္ပြဲ တခုဆီ ကိုေတာင္.. ျပန္ျပီး ဦးတည္ ေကာင္း ဦးတည္ နိုင္တယ္ လို႕.. ေျပာဆို ခန္႕မွန္း ေန ၾက ေလသည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_37gbJkYE0E4/TMGXDcZ5VgI/AAAAAAAAACo/u4Fz6pxfo-c/s1600/Untitled.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://1.bp.blogspot.com/_37gbJkYE0E4/TMGXDcZ5VgI/AAAAAAAAACo/u4Fz6pxfo-c/s320/Untitled.jpg" width="320" /></a></div></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"></div><div align="center" style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: center;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">( ေလာဆယ္..စာနဲ႕ ကိုုက္လိုု႕ သံုုးထားတာ ..အိုုလံပစ္က..ပံုုျဖစ္ေနတယ္..ေနာက္မွ ပံုုထပ္ရွာပါမယ္ )</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တေလာက.. <span style="color: black;">CNN သတင္း ဆရာၾကီး... Zakaria .</span><span style="color: yellow;">.</span> ရဲ႕.. ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္း တခု ေၾကာင့္.. Robert D Kaplan ဆိုတဲ့.. နာမည္ေက်ာ္ ဂ်ာနယ္လစ္ တေယာက္ ရဲ႕.. Monsoon ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ကို.. စိတ္၀င္စား ေန ခဲ့ မိသည္။ စာအုပ္ကေတာ့.. ေအာက္တိုုဘာ ၁၉ ရက္ေန႕ ( မေန႕ ကမွ..) ဆိုင္ေတြ ေပၚ ေရာက္သည္။ စာအုပ္ မထြက္ခင္ ကတည္းက.. စိတ္၀င္စား မူ ရ ေန ၾက တာ ကလည္း..တကမၻာလံုး အာရံု စိုက္ ေန တဲ့.. တရုတ္ ရဲ႕.. .ပထ၀ီ နိုင္ငံေရး ..စစ္ေရး အလားအလာ ေတြ ကို.. သံုးသပ္ ခန္႕ မွန္း ထားျခင္း ေၾကာင့္ ျဖစ္ တန္ ရာ သည္။ ေနာက္ျပီး.. စာေရးသူ ကိုုယ္ ၌ ..က .. အေမရိကန္ စစ္ေရး လံုုျခံဳမူဆိုုင္ရာ အၾကံေပး တေယာက္ ျဖစ္ျပီး.. ဖူကူယာမား တို႕ နီးပါး ေလာက္.. အေလးထား ၾက တဲ့.. အနာဂတၱိ ဆရာ တေယာက္ လို႕ လည္း ဆိုုေလ သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဲဒါနဲ႕.. Monsoon ရဲ႕ အၾကိဳ ..ေဆာင္းပါး တပုဒ္ ကို ရွာ ဖတ္ျဖစ္သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဖတ္ေနရင္း... အခု ေခတ္ တရုတ္ ရဲ႕....နယ္ပယ္ အင္အား ခ်ဲ႕ထြင္မူ ေတြ က.. ဟိုးယခင္.. စစ္ျပီး ေခတ္.. အေနာက္ အုပ္စု နဲ႕..အေမရိကန္ တို႕ ရဲ႕.. လက္၀ါးၾကီးအုပ္ပံုစံနဲ႕ မတူ.. တမ်ိဳးတဘာသာ ျဖစ္ေန တာကိုု..သတိထား မိ လာ သည္။ ကမၻာ့လူဦးေရ ရဲ႕ ငါးပံု တပံု ရွိတဲ့..သူ႕ နိုင္ငံ ၾကီး အတြက္..စြမ္းအင္ လံုေလာက္ မူ ေနာက္ကို လိုက္ ေန တယ္ လို႕..ထင္စရာ ရွိ ေပမဲ့… ဒါ့ထက္ ပို ေကာင္း ပိုေပ လိမ့္မည္။ ေစ်းကြက္ ခ်ဲ႕ထြင္မူ လား..။ ဒါကေတာ့..ရွင္းပါသည္။ ယဥ္ေက်းမူ ဘာသာစကား ၾကီးထြားလို မူ လား.. ။ အရိပ္ အေယာင္ ေတြ ေတာ့..ေတြ႕ ရသည္။ အယူ ၀ါဒ ဆိုရ ေအာင္ လည္း.. ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ၾကီး လို႕.. မ်က္စိ မွိတ္ ေအာ္ ေနေပမဲ့.. ဒီမိုကေရစီ အသံ တ၀က္ ေပး ျပီး..အရင္းရွင္ စနစ္ ေနာက္.. ေကာက္ေကာက္ ပါ ေအာင္ လိုက္ေန တာမို႕.. မျဖစ္နိုင္ ။ အဲဒါ ေတြ အားလံုုး ေပါင္းစပ္ ထားတဲ့.. ရည္မွန္းခ်က္ လည္း ျဖစ္ နိုုင္ သည္။ ေသခ်ာ တာက ေတာ့..ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား အလြန္အမင္း ၾကည့္လို ျခင္းသာ..။ အဲဒီ အတြက္ ေၾကာင့္ လည္း..အမ်ားက..သတ္မွတ္ ထား တဲ့..စံ ေတြ ကိုု.. မ်က္စိမွိတ္ ျငင္းပယ္ ေနရတဲ့.. ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပ စရာ ေတြ နဲ႕ ျပည့္ႏွက္ လာတဲ့.. နဂါးၾကီး တေကာင္ ျဖစ္ေန ေလ ေတာ့ သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အာဖရိ က တိုက္ မွာ ပဲ.. ၾကည့္…။ ဆင္းရဲ မြဲေတ ပါ တယ္ ဆိုတဲ့..အာဖရိက တိုက္ ၾကီးကို.. အေနာက္နိုင္ငံ ေတြက..အစိုးရ လိုက္ေရာ.. တေယာက္ျခင္း အလိုက္ေရာ.. အလံုးအရင္း နဲ႕.. လူသားျခင္းစာနာမူ ေတြ ျပ ခဲ့ ၾက တာ..ဘယ္ေလာက္ ၾကာျပီလည္း..။ အလွဴေငြ ေတြ.. အစိုးရ မဟုတ္ေသာ..အဖြဲ႕ ေတြ..အင္ နဲ႕ အားနဲ႕.. ယခု တုိင္ ။ အာဖရိက လည္း..ပို တိုးတက္ မလာ ခဲ့.. မစည္ပင္ လာခဲ့..။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ..တရုတ္က ေတာ့.. ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံ မူ ေတြ နဲ႕.. ၀င္လာ ခဲ့ သည္။ အျငင္းပြား ဖြယ္.. အာဏာရွင္ ဆူဒန္ ရဲ႕ ..ေရနံ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ႕ ကုန္သြယ္ မူ ေတြ က..စလို႕.. တရုတ္..လမ္းေပါက္ သြားခဲ့သည္။ ခုေတာ့.. အာဖရိက ျမိဳ႕ၾကီး ေတြ ရဲ႕..မြဲေျခာက္ေျခာက္ လမ္းမ ၾကီး ေတြ ေပၚမွာ.. မွန္ေရာင္ ေျပာင္လက္လက္.. တရုတ္ လက္ရာ.. အေဆာက္အဦ ေတြ ကို ေတြ႕ လာရ သလို.. အေနာက္နိုင္ငံသား ဆရာ၀န္ ေတြ..က်န္းမာေရး လုပ္သား..ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သား ေတြ ရဲ႕ ၾကားထဲ မွာ..တရုတ္ အင္ဂ်င္နီယာ .. ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္သား ေတြကိုပါ.. အေရာင္စံု စြာ.. ေတြ႕ ေန ၾက ရ ေတာ့ သည္။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">Robert D Kaplan ေထာက္ျပ ထား တဲ့ အခ်က္ ေတြ ထဲ မွာ လည္း.. စိတ္၀င္စား စရာ ေကာင္းတဲ့.. တရုုတ္ ရဲ႕.. ပါးနပ္ မူ တခုု ကိုု ေတြ႕ ရ ျပန္ သည္။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အရွိန္ နဲ႕.. ပစိဖိတ္ ကၽြန္းစုု နိုုင္ငံ ေတြ ေပၚမွာ..အေမရိက.. ၾသဇာ လႊမ္းမိုုး ေနခဲ့ တာ..၊. ဖိလစ္ပိုုင္.. ဂ်ပန္ ..တိုု႕ မွာ ေရတပ္ စခန္း ေတြ ရွိ ေန တာ..၊ ေတာင္ကိုုရီးယား..တိုုင္၀မ္ ကိုု..စစ္ေရး ကူညီ မူ ေတြ ေပး ေနခဲ့တာ..၊ ဂူအမ္ ကၽြန္းလိုုမ်ိဳး ေနရာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ကိုု...အပိုုင္ ရ ယူ ထားတာေတြ..၊ စတဲ့.. အေနအထား ေတြ ၾကားထဲမွာ.. တရုုတ္ အေနနဲ႕..သူ႕ရဲ႕. အသက္ရွဴ ၾကပ္လွ တဲ့...ေတာင္တရုုတ္ ပင္လယ္ ထြက္ေပါက္ ကို.. အသာ ထား ျပီး.. အိႏၵိယ သမုဒၵရာ ဖက္ ဆင္း ျပီး .. ဆိပ္ကမ္း ၾကီး ေတြ တည္ ေဆာက္ ဖိုု႕ လုုပ္ လိုုက္ သည္။ ေက်ာက္ျဖဴ မွာ.. စစ္တေကာင္းမွာ.. သိရိလကၤာ မွာ.. ။ အေမရိကန္ က...ပစိဖိတ္ ကၽြန္းစုု ေရတပ္ စစ္စခန္း ေတြ နဲ႕.. အလုုပ္ရွဳပ္ ေနတဲ့..အခ်ိန္ မွာ.. တရုုတ္ က.. အိႏၵိယ သမုုဒၵရာ ထဲ မွာ စီးပြားေရး ဆိပ္ကမ္း ၾကီး ေတြ.. ဖြင့္လွစ္ နိုုင္ ေတာ့ မည္။ တရုုတ္ ရဲ႕. ဆင္ေ၀ွ႕ ရန္ေရွာင္..ထိပ္တိုုက္ မတိုုးပဲ.. အလိမၼာသံုုး..ေဘးက..ေကြ႕ တိုုက္ တဲ့.. တုုံ႕ျပန္ လုုပ္ေဆာင္မူ ေတြကိုု.... asymmetrical response လိုု႕ သံုုးထား ျပီး..အေမရိကန္ အေန နဲ႕ လည္း.. သူ႕ထက္ ပိုု လိမၼာပါးနပ္ တဲ့.. နည္းလမ္း ေတြကိုု..သံုုးဖိုု႕.. ၾကံစည္ ၾက ရ ေပ ေတာ့ မည္။ နီးနီးပါးပါး ျမင္ရ တာ ေတြထဲက.. ဂူးဂဲလ္ နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့.. ျပသာနာ ေတြ.. အခုု နိုုဘဲလ္ ဆုုလိုု မ်ိဳး.. ေတြ။ ေျပာရရင္.. အေမရိကန္ နဲ႕..အေနာက္နိုုင္ငံ ေတြ ဖက္ မွာ..ဒီမိုုကေရစီ နဲ႕..လူ႕ အခြင့္ အေရး ဆိုု တဲ့.. အၾကပ္ကိုုင္ စရာ စကားလံုုး တလံုုး ရွိ ေနတာ က ပင္.. အားသာမူ တခုု ျဖစ္ေန သည္။ အဲဒီ့ အတြက္ ေၾကာင့္ လည္း..တရုုတ္ နဲ႕ တကြ.. အလိုုတူ အေပါင္းပါ နိုုင္ငံ တခ်ိဳ႕ က.. ဒီမိုုကေရစီ ဆိုုတာ ကိုု.. ဖံုုးဖိ ျငင္းပယ္ ထားလိုု႕ မျဖစ္ဘူး ဆိုုတာ..သေဘာ ေပါက္ လာ ၾက သည္။ ခက္တာက.. သူတိုု႕ ေျပာတဲ့.. လူ႕ အခြင့္အေရး နဲ႕.. သူတိုု႕ ေပး မဲ့..ဒီမိုု ကေရ စီ ဆိုုတာ ကိုု ေတာ့.. မွတ္ေက်ာက္ တိုုက္ မခံ နိုုင္ပါ ။ ဒီလိုု နဲ႕ပဲ.. ကိုုယ့္နည္း ကိုုယ့္ဟန္ ဒီမိုုကေရစီ ဆိုု တာေတြ.. ေပၚထြန္းလာခဲ့ ၾက။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဆာင္းပါး ကိုု ျပန္ဆက္ ရရင္.. တရုုတ္ ရဲ႕..ပထ၀ီ နိုုင္ငံေရး.. ေျခလွမ္း ေတြကိုု.. သူက..အပိုင္း ၄ ပိုင္း ခြဲ ျပီး သံုုးသပ္ ျပ ထားသည္။ Central Asia, Mongolia, Far East Russia, နဲ႕ South East Asia လို႕..ဆို ရာ မွာ.. ကိုယ္ေတြ နဲ႕ ပို သက္ဆိုင္ တဲ့.. South East Asia ကို ပိုျပီး အာရံု စိုက္ ဖတ္ ျဖစ္သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီဖက္ နိုင္ငံ ေတြ ထဲ မွာက... ျမန္မာ..ဗီယက္နမ္..လာအို နဲ႕..ေျမာက္ကိုရီးယား က လြဲရင္..က်န္တာ ေတြက..လက္ရွိ ကမၻာ့ ခ်န္ပီယံ အေမရိကန္ ႏွင့္.. ဆက္ဆံေရး မွ်သူ မ်ား ခ်ည္း။ စင္ကာပူ လို ဟာ မ်ိဳး ကေတာ့.. နိုင္ငံ တကာ ဆက္ဆံ ေရး မွာေရာ.. ရပ္တည္ခ်က္ ပိုင္း မွာ ေရာ.. ဟိုလိုလို..ဒီလိုလို မို႕ ထား လိုက္။ ျမန္မာ ကေတာ့..ေသခ်ာ ေပါက္.. တရုတ္ နဲ႕ ေပါင္းဖက္ ခဲ့ ျပီ။ ေက်ာက္ျဖဴ ျမို႕ကေန.. ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္း ကို.. ျဖတ္ေဖာက္ မဲ့.. တရုတ္ အက်ိဳးစီးပြားပိုင္.. ဓါတ္ေငြ႕ ပိုက္လိုင္း ၾကီး က.. တရုတ္ နဲ႕ ျမန္မာ ဆက္ဆံေရး ကို.. အိမ္ေထာင္မူ ဘုရား တည္.. ေဆးမင္ရည္ စုတ္ထိုး တာ ထက္ပင္ ..ပိုျပီး ခိုင္ျမဲ.. ထဲ၀င္ ေစ ေတာ့ မည္။ အထူးသျဖင့္.. အိႏၵိယ နဲ႕ လည္း စစ္ေတြ ဆိပ္ကမ္း ေဆာက္.. တရုတ္နဲ႕လည္း.. ေက်ာက္ျဖဴ ပိုုက္လိုုင္း ေဆာက္ ျပီး.. နိုုင္ငံေရး ကစား ေနတဲ့.. ျမန္မာ က.. ဒီျပိဳင္ပြဲ ၾကီး ထဲ မွာ .. ဗ်ဴဟာ ေျမာက္ တဲ့.. အေနအထား မွာ ရွိေန သည္။ အဲဒီ ေတာ့ လည္း.. အေမရိကန္ ကိုု ပါ.. ထဲ့ ကစား ယံုု။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">က်န္တဲ့..အာဆီယံ နိုင္ငံ ေတြ က ေတာ့.. တရုတ္ အတြက္.. ေပါေခ်ာင္ပ်က္.. စက္မူ ထြက္ကုန္ ပစၥည္း ေတြ.. စုပံု ေရာင္းခ် စရာ.. ေစ်းကြက္ ၾကီး ( dumping ground လို႕ သံုးထား ) ျဖစ္ေနတဲ့ တခ်ိန္ တည္း မွာပဲ.... စိုက္ပ်ိဳးေရး ထြက္ကုန္ စားစရာ ကုန္ၾကမ္း ေတြကို.. ေစ်းခ်ိဳ ခ်ိဳ နဲ႕.. ရယူ နိုင္ ေန သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုရီးယား ကၽြန္းဆြယ္ ဆက္ဆံ ေရး ကိုေတာ့.. Divide and Conquer ဗ်ဴဟာ ကို သံုး ထား သည္ ဟု.. ခပ္ရဲရဲ စြပ္စြဲ ထား ေလသည္။ ေျမာက္ ကို.. မ်က္စိ မွိတ္ ေထာက္ခံ ေပး ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပဲ.. ၾကားခံ အျဖစ္.. အျမတ္ထုတ္ရင္း..ေတာင္ နဲ႕ လည္း.. အဆက္အဆံ ေကာင္း ေအာင္ လုပ္ထား နိုင္ သည္။ ေျမာက္ က်ဆံုး သြားရင္ လည္း.. သူ႕ကို ပို အားကိုး ရ မည္။ ဒါမွ မဟုတ္..ေတာင္ နဲ႕..ေပါင္းစည္း သြားရင္ လည္း.. ေတာင္-ေျမာက္ ကိုရီးယား သစ္ က..ဂ်ပန္ ထက္..သူ႕ကိုသာ.. ဆက္ဆံ စရာ ရွိ လိမ့္မည္။ ဘာ အရွံဳးမွ ေတာ့ မရွိ။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္းစု အေရး ေတြ မွာ .. တရုတ္က..အေလွ်ာ့ေပး ရသလို ရွိ ေနေပ မဲ့..တဖက္က.. အျမတ္ထြက္ ေန ျပန္ေသး သည္ ဟု..တြက္ျပ ထားသည္။ ေတာင္ တရုတ္ပင္လယ္ ထဲက.. ဂ်ပန္ နဲ႕ အျငင္းပြား ေန ၾကတဲ့.. နယ္ေျမ လု ေနၾကတဲ့..ကၽြန္းစု ျပသာနာ ေတြ ေၾကာင့္.. တရုတ္ ျပည္တြင္း မွာ.. အမ်ိဳးသား ေရး စိတ္ဓါတ္ ကို ျမွင့္တင္ ထား နိုင္ သည္။ ပထ၀ီ အေနအထား အရ.. တရုတ္ ပင္လယ္ နဲ႕ ပို နီးကပ္ တဲ့..ဂူအန္ ကၽြန္းကို..အေမရိကန္ ေတြ ပိုင္ဆိုင္ ထား မူ ကလည္း..သဘာ၀ မက် တဲ့ ကိစၥ ျဖစ္သည္ ။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အဓိက ျပသာနာ ျဖစ္တဲ့..တိုင္၀မ္ ကၽြန္း ကိစၥ ကလည္း..စိတ္၀င္ စားစရာ ေကာင္း လွ သည္။ တရုတ္ ဖက္က.. “ One China Policy” ကို ေအာ္ ျပီး..တရုတ္လူမ်ိဳး မ်ား စုစည္း ညီညႊတ္ ေရး ေယာင္ေယာင္ ေျပာသလို.. တိုင္၀မ္ကို အကာအကြယ္ ေပးထားတဲ့.. အေမရိကန္ ဖက္က လည္း..ဒီမိုကေရစီ ကိစၥလို႕..ဆို ေန ေပမဲ့.. တကယ့္တကယ္.. ျဖစ္ေနတာ က.. Unsinkable aircraft carrier လို႕..အေမရိကန္ ဖက္က..တင္စား ထား တဲ့..တိုင္၀မ္ ရဲ႕.. ပထ၀ီ အေနအထား ပါ။ ေျပာင္းလဲ လာတဲ့.. နိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း ေတြ ၾကားထဲ မွာ..တိုင္၀မ္ အစိုးရ ကိုယ္၌ က.. တရုတ္ နဲ႕.. ဆက္ဆံ ေရး ေကာင္းဖို႕ လိုလား ျပ ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ.. အေမရိကန္ အေနနဲ႕..တိုင္၀မ္ကို ဆက္ အကာအကြယ္ ေပးထားစရာ အေၾကာင္း သိပ္ မရွိ ေတာ့ ေပ။ အကယ္လို႕ သာ.. တိုင္၀မ္ ကို..အေမရိကန္ ထား သြား မယ္ ဆိုရင္.. ေဒသတြင္း နိုင္ငံ ငယ္ ေတြ ၾကားထဲ.. အေမရိကန္ အေပၚ..ယံုၾကည္အားကိုး မူ ပ်က္ျပား သြားနိုင္ ျပီး.. တရုတ္ ၾသဇာ ပဲ..အလြယ္တကူ ေနရာ ယူ သြား နိုင္ ေပလိမ့္ မည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပိုျပီး စိတ္၀င္စား စရာ ေကာင္း တာက.. လူေတြ သိပ္ အာရံု မရွိ ၾကတဲ့.. Central Asia ဖက္က.. စတန္ နိုင္ငံ ေတြ နဲ႕ ဆက္ဆံ ေရး ျဖစ္သည္။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တရုတ္မွာက .. ျမန္မာ ပိုက္လိုင္း ၾကီး အျပင္.. ေနာက္ထပ္ ပိုက္လိုင္း ၾကီး ၂ခု စာ..အၾကံ ၾကီးေတြ ရွိေန ေသး သည္။ တေလာက..မျငိမ္မသက္ မူ ေတြ ျဖစ္တဲ့..အူရဂါ လူမ်ိဳးစု မ်ား ေနထိုင္ရာ.. ဇင္က်န္း ျပည္နယ္ ထိ ေရာက္ ေအာင္ ေဖာက္လုပ္ မဲ့.. ပိုက္လိုင္း ၾကီး ၂ လိုင္း မွာ.. ေရနံ ပိုက္ ၾကီးက.. ကဇတ္ကစၥတန္ ကို ျဖတ္ ေဖာက္ မည္။ သဘာ၀ ဓါတ္ေငြ႕ ပိုက္ၾကီး ကိုေတာ့.. ဥစဘတ္ကစၥတန္ ေပၚ ပါ..ျဖတ္မည္။ ကဲ.. ပိုက္လိုင္း ၾကီး ေတြ နဲ႕.. သိမ္းပိုက္ လိုက္ ျပီ ဆို မွ ျဖင့္.. ဒီ တသက္.. မခြဲ စတမ္း ေပါင္းရ ေပ ေတာ့မည္။ လမ္းကလည္း သင့္ သြားျပီ မို႕....အာဖဂန္နစၥတန္ မွာ ရွိတဲ့..သတၱဳတြင္း ေတြကို ေတာင္ မ်က္စိ က် ေန ျပန္သည္ တဲ့။ အခုေန.. အေမရိကန္ နဲ႕..မဟာမိတ္ တပ္ ေတြ ေၾကာင့္..အာဖဂန္ တည္ျငိမ္ သြား ရင္.. တရုတ္ အတြက္ ေတာ့.. ဇိမ္တကာ့ ဇိမ္ ပါ ဗ်ိဳဗ်ိဳ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တိဗက္ ကို.. မ်က္စိ မွိတ္ သိမ္းထား ျခင္း သည္ လည္း.. နယ္ပယ္ အာဏာ ခ်ဲ႕ထြင္ ဖို႕ သက္သက္ သာ ျဖစ္ေလသည္။ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ ကား မက်ဆံုး ေသး ေပ။ အခု ေနာက္ပိုင္း လူသူ က်ဲပါး လွ တဲ့.. မြန္ဂို လီးယား ၾကီး ကိုေတာင္..သမိုင္း တပတ္လည္ ျပီး..နယ္ခ်ဲ႕ လက္သစ္ လုပ္ေနတဲ့..အရိပ္ အေယာင္ ေတြ ရွိေန သည္ တဲ့။ ရုရွ ကလည္း..ဒါကို စိုးရိမ္ သတဲ့။.. ျမန္မာျပည္..အေရွ႕ ေျမာက္ျခမ္း ကို.. တအိအိ တိုး၀င္ လာေသာ.. အေျခခ် ေနထိုင္ မူ မ်ား ကဲ့သို႕ ပင္.. မြန္ဂိုလီးယား နယ္စပ္ မ်ား ကို လည္း.. တရုတ္လူမ်ိဳး မ်ား..ေသာင္း နဲ႕ ခ်ီ ၀င္ေရာက္ လာ ေနေလ သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">တေလွ်ာက္လံုး.. ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ ေနခဲ့တဲ့.. တရုတ္ နယ္စပ္ တေက်ာ..အာရွ အလယ္ပိုင္း နိုင္ငံ ၾကီး ေတြ မွာ.. အခုလို..လူေတြ..လမ္းေတြ..တံတားၾကီးေတြ..ပိုက္လိုင္း ၾကီး ေတြ နဲ႕.. သြယ္တန္း ယွက္ႏြယ္.. စီးပြား .. စည္ပင္ လာ ခဲ့ရင္.. တရုတ္ရဲ႕ ကုန္းတြင္း အင္အား ဟာ.. မခန္႕ မွန္းနိုင္ ေအာင္.. ၾကီးထြားလာ ေပ ေတာ့မည္။ တရုတ္ အေန ႏွင့္.. အဲဒီလို အဖက္အဖက္ အင္အား တည္ေဆာက္ ေန မူ နဲ႕ အတူ..ဟန္ခ်က္ ညီညီ.. ေရလမ္း အင္အား ( စစ္အင္အား ) ကိုပါ..တိုးခ်ဲ႕ လာ ေနမူ က.. ေဒသတြင္း.. ဂ်ပန္..ေတာင္ကိုရီးယား နဲ႕..အိႏၵိယ တို႕ကိုပါ.. ေရတပ္ အင္အား ျပင္ဆင္ လာ ေစ သည္။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ရွဳပ္ေထြး လာ တဲ့.. ဆက္ဆံေရး ေတြ ၾကား မွာ.. ပစိဖိတ္ ေဒသ ေပၚက...အေမရိကန္ ရဲ႕ အေနအထား..ရပ္တည္မူ ေတြက.. ၾကပ္တည္း လာ ျပီလား။ </span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အကယ္လို႕သာ.. အိုဘားမား အစိုးရ သစ္က...နဂို ရွိရင္းစြဲ အင္အားခ်ိန္ခြင္လွ်ာ နိုင္ငံေရး အယူအဆ ကို.. ဆက္လက္ မဆုပ္ကိုင္ ေတာ့ဘူး ဆိုရင္.. ဒီ ေဒသ မွာ.. တရုတ္လႊမ္းမိုး မူ ၾကီး .. အလိုအေလ်ာက္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္ ေပၚလာ မလား…။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဒသတြင္း စစ္က်ိမ္းသံ ေတြ..ပို ဆူညံ လာ မလား… ။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><span class="apple-style-span"><span style="font-family: Zawgyi-One;">အေမရိကန္ ကိုယ္တိုင္ ကေရာ.. ေခါင္းကေန..အျမီးအထိ..အစာေတြ ၀ ဆူျဖိဳး ေန တဲ့.. တရုတ္ နဂါး ၾကီး ကို.. လိုလို လားလား လႊတ္ထား ခဲ့ ေလ မလား….။</span></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; text-align: justify;"><br /></div><div style="margin: 0mm 0mm 7.5pt; min-height: 21px;"><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 13.5pt;"><img border="0" height="36" src="file:///C:/Users/NYANAC%7E1/AppData/Local/Temp/msohtml1/01/clip_image002.gif" style="background-attachment: scroll; background-color: transparent; background-image: none; background-repeat: repeat; border-style: none; border-width: 0pt;" width="48" /></span><span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 10.5pt;"></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span class="apple-style-span"><i><span style="color: #cc0000; font-family: Zawgyi-One; font-size: 10pt;">( ဒီေဆာင္းပါးကိုု ေရးျဖစ္ေအာင္ တိုုက္တြန္း ေသာ ခင္ပြန္းသည္ ႏွင့္ အတူ... တရုုတ္ နဲ႕ ပတ္သတ္ တဲ့..တျခား..စိတ္၀င္စား ဖြယ္ ..ဖတ္စရာ မွတ္စရာ မ်ား.. ေပးပိုု႕ ေ၀မ ွ် ေလ့ ရွိေသာ.. လန္ဒန္ မွ..မိတ္ေဆြ ဇနီးေမာင္ႏွံ.. ဇီဇ၀ါ တိုု႕ အား..ေက်းဇူး တင္ လ်က္... )</span></i></span><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">Ref: </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://www.cnas.org/node/4918">Interview with Zakaria</a></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://www.foreignaffairs.com/articles/66205/robert-d-kaplan/the-geography-of-chinese-power">The Geography of Chinese Power</a></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a href="http://kthwe.blogspot.com/">ဒီေနရာက</a> ကူးယူ ေဖာ္ျပပါတယ္။</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-663999519257694342?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-25106006619268042932010-10-21T14:23:00.000+08:002010-10-21T14:23:15.541+08:00မိုး<span style="color: white;">။</span> <br /><span style="color: white;">။</span> <br />မိုး ႕႕႕႕႕<br />ခိုတယ္ ဆိုတာ<br />မစိုေသးသူအတြက္<br /><br />အသည္း ႕႕႕႕႕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-2510600661926804293?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-44082403460661112692010-10-19T17:27:00.001+08:002010-10-23T19:29:21.223+08:00တ႐ုတ္စကား<div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;">Second Semester မွာေတာ့ ဆရာမေရာ Classmate ေတြပါ အားလုံးနီးပါးေျပာင္းကုန္သည္။ က်ားမီးလည္း ကိုးရီးယားကို ျပန္ၿပီ။ က်ားဖင္လည္း ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာသည့္ Beginner ေက်ာင္းသားတြကို ဆက္သင္ရစ္သည္။ က်ားက်ားကေတာ့ ႐ုံးခန္းမွာပဲ ရွိေနဆဲ။</div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;">2<sup>nd</sup> Semester မွာ သင္တဲ့ ဆရာမကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မက်င္၀င္း ဟု ေခၚသည္။ တကယ္ကေတာ့ သူမနာမည္က သည္လို မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာလို အတိအက် စာလုံးေပါင္းရေသာ္ ခ်ဲယ္န္ ၾတင့္၀င္န္- ဟူသတတ္။ ဗမာနားထဲမွာေတာ့ ခ်င္-က်င့္၀င္ ဟုသာ ၾကားသည္။ ခ်င္ က First Name ဆိုေတာ့ က်င့္၀င္သည္သာ သူ႔နာမည္။ သို႔ေပမင့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မွတ္လို႔လြယ္ေအာင္ မက်င္၀င္းဟုသာ ေခၚလိုက္သည္။</div><div style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;">ဘာသာစကားတခုကို သင္လ်င္ ေလးလၾကာပါက ေျပာကို ေျပာရမည္ ဆိုသည္မွာ မွန္ေလသည္လား မဆိုႏိုင္။ ပထမ သုံးလသင္တန္းတက္ၿပီးေနာက္ေတာ့ ပါးစပ္က ကြစိ ကြစေတြ ထြက္တတ္လာသည္။ ကိုယ္တိုင္ ယုံၾကည္မႈ ရွိလာတာလဲ ပါသည္။ ဆရာမ ေျမွာက္ေပးတာလဲပါသည္။ ဆရာမက သင္တာလဲေကာင္းသည္။ စနစ္ကိုက အေတာ္ေကာင္းည္ ဆိုရမည္ထင္၏။ သည္ေလာက္ခက္သည့္ တ႐ုတ္စာကို စိတ္၀င္တစားလဲျဖစ္ေအာင္ တတ္လည္း တတ္ေအာင္ သင္ႏိုင္သည္ေလ။ တခုေကာင္းသည္က ဆရာမ အမ်ားစုက ဘိုလို မေပါက္။ သည္ေတာ့ ကြစိ ကြစေတြႏွင့္ လက္ဟန္ ေျခဟန္ေတြ ေရာခ်ရသည္။ </div><div style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;">ဆရာမက လွသည္ဟုေတာ့ မဆိုႏိုင္ပါ။ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္း၊ တ႐ုတ္ထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး ႏႈတ္ခမ္းထူေလးႏွင့္။ သူ႔ကို ေမးလိုက္၍ စဥ္းစားစရာရွိလ်င္ သူမ၏ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ေမွးကာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးကို စူလို႔ စဥ္းစားသည္။ သူစဥ္းစားၿပီဆိုလ်င္ သည္ပုံစံ။ သည္ေတာ့ သူစဥ္းစားေလတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ သူ႔ပုံေလးကို ေငးၾကည့္မိၾကသည္။</div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;">ၿပီးေတာ့ ဆရာမက အသက္ငယ္ငယ္ေလးႏွင့္ ဆံပင္ကို ေကာက္ထားေတာ့ အသက္ႀကီသည့္ပုံစံ ေပါက္လို႔ေနသည္။တေန႔မွာေတာ့ သင္ခန္းစာ အျဖစ္ ကိုယ္ေျပာလိုရာ တခုခုအေၾကာင္းကို အမ်ားေရွးမွာ ထြက္ၿပီး တေယာက္ခ်င္း ေျပာျပရမည္ ဆို၏ ။ေျပာသည့္အခါ ကိုယ္ေျပာသည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ဆက္စပ္သည့္ ဓာတ္ပုံမ်ားကို Power Point ျဖင့္ စီစဥ္ခဲ့ရန္မွာလိုက္သည္။ စာသင္ခန္းထဲမွာ Projector-ႏွင့္ သုံးကာ ျပရင္း စကားေျပာရမည္ ျဖစ္သည္။ သူမက နမူနာ ျပမည္ ဆိုကာ သူ႔အေၾကာင္းကို အတိုခ်ဳပ္ေျပာျပသည္။ သူမ ေမြးရပ္ေျမက ဓာတ္ပုံေလးေတြပါသည္။ သူမငယ္ငယ္က ဓာတ္ပုံေလးေတြလဲ ပါသည္။ အဲသည္တုံးကေတာ့ ဆံပင္က မေကာက္ရေသး။ ဆံပင္ အေျဖာင့္တုန္းက ပုံက ပိုလို႔ ၾကည့္ေကာင္းသည္။ </div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 0mm;">“ ဆရာမရယ္ ဆံပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလးနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းသားပဲ။” ဆိုေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ယွက္ခါ ေရွ႕သို႔ စန္႔စန္႔ေလး စုံခ်လ်က္ တဖက္ေသာ ေျခေထာက္ကို ေနာက္သို႔ ေျမွာက္ ေခါင္းကေလးငဲ့ကာ “ တကယ္လားဟင္ ! ” ဟု ေမးသည္။ “ တကယ္ေပါ့။ ဘာလို႔ ေကာက္ပစ္ရတာလဲ”လို႔ေမးေတာ့ “ တမင္ကို လူႀကီးပုံေပါက္ေအာင္ ေကာက္ထားတာေလ” တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆက္ေမးေတာ့“ ငါ့ကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဆရာမ လို႔ မထင္ၾကဘူး။ ကေလးပဲ ေအာက္ေမ့ေနၾကလို႔-”တဲ့။ ေကာင္းၾကေရာ။</div><div style="margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 3.53mm;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_37gbJkYE0E4/TMLG-0WM_0I/AAAAAAAAACs/rhBwQ73M_qE/s1600/My+Chinese+Teacher.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_37gbJkYE0E4/TMLG-0WM_0I/AAAAAAAAACs/rhBwQ73M_qE/s320/My+Chinese+Teacher.jpg" width="213" /></a></div>သည္လိုနဲ႔ တေန႔ေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွ အျပန္လမ္းမွာ ဆရာမနဲ႔ အမွတ္မထင္ ဆုံျဖစ္သည္။ သူမႏွင့္ စကားေျပာယင္း စာသင္ခန္းဖက္သို႔ လမ္းေလ်ာက္ျဖစ္ၾကသည္။ ေဘးက ေက်ာင္းသားတေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏိုင္ငံျခားသားမွန္း သိေလေတာ့ ဓာတ္ပုံ ႐ိုက္ခ်င္သည္။ အဲသည္ေတာ့ ဆရာမကို တ႐ုတ္လို ေမးသည္ေလ။ “ နင္ တ႐ုတ္စကား ေျပာတတ္သလား-တဲ့။” ဆရာမကလည္း ေအာက္သက္သက္ပုံနဲ႔ နဲနဲပါးပါးေတာ့ ရပါတယ္-တဲ့။ အႏွီ ေက်ာင္းသားက ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ညႈိးထိုးၿပီး “သူနဲ႔ အတူ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ခ်င္တယ္။ နင္ဘာသာျပန္ေပးပါ” တဲ့။ မွတ္ကေရာ။ ဘယ့္ႏွယ္ တ႐ုတ္စာသင္ေပးေနတဲ့ ဆရာမကို တ႐ုတ္စကား ေျပာတတ္သလား-တဲ့။ ဓာတ္ပုံ ႐ိုက္ၿပီး ေမာင္ေက်ာင္းသား ထြက္သြားေတာ့ ဆရာမက လက္ဖမိုး ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ သူမခါးေစာင္းသို႔ စံု ေထာက္ကာ စိတ္ေကာက္သည့္ ပုံစံျဖင့္ “ ဟင္းမ္းး ေတြ႔လား အဲဒါေၾကာင့္ ငါ ဆံပင္ကို တမင္ ေကာက္ထားတာ။ ဒါေတာင္ ငါ့ကို ကေလးေအာက္ေမ့ေနတုံးပဲ-”တဲ့။</div><div align="JUSTIFY" style="margin-bottom: 3.53mm;">(ေမာင္ေက်ာင္းသား အေျမွာက္ေကာင္းလို႔လားမသိ။ 3<sup>rd</sup> Semester စေတာ့ ဆရာမက ဆံပင္ကို တကယ္ ေျဖာင့္ ပစ္လိုက္သည္။)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-4408240346066111269?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-20753979572450836722010-10-17T19:58:00.003+08:002010-10-17T20:00:25.596+08:00ရာသီလြန္ အိပ္မက္<div style="color: white;">။ </div>အခ်စ္ဆိုတာ.....<br />တရံတခါ<br />႐ူးမိုက္စြာ ဆုံးျဖတ္<br />အဆုံးသတ္ဖို႔ခြန္အား<br />ခပ္မ်ားမ်ား လိုတဲ့ အေၾကာင္း<br /><br />ငါ ႕႕႕႕႕<br />ခပ္ေစာေစာ သိဖို႔ေကာင္းတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-2075397957245083672?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-73302597829205766532010-10-14T09:35:00.002+08:002010-10-14T10:10:56.997+08:00မွတ္မိေသးသမွ် အခ်ိဳ႕ေသာညေတြ<div align="CENTER" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="color: red;"><span style="font-size: 100%;">ကၽြန္ေတာ္တို႔က ခ်စ္တဲ့သူေတြ</span></span><br /></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို သုံးေယာက္ပါ။ အားလုံး ၀မ္းကြဲေတြ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ညီအစ္ကိုရင္း မရွိေလေတာ့ ရွိသည့္ ၀မ္းကြဲမ်ားကို အစ္ကိုအရင္းလိုေရာ သူငယ္ခ်င္းလိုေရာ ေပါင္းရသည္။ အႀကီးဆုံးအစ္ကိုက ကိုကံဦး။ သူက သူ႔ညီေလးႏွင့္ ၇</span><span style="font-size: 100%;">-</span><span style="font-size: 100%;">ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ကြာသည္။ သည္ေတာ့ ညီလိုေရာ သူငယ္ခ်င္းလိုေရာ ဆိုးတိုင္ပင္ ေကာင္းတိုင္ပင္ ေပါင္းဖို႔က သူ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္မွ တပါး အျခားမရွိ။ တျခားၿမိဳ႕မွာ ရွိသည့္ အေဒၚဆုံးေတာ့ ထိုအေဒၚ၏ သား ကိုေအာင္ေဆြ၀င္းက ကိုကံဦးတို႔အိမ္ ေရာက္လာသည္။ သည္ေတာ့ ညီအစ္ကို သုံးေယာက္ တလုံးလုံး။ သြားအတူ စားအတူ။ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တူသည့္အခ်က္မ်ားလည္း ရွိေသးသည္။</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ကိုကံဦးက ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။ သူမမွာ တစ္လုံးတည္းေသာ </span><span style="font-size: 100%;">Nick Name </span><span style="font-size: 100%;">ရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကံဦးကို လုံး၀ ျပန္မခ်စ္။ ကိုေအာင္ေဆြ၀င္းကလည္း ေကာင္မေလး တေယာက္ကို ႀကိဳက္သည္။ အဲသည္ ေကာင္မေလးရဲ႕</span><span style="font-size: 100%;">Nick Name </span><span style="font-size: 100%;">ကလဲ တလုံးထဲ။ သူမကလဲ ကိုေအာင္ေဆြ၀င္းကို စာရင္းမသြင္း။ ကၽြန္ေတာ့္ကလည္း ေကာင္မေလးတေယာက္ကို တဖက္သပ္ ခ်စ္သည္။ သူမမွာလည္း တစ္လုံးတည္းေသာ </span><span style="font-size: 100%;">Nick Name </span><span style="font-size: 100%;">ႏွင့္။ သူမက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ထဲမွာပင္ ရွိပုံမေပၚ။ သုံးေယာက္စလုံး အခ်စ္ဦးမွာ ဘယ္သူမွ ေစ်းဦးမေပါက္။ အသည္းကြဲျခင္းသို႔သာ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ခက္သည္က သုံးေယာက္စလုံး ဘယ္လို ပိုးရမွန္းလဲ မသိ။ ေရွာက္ျပန္ သံေပး ေျခေအး ၀မ္းေရာင္ အဆင့္ကကို မတက္။ သည္ကိစၥက ဆရာေကာင္း လိုသည္ေလ။</span><span style="font-size: 100%;"></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">အခ်ိန္တန္ေတာ့ ကံဦးခ်စ္သူက ဒုရဲအုပ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္သြားသည္။ သူ႔အတြက္ အိပ္ပ်က္တဲ့ ညေတြ အေတာ္မ်ားသြားသည္ ဆို၏။ ကံဦးကို ျပန္ခ်စ္ သူႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္လ်င္ သူမ၏ ဘ၀သည္ သည့္ထက္ ပို၍ တင့္ေတာင့္ တင့္တယ္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ အခ်စ္ဆိုသည္ကလဲ အေတာ္ ေျပာရခက္သား။ သူ႐ို႕ခ်စ္လ်င္ အားလုံး တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ျဖစ္သြားသည္ ထင္၏။ </span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><br /></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ေနာက္ေတာ့ ကုိကံဦးသည္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္လိုက္၏။ အခ်စ္ကံေခေသာ ကိုကံဦး အိမ္ေထာင္ေရးကံေတာ့ ေကာင္းပါသည္။ သူ႔ဇနီးက သူ႔ကို အလြန္ခ်စ္သည္ကိုး။ သူတို႔ လက္ထပ္ၿပီး ၂</span><span style="font-size: 100%;">-</span><span style="font-size: 100%;">ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ငယ္ခ်စ္ေဟာင္း၏ အမ်ိဳးသားက ငွက္ဖ်ားျဖင့္ ဆုံးပါးသြားသည္။ သည္အခ်ိန္ သည္ကာလေတြကို ကိုကံဦးတေယာက္ ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္သန္းလြန္ေျမာက္ ခဲ့ပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္လွသည္။ ဟိုတုံးကထက္ အိပ္ပ်က္တဲ့ ညေတြ ပိုလို႔ မ်ားေလမည္လား မဆိုႏိုင္။</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ကိုေအာင္ေဆြ၀င္း ေကာင္မေလးက ပုလိပ္နဲ႔ လက္ထပ္သြားသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သူ ၾကည့္လို႔ မရေလာက္ေအာင္ အျမင္ကတ္သည့္ လူတေယာက္ႏွင့္ ပါသြားသည္။ သည့္ေနာက္တြင္မေတာ့ သူလည္း သူ႔ႏွင့္ ရင္ခုန္သံခ်င္းတူသူႏွင့္ လက္ဆက္လိုက္သည္ ဆို၏။ ရင္ခုံသံတူသူခ်င္း ဆိုေလေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပေပလိမ့္မည္။</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ကၽြန္ေတာ္တေယာက္သာလွ်င္ အသည္းကြဲလို႔ ေကာင္းတုံး။ သူ႐ို႕လို အလြန္ခ်စ္သည့္သူႏွင့္ မေတြ႔တာတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ရင္ခုံသံ မတူတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ စမ္းလို႔ေတာ့ျဖင့္ မၾကည့္ရဲ။ သည္ကိစၥက စိန္ေခၚၿပီးလွ်င္ ဘြာခတ္လို႔ ရေကာင္းတာမွ မဟုတ္တာ။ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က ကံဦးႏွင့္ ပိုလို႔ တူသည္ ထင္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူရဲ႕ </span><span style="font-size: 100%;">Nick Name </span><span style="font-size: 100%;">က အေရာင္တခုရဲ႕ အမည္။ တေန႔ေတာ့ ကိုေအာင္ေဆြ၀င္းက လွမ္းလို႔ သတင္းပို႔သည္။ </span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"> </span> </div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;">“ <span style="font-size: 100%;">ငါ့ညီ စိတ္ကို ခိုင္ခိုင္ထား။ ေမာင္ရင့္ ေကာင္မေလး အေရာင္ေျပာင္းသြားၿပီ။ မ</span><span style="font-size: 100%;">(--)</span><span style="font-size: 100%;">မဟုတ္ေတာ့။ မ၀ါျဖစ္သြားၿပီ”</span><span style="font-size: 100%;">-</span><span style="font-size: 100%;">တဲ့။ </span> </div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;">“<span style="font-size: 100%;">ငါ့အစ္ကို ဘာဆိုလိုသလဲ” ေမးေတာ့။ </span> </div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;">“ <span style="font-size: 100%;">ခု လင္ရသြားၿပီဟ”</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;">“<span style="font-size: 100%;">လင္ရတာပဲကြာ။ နာမည္က ဘာလို႔ ေျပာင္းသြားရတာလဲ။”</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;">“ <span style="font-size: 100%;">ငတုံး၊ မ၀ါ</span><span style="font-size: 100%;">-</span><span style="font-size: 100%;">ကို ဘိုလို အသံထြက္ၿပီး ဗမာလို စဥ္းစား” ဟု ဆိုကာ ဖုန္းကို ခြပ္ကနဲ ခ်သြားသည္။<br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span> </div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">အ၀ါေရာင္ကို ဘိုလိုအသံထြက္ကာ ဗမာလို စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ၾကာၾကာ မစဥ္းစားလိုက္ရပါ။ </span><span style="font-size: 100%;">Yellow- </span><span style="font-size: 100%;">ရဲ … အဲ… အဲ… ဟင္</span><span style="font-size: 100%;">! </span><span style="font-size: 100%;">သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ သူမလဲ ပုလိပ္နဲ႔ ညားသည္ေပါ့။ ရင္ထဲမွာ ပန္းသီးႀကီး အျခမ္းလိုက္ကို မ၀ါးပဲ မ်ိဳခ်မိသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမကို လက္ေလ်ာ့ခံစဥ္ကထက္ အိပ္ပ်က္ေသာ ညေတြ ပိုလို႔ မ်ားသြားသည္။</span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">ၾကားရသေလာက္ေတာ့ သူ႔ေကာင္ေလးကလည္း ဒုရဲအုပ္။ ရန္ကုန္မွာ တာ၀န္က်သည္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ သည္လိုဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ငွက္ဖ်ားျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ </span> </div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm;"><span style="font-size: 100%;">စက္တင္ဘာအေရးအခင္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ေရႊျပည္ႀကီးမွာ မရွိေတာ့။ သူ႔အမ်ိဳးသား တာ၀န္က်သည့္ ၿမိဳ႕နယ္အေၾကာင္းကို တစြန္းတစ နားစြင့္ရသည္မွာ အေမာ။ ႏွမ လင္ရေတာ့ ေမာင္ ဖင္က်ိန္းသည္တဲ့။ ခ်စ္သူလင္ရေတာ့ တကုိယ္လုံး က်ိန္းတယ္ ခင္ည။ မျမင္ဖူးသည့္ ေမာင္မင္းႀကီးသားကို မွန္းလို႔ ေမတၱာ ပို႔ရသည္။<br /></span></div><div style="line-height: 200%; margin-bottom: 0mm; text-align: center;"><span style="font-size: 100%;">ေမာင္မင္းၾကီးသား က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-7330259782920576653?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-12513425050370793022010-07-31T22:58:00.003+08:002010-07-31T23:06:29.255+08:00ေရႊျပည္ၾကီးက ျပန္ခဲ့တယ္-၃<div style="text-align: justify;"></div><div style="color: white; text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 10" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 10" name="Originator"></meta><style>
<!--
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:新細明體;
panose-1:2 2 3 0 0 0 0 0 0 0;
mso-font-alt:PMingLiU;
mso-font-charset:136;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:3 137232384 22 0 1048577 0;}
@font-face
{font-family:Zawgyi-One;
panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;}
@font-face
{font-family:"\@新細明體";
panose-1:2 2 3 0 0 0 0 0 0 0;
mso-font-charset:136;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:3 137232384 22 0 1048577 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-parent:"";
margin:0cm;
margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:none;
font-size:12.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-fareast-font-family:新細明體;
mso-font-kerning:1.0pt;}
/* Page Definitions */
@page
{mso-page-border-surround-header:no;
mso-page-border-surround-footer:no;}
@page Section1
{size:612.0pt 792.0pt;
margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt;
mso-header-margin:36.0pt;
mso-footer-margin:36.0pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
-->
</style> </div><div style="color: white; text-align: justify;"><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 10" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 10" name="Originator"></meta><style>
<!--
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:新細明體;
panose-1:2 2 3 0 0 0 0 0 0 0;
mso-font-alt:PMingLiU;
mso-font-charset:136;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:3 137232384 22 0 1048577 0;}
@font-face
{font-family:Zawgyi-One;
panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4;
mso-font-charset:0;
mso-generic-font-family:swiss;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;}
@font-face
{font-family:"\@新細明體";
panose-1:2 2 3 0 0 0 0 0 0 0;
mso-font-charset:136;
mso-generic-font-family:roman;
mso-font-pitch:variable;
mso-font-signature:3 137232384 22 0 1048577 0;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{mso-style-parent:"";
margin:0cm;
margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:none;
font-size:12.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-fareast-font-family:新細明體;
mso-font-kerning:1.0pt;}
/* Page Definitions */
@page
{mso-page-border-surround-header:no;
mso-page-border-surround-footer:no;}
@page Section1
{size:612.0pt 792.0pt;
margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt;
mso-header-margin:36.0pt;
mso-footer-margin:36.0pt;
mso-paper-source:0;}
div.Section1
{page:Section1;}
-->
</style><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">။</span></div><div style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ရၿပီ ပတ္စပို႔။ ဗီဇာကိုတဲ့ ေလ်ာက္ေတာ့မယ္အယ္ဟယ္ဟယ္….။ ဆိုေတာ့ကာ ထိုင္၀မ္ဗီဇာအတြက္ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ျပင္ဆင္ ႏိုထရီလုပ္သင့္တာလုပ္ ထုသင့္တာ အထုခံဖို႔(တံဆိပ္တုံးေျပာပါတယ္။) ေနျပည္ေတာ္ဖက္ကို ဦးလွည့္ရျပန္ပါတယ္။ အနည္းဆုံး ၃-ရက္ဆိုေပမယ့္ အဆင္မေျပရင္ ေနာက္သုံးရက္ ထပ္ခ်ိန္းမွာမို႔ တပတ္ေတာ့ ေပးရျပန္ဦးေတာ့မယ္ေလ။ ( အခ်ိန္က နဲပါတယ္ ဆိုမွ။ တတ္ႏိုင္ဘူးပါ့ေလ။ သူတို႔ လက္ခုပ္ထဲက အီးလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ ရွဴလိုက ရွဴ နမ္းလိုက နမ္းေပါ့။)</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">မသြားခင္မွာ အေတြ႕အႀကဳံ ရွိသူတဦးက မွာပါတယ္။ အဲသည္႒ာနက လူငယ္ေတြ မ်ားတယ္ေနာ္၊ သူတို႔ကို ႏိုင္ငံျခားပို႔ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတာဆိုေတာ့ အဲသည္ေမာင္ေတြက ေျမာက္ေတာက္ေတာက္ရယ္။ အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္ေျပာ။ သူတို႔ စိတ္နဲ႔ မေတြ႔ရင္ ရစ္ၿပီသာ ေအာက္ေမ့ေပေတာ့။ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္ လာလို႔သာ-ဆိုရင္ျဖင့္ ေမာင္ရင္တို႔ ဆရာေတာ္ႀကီး ေနျပည္ေတာ္တခြင္ ရြာလည္ၿပီး တိုင္ပါပတ္သြားမယ္-တဲ့။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေနျပည္ေတာ္ကို ေရာက္ေတာ့ ျမင္သည္ႏွင့္ မထူး ၾကားဖူးသည့္ အတိုင္း မွန္သည္သာလွ်င္တည္း-လို႔ ဆုိရမွာပါ။ အိမ္ေထာင္စု စာရင္းျပ-တဲ့။ ယူမသြားေတာ့လဲ မျပႏိုင္ေပဘူးေပါ့။ ယူသြားသည့္ တိုင္ေအာင္ ဘုန္းၾကီးကို အိမ္ေထာင္စု စာရင္းထဲ ထည့္လို႔မွ မရတာ။ စာရင္းမွာ ဘယ္လိုလုပ္ ပါလိမ့္မတုံး။ ဒါနဲ႔ မ်က္ႏွာေရာ ဘာေရာ ရွိသမွ် ဥစၥာအကုန္ခ်ၿပီးသကာလ ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း ေျပာရျပန္တာေပါ့။ အင္းး……… ဒီလိုနဲ႔ မေရွာတေရွာ မရွဴ တရွဴနဲ႔ ၿပီးခဲ့ေရာ ဆိုပါေတာ့ေလ။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေနျပည္ေတာ္ဆီ ဦးတည္ရတာ တေခါက္ တေခါက္ ၆-ေသာင္းေလာက္ျပဳတ္တယ္ ဆိုတာ သူတို႔ သိေစခ်င္လိုက္တာ။ အဲသည္ ၆-ေသာင္းက သြားစရိတ္ စားစရိတ္ပါ။ တေယာက္တည္း ရိပ္ၿပီး လိုအပ္သည္မ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေပးရင္ ေကာင္းမ်ား ေကာင္းေလမလားလို႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္။ မည္သူ႔ကို မဆို ေငြေပး၊ ရန္မလို ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကေလးေတြကလဲ ခပ္မ်ားမ်ားေပကိုး။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ထုိင္၀မ္ဗီဇာကို ထိုင္းမွာ သြားၿပီး ေလ်ာက္ရမွာပါ။ အဲသည္ေတာ့ ထိုင္းဗီဇာကို ရဖို႔ တခ်ိန္တည္း ႀကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္မ်ား ၀ါဆိုဖို႔ရက္က သိပ္ကို နီးေနၿပီေလ။ ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ ထိုင္းသံရုံးေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္မ်ားၾကြမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ သာသနာေရးက ေထာက္ခံစာျပပါ-တဲ့။ သူတို႔ကလဲ ေတာင္းတယ္ ခင္ဗ်။ ေရေျမ လုိက္တယ္ ထင္ပါ့။ သူရို႕ဆီမွာလို တၿမိဳ႕တည္းကို သြားၿပီး တရက္တည္းနဲ႔ လုပ္လို႔ုရတယ္မ်ား ထင္ေနသလား မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ( ေနႏွင့္ဦး။ ဒို႔တိုင္းျပည္ ေရႊေခတ္ေရာက္ရင္ နင္တို႔ေတြ ဗီဇာေလ်ာက္တဲ့အခါ ကုလသမဂၢဆီက ေထာက္ခံစာ ေတာင္းခိုင္းမယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ေအာင္ပါ။) ခုေတာ့ျဖင့္ ေပးရျပန္ဦးေတာ့မယ္ အခ်ိန္ေတြ ။ သာသနာေရး ေထာက္ခံစာက ေမာင္မင္းၾကီးသားမ်ား အဆင္ေျပရင္ေတာ့ တပတ္ေလာက္နဲ႔ ၿပီးတန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ေမာင္မင္းၾကီးသားမ်ား က်န္းက်န္း မာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ရွိၾကပါေစ။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ယြတ္ယွေျပေရာက္ ေမာင္တေယာက္ရဲ႕ ေလသံကို ဖတ္ဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမန္ေတြ မ်က္ႏွာငယ္စရာ မလိုပါ။ ငယ္ေသာ သူမ်ားသည္ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ ႀကံဖန္ ငယ္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါ-သတဲ့။ ထို ေမာင္ သည္အျဖစ္မ်ိဳး ႀကဳံဖူး ပုံမရ။ ႀကဳံေစခ်င္ စမ္းလွသည္-လို႔ပဲ ဆုေတာင္းေပးရ မလိုလို။ တံတားဦးကေန ေမာ္စကို တိုက္ရိုက္ ယြန္းခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ေလေတာ့ ဘာေျပာေျပာ သူတို႔ ယုံမွာ မဟုတ္ေတာ့လဲ ေျပာေတာ့ပါဘူး။ ေၾသာ္ စေကာေလာက္မွ ေစာက္မနက္ရင္ေတာင္ ဒန္အိုးဖုံးေလာက္ေတာ့ ေစာက္ နက္ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိုက္ေလမလဲ လို႔ေတာ့ ေတြးမိပါတယ္။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">သည္လိုနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဖက္ လုပ္စရာရွိတာေတြက July 9-ရက္ေန႔မွ ၿပီးပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံကို ယြန္းရဖို႔ စီစဥ္ေပါ့။ ျမန္မာသံရုံးက ထုတာကို ခံဖို႔ကလဲ ရွိေသးသကိုး။ July 15ရက္ေန႔ ဟိုကို ေရာက္ပါရဲ႕။ ေရာက္ေတာ့ ထုမယ့္ အရာရွိက နယ္ဖက္ကို အစည္းအေ၀းသြားပါတယ္။ ေနာက္တပတ္ လာခဲ့ပါ-တဲ့။ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တာဆိုေတာ့လဲ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ရတာပါ့။ ေနာက္တပတ္ ေရာက္ေတာ့ ျမန္မာသံရုံးက ေတာ္ရွာပါတယ္။ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ ဆိုရင္ တပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူေပမယ့္ ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႕ ကိစၥျဖစ္တဲ့အတြက္ ေန႔ခ်င္းၿပီးေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ေပးပါမယ္-တဲ့။ ေက်းဇူးၾကီးပါေပစြ။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေမာင္ရင့္ ေရႊျပည္ေတာ္အျပန္ခရီးကလဲ စိတ္ေမာစရာေတြပဲ သယ္ခဲ့ရသလားလို႔ ေျပာၾကရင္ျဖင့္၊ အင္းဟင္းး….ဟင္းး………သယ္စရာ ေပါေပါေလာေလာဆိုလို႔ ဒါပဲ ရွိတာမဟုတ္လား။ ရင္ေမာစရာေတြ ျပည့္ေနခဲ့ေပမယ့္ အဆုံးေတာ့လဲ မင္းသိခၤေျပာသလို ၿပီးေတာ့လဲ ျပီးတာပါပဲေလ-လို႔ ဆိုရမလိုပါ။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဗီဇာအတြက္ စာရြက္စာတမ္း စုံၿပီမို႔လို႔ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ထိုင္၀မ္ရုံး(သံရုံးလို႔ မသုံးပါ။ စီးပြားေရးႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ရုံးလို႔ ေခၚထင္ပါရဲ႕)မွာ တင္လိုက္ပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ၾကည့္ရႈ စစ္ေဆးၿပီးသကာလ လက္ခံေဆာင္ရြက္။ ၃-ရက္ၾကာေတာ့ ဗီဇာ လာယူေတာ့-တဲ့။ ကိုင္း ! ေရႊျပည္ႀကီးနဲ႔ ဘယ့္ႏွယ္ ရွိစ ။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ေရႊျပည္ႀကီးက ေမာင္မင္းၾကီးသားေတြ နဲနဲေလးေလာက္ ေလ်ာ့လိုက္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတာင့္တမိပါတယ္။ မ်ားမ်ားႀကီး ဟုတ္ပါဘူးေလ။ လက္ႏွစ္လုံးေလာက္ ေလ်ာ့လိုက္ရင္ကို အဆင္ေျပမွာ လို႔လဲ ေတြးမိပါတယ္။ မိတ္ေဆြ တေယာက္ေျပာျပတဲ့ ပုံျပင္တခုကို အမွတ္ရမိလို႔ပါ။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">တခါက အေမရိကန္တေယာက္ရယ္ ယြတ္ယွတေယာက္ရယ္ ေရႊတေယာက္ရယ္ ညစာစားပြဲမွာ စကားလက္ဆုံ က်မိတယ္ ဆိုပဲ။ သည္ေတာ့ အေမရိကန္ေမာင္က စၿပီး ဒို႔ဆီက ေလဘာတီ ရုပ္တု ၾကီးက သိပ္ျမင့္တာ။ သူ႔ထိပ္ဖ်ားက တိမ္တိုက္ေတြရဲ႕ အထက္ကို ေရာက္ေနတာေပါ့-လို႔ ၾကြားသတဲ့ေလ။ မျဖစ္ႏိုင္တာဗ်ာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့ပါဦးလို႔ အားလုံးက ၀ိုင္းၿပီး ေျပာၾကေတာ့ မ်ားမ်ားမေလ်ာ့ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ လက္ႏွစ္လုံးပဲ ေလ်ာ့မယ္လို႔ ဆိုပါ-သတဲ့။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုယြတ္ယွ အလွည့္က်ျပန္ေတာ့ ဒို႔ယြတ္ယွျပည္က ကရင္မလင္နန္းေတာ္ကမွ တကယ္ ျမင့္တာ။ သူ႔ထိပ္ဖ်ားက မိုးကို တိုက္မိလို ဂ်စ္ဂ်စ္ ဂ်စ္ဂ်စ္-လို႔ေတာင္ အသံျမည္တယ္-လို႔ ဆိုျပန္သတဲ့။ မျဖစ္ႏိုင္တာဗ်ာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့ပါဦးလို႔ အားလုံးက ၀ိုင္းၿပီး ေျပာၾကေတာ့ မ်ားမ်ားမေလ်ာ့ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ အေမရိကန္ေလ်ာ့သလို မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ လက္ႏွစ္လုံးပဲ ေလ်ာ့မယ္လို႔ ဆိုပါ-သတဲ့။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ကိုေရႊျမန္မာကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပါပဲ-တဲ့။ အားလုံးက တိုက္တြန္းေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြ အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကားရင္ ယုံႏိုင္စရာမရွိပါဘူး၊ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ ျမန္မာေတြ ကေလးေမြးရင္ တျခားအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ မတူဖူးဗ်။ ဖင္ကေန ေမြးတာ-လို႔ ဆိုသတဲ့။ အားလုံးက မျဖစ္ႏိုင္တာဗ်ာ။ ယုံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့ေျပာပါ ဆိုေတာ့။ ဒါဆိုလဲ မ်ားမ်ားေတာ့ မေလ်ာ့ႏိုင္ဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေလ်ာ့သေလာက္ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ ????????</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုတ္ကဲ့ ေရႊျပည္ႀကီးက ေမာင္မင္းၾကီးသားေတြ လက္ႏွစ္လုံးေလာက္ေတာ့ ေလ်ာ့ႏိုင္ၾကပါေစ လို႔ပဲ ဆုေတာင္းပါတယ္။ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္ဖူးလား။</span><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-1251342505037079302?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-90943696413976796152010-07-30T19:21:00.002+08:002010-07-31T23:19:40.400+08:00ေရႊျပည္ၾကီးက ျပန္ခဲ့တယ္(၂)<div style="text-align: justify;">။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">သံရုံးတံဆိပ္ပါတဲ့ ပင့္ဖိတ္စာ ရဖို႔အေရး ဟိုဆက္သြယ္ ဒီဆက္သြယ္နဲ႔ တပတ္ေလာက္သာ အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္ ဘာမွ အရာမေရာက္။ ေနာက္ဆုံး Jun,15-ရက္ေန႔မွာ ေဟာင္ေကာင္က ေကာင္စစ္၀န္ရုံးကို အကူအညီေတာင္းေတာ့ ေရွာရွာရႈရႈပါပဲ။ ရပါတယ္-တဲ့။ ပင့္ဖိတ္စာကို ပို႔ေပးၿပီး ရုံးကို ေလ်ာက္လြာတေစာင္ကို Fax-ပို႔ေပးပါဆိုလို႔ ပို႔လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔က လိုလိုခ်င္ခ်င္ ကူညီၿပီး အဲသည္ ဖိတ္စာကို ေရႊျပည္ၾကီးကို Jun 20-ေလာက္ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးၾကပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">သည္ေတာ့ ကမၻာေအးကို ခ်ီတက္ၿပီခဲ့ပါၿပီ။ ေရာ့ ေမာင္ရင္တို႔ ေတာင္းတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ ေပးစမ္း ဒု၀န္ႀကီးေထာက္ခံစာ-လို႔ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ အႀကံနဲ႔ေပါ့။ တကယ္သြားၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္ေတး၀ူး-တဲ့။ ရက္စက္ပါေပ့ ကတြတ္ပီရယ္လို႔သာ ေအာ္လိုက္ခ်င္ရဲ႕။ ႏိုင္ငံျခားကို ၾကြမယ့္ဆရာေတာ္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းကို ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ထိုးၿပီး တင္ရမယ္။ သူတို႔ေျပာတကေတာ့ တခြန္းတည္း။ လက္မွတ္ထိုးမယ့္ ဆရာေတာ္က မႏၱေလးမွာ။ အသည္းအသန္ အရပ္ကူပါ ရြာ၀ိုင္းပါနဲ႔ လုပ္ၾကေတာ့ Jun,25 မွာ ကမၻာေအးက ေတာင္းတဲ့ စာရြက္စာတမ္း စုံေအာင္ ေပးလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း-တဲ့ေပါ့ေလ။ ဒု၀န္ၾကီး ေထာက္ခံစာ ရဖို႔အတြက္</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">၁။ ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ ညႊန္ၾကားေရးမႈး </div><div style="text-align: justify;">၂။ ဒု ညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဳပ္</div><div style="text-align: justify;">၃။ ညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဳပ္ စုစုေပါင္း ၃ဦး လက္မွတ္ထိုးၿပီးမွ ေနျပည္ေတာ္ကို ပို႔ပါ့မယ္။ </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">အဲသည္အခါက်မွ ဒု-၀န္ႀကီးက လက္မွတ္ထိုးၿပီး ေပးမွာပါ-တဲ့။ ဘယ္ေတာ့ ပို႔မလဲ ဆိုေတာ့ အေျခအေနအရ-တဲ့။ ခဲေလသမွ် သဲေရက်တာကမွ ေရွာခနဲ အသံ ျမည္ပါဦးမယ္။ အျမန္ဆုံးနည္းကို ေျပာပါဦးဆိုေတာ့မွ ကိုယ္တိုင္ ေနျပည္ေတာ္ကို သြားမယ္-ဆိုရင္ေတာ့ အျမန္ဆုံးပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သြားမယ္ေလဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါတဲ့။ ဒု-၀န္ၾကီးေနျပည္ေတာ္မွာ ရွိမရွိ အတိအက် သိရေအာင္ ဆိုၿပီး သူတို႔ခ်င္း ဖုံးဆက္၊ ရွိၿပီလို႔ အတိအက် သိရေတာ့မွ ဒု၀န္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ႏိုင္မယ့္ အခ်ိန္ကို ေျပာျပလို႔ သူတို႔ ခမ်ာလဲ တတ္အားသမွ် ကူညီၾကပါတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ မဆိုးပါဘူးေလလို႔ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ဒု၀န္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ႏိုင္မယ့္ ေန႔မွာ ေနၿပည္ေတာ္ခရီးကို ဆက္ရျပန္ပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">အားလုံးကို အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔စြာ ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားေပးပါ့မယ္လို႔ သူတို႔က ေျပာပါတယ္။ လက္ထဲကိုေတာ့ ပတ္စပို႔က Jun, 29-ရက္ေန႔မွ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ေတြေတာ့ အေတာ္ကို ကုန္သြားတယ္။ တကယ္ အလုပ္လုပ္ၾကၿပီ ဆိုရင္ တန္ဖုိးအရွိဆုံးက အခ်ိန္ပဲေလ။ သိုေပမယ့္ သူတို႔ ခမ်ာလဲ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားၾကဆိုပဲ။ အစြမ္းကုန္ၿပီဆိုေတာ့လဲ။ အင္း...........</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-9094369641397679615?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-63527728083829446252010-07-29T23:51:00.006+08:002010-07-30T19:16:37.378+08:00ေရႊျပည္ၾကီးက ျပန္ခဲ့တယ္။<div style="background-color: white; color: white; text-align: justify;">-</div><div style="background-color: white; color: white; text-align: justify;">-</div><div style="text-align: justify;">ကိုဂ်ဴလိုင္ ဒရင္းက ထိုင္းဗီဇာအေၾကာင္း ေရးထားတာဖတ္မိေတာ့ ဆရာေတာ္တပါးကို ထိုင္၀မ္ပင့္တဲ့ ခရီးစဥ္ အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ (ဘယ္ကစလို႔ စရမွန္းမသိျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လမ္းစေဖာ္ေပးတဲ့ ကိုဂ်ဴလိုင္ကို တကယ္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။) </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပထမစၿပီးႀကဳံရတာက ပတ္စပို႔ကိစၥပါ။ ဆရာေတာ္တပါးကို ႏိုင္ငံျခား အထူးသျဖင့္ ထိုင္၀မ္လို ဗီဇာခက္တဲ့ ႏိုင္ငံမ်ိဳးမွာ ပင့္မယ္ဆိုေတာ့ အစီအစဥ္ေတြကို ႀကိဳတင္ၿပီးခ်ျဖစ္ပါတယ္။ July-တတိယပတ္ေလာက္ အေရာက္ပင့္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြကိုေတာ့ Aprial-လကတည္းက ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ ပတ္စပို႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၀-လသာသာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ထိုင္၀မ္မွာက ျမန္မာသံရုံးမွ မရွိတာပဲ။ ဒီကတည္းက သက္တမ္းတိုးသြားတာ ေကာင္းထင္ပါရဲ႕လို႔ ဆုံးျဖတ္မိတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ရန္ကုန္ပင့္ သက္တမ္းတိုးတာက May, 6-ရက္ေန႔။ ကိုယ္လဲ 2-လပိုင္းမွာ သက္တမ္းတိုး 3-လပိုင္းမွာ ရထားတာဆိုေတာ့၊ Jun, 6-ရက္ေန႔ေလာက္မွာ ပတ္စပို႔ထြက္မွာပဲ ၾကားထဲမွာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ၁-လခြဲဆိုလည္း နည္းပါဘူးေလ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္လည္းတဲ့ေပါ့ေလ။ Jun, 7-ရက္ေန႔ ပတ္စပို႔လည္း သြားၿပီး ထုတ္ပါေရာ။ သက္ဆိုင္ရာ အရာရွိက ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ ပတ္စပို႔ကို ဒီအတိုင္း ထုတ္မေပးေတာ့ပါ။ သာသနာေရးဦးစီး႒ာနက ေထာက္ခံစာ ပါမွ ထုတ္ေပးပါမယ္-တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရား။ ဒုကၡက အဲသည္မွာ စေတာ့တာပါ။ သည္ကေန႔ေတာ့ ရွိပါေစေတာ့။ ေနာက္တေန႔ ကမၻာေအးသာသနာေရးဦးစီး႒ာနကို သြားမိပါတယ္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့။ ေထာက္ခံစာကို ဒု၀န္ၾကီးက လက္မွတ္ထိုးပါမယ္။ အဲသည္ ေထာက္ခံစာအတြက္</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၁။ ပင့္ဖိတ္တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာသံရုံးရဲ႕ တံဆိပ္ပါတဲ့ ပင့္ဖိတ္စာ</div><div style="text-align: justify;">၂။ ၿမိဳ႕နယ္သံဃာ့နာယက ေထာက္ခံစာ၊ </div><div style="text-align: justify;">၃။ ၿမိဳ႕နယ္ ေအးခ်မ္းၿဖိဳးေထာက္ခံစာ၊</div><div style="text-align: justify;">၄။ ၿမိဳ႕နယ္ ရဲစခန္းေထာက္ခံစာလဲ ပါရမယ္-တဲ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘုရား ဘုရား။ နံပတ္-၁အတြက္ ဘယ့္ႏွယ္ လုပ္ရမွာပါလိမ့္။ ထိုင္၀မ္မွာ ျမန္မာသံရုံးမွ မရွိတာပဲ။ ကဲ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ဆိုၿပီး ထိုင္းသံရုံးကို ဖုံးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမ ဗမာလိုေမး မရ၊ ဘိုလိုေမး မရ။ ခပ္ ခပ္ ဆိုၿပီး ခၽြဲတဲတဲ အသံပဲ ၾကားေနရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးခပ္ၿပီးကာမွ ေရႊသံတသံ ၾကားရပါတယ္။ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ သံအမတ္ၾကီး။ အမ္ ေအာက္ေျခကိစၥ သံအမတ္ၾကီးနဲ႔ ေျပာလို႔ မေကာင္းေသးပါဘူးေလ။ ဆိုၿပီး ေအာက္က ၀န္ထမ္းတေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေျပာပါရေစ ဆိုေတာ့ သံအမတ္ၾကီးက လိုအပ္တာ ေျပာပါ၊ ကူညီပါ့မယ္-တဲ့။ ေနပါေစ သံအမတ္ၾကီးရယ္။ ၀န္ထမ္းငယ္တေယာက္နဲ႔ေျပာပါ့မယ္ ေျပာေပမယ့္ သံအမတ္ၾကီးက သေဘာ အလြန္ ေကာင္းရွာပါတယ္။ အလြန္ေကာင္းေတာ့ အေကာင္းလြန္တာေပါ့။ တခါတရံမွာ အေကာင္းလြန္တာလဲ အလုပ္မျဖစ္ဖူး ဆိုတာ တကယ္ႀကဳံမွပဲ သိရေတာ့တယ္။ ေျပာပါ ရပါတယ္-တဲ့။ ဒါနဲ႔ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ဆရာေတာ္တပါးကို ထိုင္၀မ္ႏိုင္ငံက ပင့္တဲ့ စာအေပၚမွာ ေထာက္ခံခ်က္ေပးႏိုင္ပါသလား ဆုိေတာ့။ ရဘူး-တဲ့။ မွတ္ကေရာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-indent: 24pt;"><span lang="EN-US" style="font-family: Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-6352772808382944625?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-24384721191110727222009-12-20T22:48:00.001+08:002009-12-20T22:50:34.997+08:00ႏႈတ္ဆက္ျခင္းလြန္စြာမွ နည္းပါးလွစြာေသာ မိတ္ေဆြမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ပုံမွန္မေရးျဖစ္တဲ့ ဒီ ဘေလာ့ေလးကို 2010 Jun လအထိ အတိအက် ရပ္နားထားမလို႔ပါ။ ဆင္ေျခေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၿပီး ေရွာင္ခဲ့တဲ့ အလုပ္တခု လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မလို႔ ဆိုပါေတာ့။ <br /><br />ကိုယ္တို႔အတြက္ ကြက္လပ္က တျဖည္းျဖည္းက်ဥ္းလာၿပီေလ။ ဘာကြက္လပ္လဲ ဆိုေတာ့ ဒါေပမယ့္ ဆိုတဲ့ ကြက္လပ္ကေလးပါ။ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္တခုကို ေကာင္းမွန္းပင္သိေသာ္လည္း မလုပ္လိုတဲ့အခါမွာ “ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဟိုဟာေလး လုပ္စရာရွိလိုပါ။ ဒီဟာေလးလုပ္စရာရွိလုိ႔ပါ။ ” စသျဖင့္ ဆင္ေျခေတြေပးဖို႔ “ဒါေပမယ့္ ” ဆိုတဲ့ ကြက္လပ္ထဲကို ေျပးေျပးၿပီး ၀င္ေနခဲ့ၾကတာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပါ။<br /><br />ခုေတာ့ အသက္အရြယ္က ၃၀ေတာင္အေတာ္ စြန္းလာၿပီဆိုေတာ့ ေပးစရာဆင္ေျခက နည္းသည္ထက္ နည္းလာပါၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကြက္လပ္ကလဲ တျဖည္းျဖည္း က်ဥ္းလာၿပီေလ။ တခ်ိန္က ေဇာက္ခ်ၿပီး တကယ္လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ မရင့္က်က္မႈ လိုအပ္တာထက္ပိုၿပီး လိုခ်င္မႈေတြေၾကာင့္ အဆင္မေျပခဲ့ပါဘူး။ အဆိုးဆုံးကေတာ့ <br /><br />စြန္႔လြတ္ျခင္းအားျဖင့္ ရလာတဲ့ ရလာဒ္ကို တြယ္တာစိတ္ပါ။ ဟိုးတုံးက တကယ္ကို မသိခဲ့ပါဘူး။<br />ခုေတာျဖင့္ လုံေလာက္တဲ့ ရင့္က်က္မႈ မရွိေသးသည့္တိုင္ လိုအပ္တာထက္ ပိုၿပီး လုိခ်င္မႈကေတာ့ အရင္ကေလာက္ မမ်ားေတာ့ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေရာက္ပါတယ္။ စြန္႔လြတ္ျခင္းအားျဖင့္ရလာမဲ့ အက်ိဳးဆက္မွာလဲ ျပႆနာေတြ တပုံၾကီး ဒုကၡေတြ တေထြးၾကီးဆိုတာေလာက္ေတာ့ ရိပ္မိေနပါၿပီ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္တခုကိုေတာ့ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္ပါဦးမယ္။ Jun လက်မွ ေတြ႔ၾကတာေပါ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-2438472119111072722?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-31544021471698962422009-12-03T20:32:00.004+08:002009-12-03T20:54:20.112+08:00အမည္မသိေသာတူညီတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္နဲ႔<br />ပခုံးလာဖက္တဲ့ လူ<br />သူ<br />အခု ဘယ္မွာလဲ ?<br /><br />ယုန္သူငယ္ အၿပဳံးနဲ႔<br />ေျခသလုံး လာဖက္တဲ့ လူ<br />သူ<br />အခု ဘယ္မွာလဲ?<br /><br />ေလထန္ မိုးသည္း<br />လြန္ကဲ မုန္တိုင္း<br />လႈိင္းၾကီးမာန္ထ<br />ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခါ<br />ေတာင္ၿဖိဳရတဲ့ အခါ<br />ေတာတိုးရတဲ့ အခါ<br />ဖက္ထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ<br />ဖေယာင္းလို အရည္ေပ်ာ္ကာ<br />ငါ့ အပါးက ခြါသြားၾက<br /><br />အင္းေလ<br />မြန္းတည့္ေနေအာက္<br />ငါ့အရိပ္ကေတာင္ ငါ့ကို ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္<br />ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမွ မသိပဲ<br /><br />အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ<br />ဘုရားေဟာအတိုင္း ရွိေစ<br />တရားသေဘာအတိုင္း အသိေစ။<br /><br />ေႏြထဲ <br />မိုးထဲ<br />ေဆာင္းထဲ<br />ေလွ်ာက္ရဲတဲ့ သတၱိ<br />ေသြးညွိေဖာ္မလို<br />ငါ တကိုယ္ေတာ္<br />ငါ့ေျခေပၚ ငါရပ္ဖို႔<br />ငါ့ကိုယ္ငါ တပ္လွန္႔လိုက္ပါၿပီ။<br /><br />[1996 ၀ဲယာေလာက္က စာေပဂ်ာနယ္မွာ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ပါ။ ကဗ်ာ ဆရာ ကဗ်ာရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကို မသိေပမယ့္ ႏႈတ္ထဲမွာ ကေန႔အထိ အလြတ္ရေနတာေၾကာင့္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ သိသူမ်ားရွိရင္ ေျပာေပးပါ။]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-3154402147169896242?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-50792800024793516162009-11-29T21:13:00.002+08:002009-11-29T21:28:17.504+08:00ေရႊျမန္မာ, ေရျမွဳပ္ဗုံး, Black Dream ႏွင့္ White Dream<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">[ ညီငယ္တေယာက္က သူ႔ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ လူငယ္ေတြ ေလာေလာဆယ္ ၾကဳံေနရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ သူ႔အျမင္ကို တင္ျပထားတာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ ေဆာင္းပါးထဲမွာ သူ႔ဦးတည္ခ်က္နဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ေျပာစရာ တခုပဲ ရွိလာပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာေလးေတြကို သူ႔ဆီကို အီးေမးလ္ပို႔လိုက္ေတာ့ ပို႔လိုက္တဲ့ စာကိုပဲ သူ႔ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ တင္ခ်င္ပါတယ္-တဲ့။ တင္ဖို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ထပ္ထင္လိုက္ပါတယ္။]<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ညီ<br /></div><div style="text-align: justify;">ခုေရးေနတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို ဆက္ေရးေစခ်င္ပါတယ္။ အက်ိဳးမ်ားမယ့္ ေဆာင္းပါးေကာင္း တခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဇင္းတို႔ေတြအတြက္ မအပ္စပ္ဖူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကိုယ့္တပည့္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္္းက်င္အတြက္ေတာ့ အင္မတန္မွ အေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုပါ။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ အသိမွာ ခံစားသိနဲ႔ ၾကံဆသိ ဆိုၿပီးေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္္။ အဲဒီ ႏွစ္မ်ိဳးထဲမွာ ခံစားသိဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ ႀကဳံဖူးမွ ရႏိုင္ပါတယ္-တဲ့။ အျဖစ္အပ်က္တိုင္းကို ကိုယ္တိုင္ ႀကဳံဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဦးဇင္းတို႔အတြက္ ပိုၿပီး မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ႀကဳံဖူးသူေတြ ေရးတဲ့ စာေပကို ဖတ္ရမွသာလ်င္ ဦးဇင္းတို႔အတြက္ အလြန္ဆုံး ရႏိုင္တာက ၾကံဆသိ္ပါ။ ဘာသိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ အနဲဆုံး ရြာကို ျပန္ၿပီး ဆရာလုပ္မဲ့ ဦးဇင္းတို႔အတြက္ေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္။ ဘုမသိ ဘမသိ ဆရာျဖစ္တာထက္ စာရင္ နဲနဲပါးပါး သိၿပီး ဆရာလုပ္တာက တဖက္လူအတြက္ အက်ိဳမ်ားမလားလို႔ပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဦးဇင္း ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေဆာင္းပါးရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္နဲ႔ ဘာမွ မသက္ဆိုင္ပါ။ ေရျမွဳပ္ဗံုးအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ နဲနဲေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဦးဇင္းနဲ႔ ဒကာဘလက္ခ္ တယ္လီပသီမ်ား ရွိေနေရာ့သလားမသိပါဘူးဗ်ာ။ ေရျမဳပ္ဗုံးအေၾကာင္းရယ္ ဟိုတခါ ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းအေၾကာင္းရယ္ကို စာေရးမလို႔ ျပင္ဆင္ေနတာပါ။ ေဆာင္းပါးမွာ ဘုန္းၾကီးေတြအေၾကာင္း မေကာင္းသတင္းပါလို႔႔ တုံ႔ျပန္တယ္လို႔ေတာ့ မမွတ္ယူေစခ်င္ပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေရျမွဳပ္ဗံုး အေၾကာင္း ေျပာၾကတာ အေၾကာင္းႏွစ္ခု ရွိလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ပထမ တခုက ဗမာေတြရဲ႕ ဗီဇေၾကာင့္ပါ။ ဗမာ့ ဗီဇက ဘာလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္ၿပီး အထင္ၾကီးၾကပါတယ္။ ျမွင့္လို႔လဲ တြက္ၾကပါတယ္။ ငယ္တုံးက သင္ရတဲ့ သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ဦးဗဂ်မ္းရဲ႕ ကာတြန္းတကြက္ကို မွတ္မိဦးမလားပဲ။ လူႏွစ္ေယာက္ အခ်ီအခ် စကားေျပာတဲ့ ပုံပါ။ တေယာက္က “အဘေရ အေနာက္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ေပၚေနၿပီတဲ့”-လို႔ ေျပာတဲ့ အခါ က်န္တေယာက္က “သူတို႔က အခုမွပါဗ်ာ၊ က်ဳပ္တို႔ ခ်ာရာဏသီမွာေလ။ မယ္သီတာကို မင္းဒသ ခိုးတုံးကတည္းက ေလယဥ္သုံးေနၿပီဗ်”-လို႔ ေျပာပုံကို ဆြဲထားတဲ့ ကာတြန္းေလးပါ။ အဓိပၸါယ္တူ ကာတြန္း ေလးကြက္ ဆြဲထားပါတယ္။ က်န္သုံးကြက္ကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲဒါ ကိုယ္တို႔ လူမ်ိဳးရဲ႕ ဗီဇကို အတိအက် ေဖာ္ျပတာပါပဲ။ အဆိုးဆုံးတခုကေတာ့ အ႐ႈံးကို လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ညံ့ရင္ ညံ့တယ္။ မွားရင္ မွားတယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မထင္ပါဘူး။ ကိုယ္အသုံးမက်တာကို ၀န္မခံပဲ အေျခအေနတခုခု ဒါမွမဟုတ္ရင္ တျခားလူ တေယာက္ေယာက္ကို အျပစ္ပုံခ်ခ်င္ၾကတယ္ေလ။ (အဲဒီအထဲမွာ ဦးဇင္းလဲ ထိပ္တန္းတေနရာမွာ ခုထက္ထိ ပါေနဆဲပါ။) <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္အေၾကာင္းတခုက ဘာသာေရးသည္ လူေတြတိုးတက္မႈရဲ႕ အဟန္႔အတားျဖစ္တယ္လို႔ အထင္ေရာက္သူေတြ ၀ါဒျဖန္႔ၾကတဲ့အခါ သုံးတဲ့ ပါးစပ္ပုံျပင္ တပုဒ္လို႔ပဲ ယူဆပါတယ္္။ အထူးသျဖင့္ တပ္မေတာ္နဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြၾကားမွာ ေသြးခြဲတဲ့ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ဆိုရင္လဲ မွားမယ္ မထင္ပါဘူး။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဂၤလိပ္ေတြ မႏၲေလးနန္းေတာ္ကို သိမ္းတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြက သိမ္းမိတဲ့ ပစၥည္းေတြ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြကို စာရင္းလုပ္ထားတာ ခုထက္ထိ ရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ပစၥည္းစာရင္းထဲမွာ ေရျမဳပ္ဗုံးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အရာဆိုလို႔ တခုမွ မပါပါဘူး-တဲ့။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာလဲ မပါပါဘူး။ အစီရင္ခံစာထဲမွာ ပါတာတခုကေတာ့ ျမန္မာေတြ အဖို႔ ေတာ္ေတာ္ရွက္စရာေကင္းပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ငယ္တုံးက သင္ခဲ့ရတဲ့ သမိုင္းနဲ႔ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ပါ။ ဦးဇင္းတို႔ ငယ္ငယ္က “ကၽြႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ သူ႔ကၽြန္မခံ စိတ္ အမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ထက္သန္စြာ ရရာလက္နက္ စြဲကိုင္ကာ အျပင္းအထန္ ခုခံတြန္းလွန္ တိုက္ခိုက္ပါေသာ္လည္း လက္နက္ခ်င္း မမွ်ေသာေၾကာင့္ အညံ့ခံခဲ့ၾကေလသည္။” လို႔ သင္ခဲ့ရတာပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူတို႔ ဖက္ကမွတ္ခ်က္ကေတာ့ “ဗမာေတြသည္ အဂၤလိပ္တပ္ကို ခံခ်ႏိုင္တဲ့ လက္နက္ေတြ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိပါလ်က္နဲ႔ အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ မခုခံပါလိမ့္-ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ပါ။” တဲ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ထားပါေတာ့ေလ။ လူေျပာ သိပ္မ်ားေနတဲ့ ေရျမွဳပ္ဗံုးအေၾကာင္းကိုပဲ ေျပာၾကရေအာင္ပါ။ အဲဒါကို မေျပာခင္ အဲဒီေခတ္က ဘုရင္နဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား ဆက္ဆံေရးကို အရင္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္ဆိုတာ အာဏာ အလြန္ျပင္းတာပါ။ သူတို႔ သေဘာနဲ႔ မတိုက္ဆိုင္ရင္ တျခားသူ မဆိုထားနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အစ္ကိုရင္း ညီရင္း အစ္မအရင္း အကုန္သတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး နန္းတင္ခဲ့တဲ့ သူကိုေတာင္ သတ္ဖို႔ ၀န္မေလးၾကပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ အေဖကိုေတာင္ သတ္ၾကပါတယ္။ ငယ္ဆရာတို႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ဆိုတာ ညွာရေကာင္းမွန္းေတာင္ သိမယ္ မထင္ပါဘူး။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ အဲဒီေခတ္မွာ ဘုရင္ကို ဆႏၵျပဖို႔ ေနေနသာသာ စကားေတာင္ က်ယ္က်ယ္ မေျပာရဲပါဘူး။ ပါးစပ္ရဲလွပါတယ္ ဆိုတဲ့ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္သည္ပင္ မင္းမႈေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခြန္းတပါဒါမွ ၀င္မေျပာခဲ့ပါ။ ယုတ္စြအဆုံး ဘုရင္မေျပာနဲ႔ ဘုရင္ရဲ႕ မိန္းမ(မိဖုရားၾကီးမဟုတ္ပါ) ေရွ႕မွာေတာင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား တင္ပလႅင္ေခြ ထိုင္ခြင့္မရွိပါဘူး။ ဒါ တကယ့္ အမွန္တရားပါ။ သိမွီလိုက္တဲ့ လူၾကီးသူမမ်ားကို ေမးၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ ခုိင္လုံတဲ့ မွတ္တမ္းတခု သိခ်င္ရင္ ဒြါရဂိုဏ္းကို တည္ေထာင္တဲ့ အုတ္ဖိုဆရာေတာ္ရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ သီေပါဘုရင္ နန္းက်၊ ကုလားျပည္ ေရာက္၊ ဟိုမွာ နတ္ရြာစံတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔မိဖုရားေတြ ျမန္မာျပည္ကို အၿပီး ျပန္လာတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲဒီအခ်ိန္မွာ အုတ္ဖိုလ္ ဆရာေတာ္ကို မိဖုရားတပါးကပင့္လို႔ သူတို႔အိမ္ကို ၾကြခဲ့တယ္။ တျခားဆရာေတာ္ေတြလဲ ပါပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တျခားဆရာေတာ္ေတြက ပုဆစ္တုပ္ၿပီး ထိုင္ပါတယ္။ အုတ္ဖိုဆရာေတာ္ တပါးတည္းပဲ သူတို႔ ေရွ႕မွာ တင္ပလႅင္ေခြၿပီး ထိုင္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာ လူေတြဆိုရင္ ခုခ်က္ခ်င္း မိုးႀကိဳးပဲ ပစ္ေတာ့မလား။ ေျမပဲ ၿမိဳေတာ့မလားေတာင္ ထင္ၾကပါတယ္။ ရဟန္းေလာကမွာလဲ အံၾသဘနန္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီဘုန္းၾကီးေတာ့ တနည္းနည္းနဲ႔ မၾကာခင္မွာ ေခါင္းနဲ႔ ကိုယ္ အိုးစားကြဲေတာ့မယ္လို႔ ယုံသူေတြ အေတာ္ကို မ်ားခဲ့ပါသတဲ့။ သူတို႔ေခတ္ကုန္႐ုံတြင္မကပါဘူး။ ေျမာင္းထဲ ေရာက္လုလု အခ်ိန္ပါ။ ဘာပါ၀ါ ဘာအာဏာမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ေမြးတဲ့ သားသမီးကိုေတာင္ သူတို႔ ထိမ္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ပါ။ သူတို႔ အာဏာရွိစဥ္မွာ ဆိုရင္ စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္တခုကေတာ့ ေဒါက္တာတိုးလွေရးတဲ့ ကုန္းေဘာင္ေရႊျပည္ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာလဲ မင္းတုံးမင္းၾကီးတို႔ လက္နက္အင္အားအေၾကာင္း နဲနဲ ပါပါတယ္။ သူကလည္း ေရၿမဳပ္ဗုံးကိစၥဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ပဲ ယုံၾကည္ပါတယ္။ မင္းတုံးမင္းၾကီးရဲ႕ လက္နက္စက္ရုံက ထန္းလုံးပစ္ အေျမာက္ၾကီးေတြ တလကို အေတာ္မ်ားမ်ား ထုတ္ေနတယ္ ဆိုပါတယ္။ တလကို အလက္ ၂၀ လား ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မသိဘူး။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br />တခုပဲ စဥ္းစားဖို႔ ရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္နဲ႔ တိုက္ရင္ ႏိုင္ႏိုင္တဲ့ ေရျမဳပ္ဗုံးကိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြဆႏၵျပလို႔ ငါးေတြအေပၚ သနားဂ႐ုဏာ ၾကီးမားစြာနဲ႔႔ သာသာနာျပဳ မင္းၾတားၾကီး ပီပီ မထုတ္ခဲ့ဖူး။ တခါပစ္ရင္ လူ ၂၀ ေလာက္သုံးၿပီး ပစ္မွ ကိုက္ ၁၁၀-ေလာက္ အေျမာက္ဆံေရာက္တဲ့ အေျမွာက္က်ျပန္ေတာ့ နင္းကန္ထုတ္တယ္ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို ယုတၱိမရွိတာပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မင္းတုန္းမင္းၾကီးကို မင္းေကာင္းတပါးအျဖစ္ပဲ ဦးဇင္းတို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဦးဇင္းတို႔တြင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားလဲ ထို႔အတူ ျမင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။သူတို႔ကို မင္းၾကီးက အမ်ားၾကီး အကူအညီေပးဖူးပါတယ္။ သာသနာျပဳခြင့္ေတြ ေပးတယ္။ အလွဴေငြေတြ ေထာက္ပံ့တယ္။ ခရစ္ယန္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက မင္းၾကီးသည္ ခရစ္ယာန္သာသနာ စည္ကားေအာင္ ေထာက္ပံ့ေနတယ္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို ေထာက္ပံ့ခဲ့တာပါ။ သူ႔သားေတြကို ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ၾကီးဆီမွာ အပ္ၿပီး ပညာသင္ေစပါတယ္။ ဘုရင့္မ်က္ႏွာနဲ႔ သူတို႔လဲ သာသနာျပဳတဲ့ ေနရာမွာ အေတာ္ခရီးေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြကို မင္းၾကီး သိခဲ့ပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ စူရတီ စြႏၷာ၀ိုရာဂၽြမၼာ ဆိုတဲ့ မြတ္စလင္ကုလားတေယာက္ကိုလဲ အေတာ္ ဦးစားေပးပါတယ္။ [နန္းတြင္းဗလီကိုေတာင္ စူရတီ စြႏၷာ၀ိုရာဂၽြမၼာပဲ ေဆာက္တယ္ ထင္ပါတယ္။ မေသခ်ာပါ။] ေသခ်ာတာကေတာ့ ေစ်းခ်ိဳ ေျမာက္ဖက္က ဗလီကို စူရတီ စြႏၷာ၀ိုရာဂၽြမၼာ ေဆာက္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါျဖင့္ရင္ ပဥၥမသံဂၤါယနာတင္ သာသနာျပဳ ထိပ္ေခါင္တင္ မင္းၾတားၾကီးသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ မိမိ၏ ဘာသာကို ဖ်က္ဆီးမည့္ မိစၦာဒိ႒ကို အားေပးရပါသလဲ။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ သူတို႔အဆက္အသြယ္နဲ႔ ဥေရာပဖက္က ေသနတ္ေတြကို ၀ယ္ခ်င္လို႔ပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဗထက္ခ်ိဳက္ တစ္ေတာင့္ထိုး ႐ိုင္ဖယ္ေသနတ္ အနည္းငယ္အတြက္ သာသနာ့အၾကီးဆုံး အႏၲရာယ္တခုကို လက္ယပ္ေခၚခဲ့တာပါ။ ဒီအတြက္ မင္းတုံးမင္းၾကီးမွာ အျပစ္မရွိ။ မင္းတုန္းမင္းၾကီး၏ အမွားမဟုတ္။ ႏိုင္ငံေရး စစ္ေရးအရ ဒီလိုပဲ လုုပ္ရမွာပါ။ ဘုရင္အလုပ္ကို ဘုရင္လုပ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္းရဲ႕ သေဘာ သဘာ၀ကို သိေအာင္ ေရးျပေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္ေရြ႕သာ ေရျမဳပ္ဗုံးကိစၥ ဟုတ္႐ိုး မွန္ခဲ့ရင္ မင္းတုံးမင္းသည္ ခရစ္ယန္ ဖားသားကိုလဲ အေလးထားမွာ မဟုတ္သလို စူရတီကုလားကိုလဲ ဖားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘုန္းၾကီးမ်ား ဆႏၵျပတယ္ပဲ ထားအုံး။ မွန္ပါ့ ဘုရား၊ တင္ပါ့ ဘုရား-ဆိုၿပီး ဆက္လုပ္ရင္ ဘယ္ ဘုန္းၾကီးက ဘာသိမွာ တဲ့လဲ။ ဒီပုံစံ ဒီအခ်ဳိး ခ်ိဳးၿပီး ဆုံးျဖတ္ခ်ခဲ့တဲ့ ထုံးေတြလဲ ရွိပါတယ္။ ဒါကိုပဲ သူတို႔က ရာဇပရိယာယ္လို႔ သုံးေနၾကတာပါ။ မင္းတုံးမင္း လက္ထက္မွာ ဆရာေတာ္မ်ား သပိတ္ေမွာက္တယ္ဆိုတာ သာသနာ၀င္ မွတ္တမ္းမွာလဲ မပါပါဘူး။ ခိုင္လုံတဲ့ ရာဇ၀င္မွတ္တမ္းမွာလဲ မဖတ္ဖူးပါ။ ဦးဇင္း စာဖတ္အားနည္းလို႔ မဖတ္မိရင္ေတာ့လဲ မသိဖူးေပါ့ေလ။ ညီ၀င္းစိန္တို႔ ကတဲ့ ပါေတာ္မူခန္း ျပဇာတ္မွာေတာ့ ကေနာင္မင္းသားၾကီး ငိုခ်င္းခ်တာ ပါမလားေတာ့ မေျပာတတ္ဖူး။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကၠသိုလ္ စိန္တင္ကလဲ ေရျမွဳပ္ဗုံး ကိစၥ မင္းတုံးမင္းၾကီး တားလို႔ ကေနာင္မင္းသားၾကီးနဲ႔ ေယာမင္းၾကီး ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး ခါးပုံစနဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္ၿပီး ငိုေၾကာင္း ေရးတာေတာ့ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ သူေရးသလို အိမ္ေရွ႕မင္းသားနဲ႔ အမတ္မင္းတို႔ ေယာက္်ားရင့္မာၾကီးေတြ ခါးပုံစေလးေတြနဲ႔ မ်က္ရည္သုတ္သုတ္ၿပီး ငိုေနတဲ့ ပုံစံကို မွန္းၾကည့္ စမ္းပါဗ်ာ။ သူတို႔ကို အသက္နဲ႔စက္ၿပီး ေလးစား ၾကည္ညိဳေနတဲ့ သူေတြရဲ႕ ေရွ႕မွာ ႀကီးေကာင့္ ၾကီးမားနဲ႔ ငို္၏ မငို၏ ဆိုတာကိုပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လက္နက္တခုကို စမ္းတယ္ဆိုတာ ေအာင္ျမင္ၿပီးသား အရာတခုကို ေသခ်ာ သြားေအာင္ အတည္ျပဳခ်က္ ရယူတဲ့ သေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာင္ေပါက္စ တစ္ေကာင္ကို အထီးလား အမလား သိခ်င္လို႔ အၿမီးလွန္ၿပီး ၾကည့္သေလာက္ လြယ္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခတ္ပညာတတ္လဲျဖစ္ ဒီအပိုင္းမွာ နီးစပ္မႈလဲ ရွိတဲ့ ေမာင္ရင္တို႔ ပိုသိပါတယ္။ အေမရိကန္သည္ပင္လ်င္ အႏုျမဴဗုံးကို စမ္းခဲ့စဥ္က သုံးလုံး လုပ္ၿပီး တလုံးကို စမ္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္လုံးကို ဂ်ပန္မွာ ခ်ပါတယ္။ ခ်အၿပီးမွာ ႐ုပ္တည္ၾကီးနဲ႔ ဖိန္႔ပါတယ္။ ကံေကာင္းလို႔ ဂ်ပန္က ယုံသြားတာပါ။ (အမွန္က သူတို႔ ရွိတဲ့ ဗုံးက ဒါအကုန္ပဲ။ ထပ္ခ်ဖို႔ လက္က်န္မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဂ်ပန္ကသာ ဆက္တင္းခံရင္ သူတို႔လဲ တကယ့္ကို ဒုကၡေရာက္မဲ့ အေပါက္ပါ။)<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မင္းတုန္းမင္းၾကီးက “ညီေတာ္ေရ မင္းေရျမွဳပ္ဗုံးေၾကာင့္ ငါးေတြ လိပ္ေတြ ေသလိမ့္မယ္။ ရပ္လိုက္ေတာ့ေနာ္။ ” လို႔ ေျပာခ်ိန္မွာ ကေနာင္ကလဲ “ဟုတ္ကဲ့ ခင္ည။” ဆိုၿပီး ဖုတ္ဖက္ ခါထ၊ ခါးေတာင္းၾကိဳက္ျဖဳတ္လိုက္႐ုံနဲ႔ ဇာတ္လမ္းက ၿပီးမွာမွ မဟုတ္တာ။ ၀ါးဆစ္ဗူးထဲ ထုံးထည့္ၿပီး စမ္းတာဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကေနာင္မင္းသားၾကီးတို႔ အုပ္စုကို အထင္ေသးလြန္းလို႔ ဒီစကားေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ေခတ္က ဒီပညာရပ္ကို တကယ္ တတ္ခဲ့႐ိုးမွန္ရင္ ဒီကေန႔ေခတ္ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ေတြမွာ ေက်းဇူးျပဳေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေယာမင္းၾကီးရဲ႕ ျမန္မာအကၡရာျဖင့္ ေၾကးနန္း႐ိုက္နည္းဆိုပါေတာ့။ ဒီကေန႔ Unicode Font -လုပ္တဲ့အခါမွာ ေက်းဇူးျပဳလာပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကေနာင္မင္းသားၾကီးတို႔ ေရျမွဴပ္ဗုံး လုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္ ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ နည္းပညာက ဒီကေန႔ တပ္မေတာ္ လက္နက္ထုတ္လုပ္ေရးမွာ တဖက္တလမ္းက ေက်းဇူးျပဳေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေတာ့ ခုထက္ထိ မၾကားမိေသးပါ။ ဦးဇင္းတို႔နဲ႔ မသက္ဆိုင္တာ မို႔ မသိတာလဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏို္င္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ ေလာကီနယ္မွာ လူဆိုတာ ပတ္၀န္းက်င္ထက္ သာလြန္းရင္ ေခါင္းတလုံးစာပဲ သာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါထက္ပိုၿပီးသာလို႔ မရပါဘူး။ ျပင္သစ္ကို သြားၿပီး ဖန္ခ်က္အတတ္ သင္ခဲ့တဲ့သူက ေရျမဳွပ္ဗုံးလုပ္တတ္စရာ အေၾကာင္းမျမင္ပါ။ ကိုေရႊ ဖရန္စစ္(France) တို႔ကလည္း သူတို႔ေတာင္ မရေသးလို႔ အ႐ႈးအမူးလိုခ်င္ေနတဲ့ နည္းပညာတခုကို ျမန္မာမ်ားကို သဒၶါတရား ထက္သန္္စြာႏွင့္ သင္ေပးလိမ့္မယ္ လို႔ေတာ့ မထင္မိပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာလဲ ရွည္သြားၿပီ။ အားလုံး ၾကားဖူးတဲ့ ေလမ်ိဳး ၈၀-ဇာတ္လမ္းနဲ႔ပဲ နိဂုံးခ်ဳပ္ခ်င္ပါတယ္။ တခါက ဗမာတေယာက္ ယိုးဒယားေလဆိပ္မွာ စစ္ေဆးတဲ့အခါ လ်က္ဆားတပုလင္း ေတြ႔လို႔ Custom အရာရွိကေခၚေမးပါ သတဲ့။ လ်က္ဆားပုလင္းေပၚမွာပါတဲ့ စာကို ဘာသာ ျပန္ခိုင္းတဲ့အခါ ကိုေရႊျမန္မာက 80 Types of Wind. လို႔ တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္တယ္ ဆိုပဲ။ ေလမ်ိဳး ၈၀-က ဘာေတြလဲ ေမးေတာ့ ကိုေရႊျမန္မာက မေျဖႏိုင္ဘူး-တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ယိုးဒယား Custom အရာရွိက “ ေလမ်ိဳး ၈၀ ရွိတယ္ပဲ ထားပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဗမာ ဘယ္ေလာက္စြမ္းတယ္ ေျပာေျပာ။ အဲဒီ ေလမ်ိဳး ၈၀ကို အမႈန္႔လုပ္တဲ့ အထိေတာ့ စြမ္းႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး” လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးလိုက္ ပါသတဲ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒကာ ဘလက္ေရ က်ဳပ္တို႔ ေရျမဳပ္ဗုံးကလဲ 80 Types of Wind- ပဲလား မသိပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြမ္းက်င္သူေတြ ၾကားရင္ေတာ့ ဘယ္လိုမ်ား မွတ္ခ်က္ ေပးဦးမယ္ မသိ။ ၾကားေတာ့လည္း ၾကားခ်င္စမ္းပါဘိ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-5079280002479351616?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-89891903756525423352009-09-29T18:24:00.004+08:002009-10-01T09:29:43.561+08:00သူ႔ ေမေမ<div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မိတ္ေဆြတေယာက္က သူ႔ေမေမေမြးေန႔ အမွတ္တရ စာတေစာင္ပို႔လာသည္။ ထုံးစံအတိုင္း အေမကို ခ်စ္သည့္ အေ၀းေရာက္သားဆိုေတာ့ အေမ့ကို ဘယ္ေလာက္ သတိရေၾကာင္း ငယ္စဥ္က စလို႔ ခုခ်ိန္အထိ ေမေမ သူ႔အေပၚ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေၾကာင္းေတြ ပါသည္ေပါ့။ ကိုယ္ကလည္း သူတို႔ သားအမိအေၾကာင္း တစြန္းတစ ၾကားဖူးထားေတာ့ ငယ္တုံးက ၾကက္ေမႊးတံျမက္စည္း တေခ်ာင္း ကုန္ေအာင္ ႐ိုက္တာလဲ ထည့္မေရးပါလား-ဟု စ မိသည္။ “အေမ့ကို ခ်စ္ေတာ့ အားလုံးကို အျပစ္လို႔ မျမင္ေတာ့ဘူးေလ”- ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုစကားကို ၾကားလ်င္ သူတို႔ သားအမိအေၾကာင္း မသိသူမ်ားကေတာ့ ယုံေကာင္းမွ ယုံေပလိမ့္မည္။ ၾကားဖူးသူမ်ားအတြက္မူ မယုံစရာေတာ့ မရွိပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ကလည္း သူ႔ေမေမအေၾကာင္းကို ဂဃနဏ သိခ်င္ေန၏။ ခက္သည္က သူေမေမႏွင့္ ကိုယ္က မရင္းႏွီး။ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားႀကီးစုၿပီး သူ႔အိမ္ေရာက္သြားတုန္းက တခါဆုံဖူးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ျဖင္ဖူးလိုက္သည္။ တခါမွ စကားေျပာခြင့္မႀကဳံခဲ့။ မြန္လူမ်ိဳးဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း အသားျဖဴျဖဴ ဒါေလာက္ပဲ မွတ္မိသည္။ ခုေနအခါ လမ္းမွ ေတြ႔လ်င္ေသာ္မွ မွတ္မိပါမည္လား မဆိုႏိုင္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">မိတ္ေဆြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သူႏွင့္ သူ႔ေမေမအသက္က ၁၇ႏွစ္ေလာက္သာ ကြာသည္-တဲ့။ သည္လိုဆိုေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္ေပါ့။ သည့္ေနာက္တြင္ မေတာ့ ကံအားေလ်ာ္စြာ သူ႔ေမေမက လူလား မေျမာက္တေျမာက္အခ်ိန္မွာ ဘ၀ခရီးၾကမ္းကို တေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။ သူကလည္း လူမွန္း မသိခင္ကတည္းကပင္ ေလာကဓံကကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ႀကဳံခဲ့ရသည္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သည္ေတာ့ ဘ၀ကို သားအမိႏွစ္ေယာက္ အတူ႐ုန္းကန္ခဲ့ရသည္ေလ။ သူတို႔ အေနအထားက တေယာက္လဲသည့္ အခ်ိန္မွာ တေယာက္က ထူ၍ တေယာက္ပူသည့္အခါ တေယာက္က မေအးႏိုင္သည့္ အေနအထား။ သည္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆက္ဆံေရးသည္ သားအမိ ဆက္ဆံေရးထက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို ဆက္ဆံေရး မိတ္ေဆြလို ဆက္ဆံေရး ေမာင္ႏွမလိုဆက္ဆံေရးက ပိုလို႔မ်ားသည္ ထင္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သံေယာဇဥ္ပိုၿပီး ႀကီးၾကေလသလား မဆိုႏိုင္။ ထိုအေၾကာင္းကိုလည္း စိတ္၀င္စားသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တေလာက ညၾကီးမင္းႀကီး သူတို႔ သားအမိ G-talk ျဖင့္ စကားေျပာၾကသည္။ ပထမေတာ့ ဗမာစကားကို မြန္အသံထြက္ျဖင့္ စေျပာ၏။ ေနာက္ေတာ့ မြန္လိုသက္သက္ ေျပာ၏။ ဘယ္လိုပင္ေျပာေျပာ မြန္စကားသံဆိုသည္က ရင္ထဲမွ ဟိန္းထြက္သည့္ အသံမ်ိဳးေပကိုး။ ေျပာေနသူမ်ားေတာ့ မသိ ၾကားသူအဖို႔ အားပါးတရ ရွိလွသည္။ ဆိုေတာ့ တိုးတိုးေျပာသည့္တိုင္ တခန္္းလုံး ညံသြားေတာ့သည္။ နံေဘး အခန္းေဖာ္ကလည္း သူ႔အပူႏွင့္ သူ ဆိုေတာ့ ခံႏိုင္ပုံမရ။ ကိုယ္ကေတာ့ နားလည္ ႏိုင္သည္ေလ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သည္သားအမိေတြ ေျပာစရာ အမ်ားႀကီး ရွိေပမည္။ သားအမိလို အသိေပးဖို႔ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တေယာက္လို အားေပးဖို႔ မိတ္ေဆြတေယာက္လို အႀကံဥာဏ္ေတြ ေပးၾကဖို႔ ေမာင္ႏွမေတြလို ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ သူတို႔အဖို႔ ေျပာစရာ မ်ားစြာရွိေပလိမ့္မည္။ ဘာေျပာမွန္းေတာ့ မသိ။ စိတ္ပူစရာ တခုခုကို ေျပာေနသည္ ဟုေတာ့ သိေနသည္။ သူတို႔ ေျပာၿပီးမွ ေမးၾကည့္ေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ ပူမည္ ဆိုလည္း ပူစရာ။ <br /><span style="color: white;">။</span><br />အဲသည္ အခ်ိန္တုံးက ပတ္စပို႔ ႐ုံးနားမွာ ပြဲစားအေတာ္မ်ားမ်ားကို သက္ဆိုင္ရာက ေခၚယူ ေမးျမန္းမူမ်ား ျပဳလုပ္ေနသည္-တဲ့။ အရပ္စကားႏွင့္ ေျပာေတာ့ လိုက္ဖမ္းေနသည္ေပါ့ေလ။ ေကာလာဟလကေတာ့ မ်ိဳးစုံ။ ဘယ္သူေတြကို အျမန္ဆုံးနည္းနဲ႔ ပတ္စ္ပို႔ လုပ္ေပးလိုက္လို႔ဆိုလား ဘာဆိုလား။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ေမေမက ထိုလုပ္ငန္းႏွင့္ ဆက္စပ္သည္ေလ။ စကၤာပူမေလးရွားသို႔ အလုပ္သြားလုပ္လိုသည္မ်ားကို ၀န္ေဆာင္မႈေပးသည္ ဆိုပါေတာ့။ ထိုသူမ်ားအတြက္ ပတ္စပို႔ရေအာင္ မေလးရွားတြင္ အလုပ္ရေအာင္ စီစဥ္ေပးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဆီက ၀န္ေဆာင္ခ ယူသည္ေပါ့။ လြယ္လြယ္ေလးပဲ- ဟု မေအာက္ေမ့ပါႏွင့္။ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ပတ္စ္ပို႔ လုပ္ဖူးသူတိုင္း ႀကဳံဖူးအံ့ထင္၏။ ပတ္စ္ပို႔ ရဖို႔အေရး စာရြက္စာတမ္းေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ လိုသည္ေရာ မလိုသည္ေရာ အကုန္တင္ရသည္။ တေခါက္တည္းႏွင့္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မၿပီးႏိုင္။ နယ္မွ လုပ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ဆိုလွ်င္ ရန္ကုန္မွာ သြားလာ ေနထိုင္ စားေသာက္စရိတ္ကပင္ အေတာ္ေထာင္းသည္။ သည္ေတာ့ သူ႔ေမေမက ထိုတာ၀န္အားလုံးကို စုေဆာင္းၿပီး လုပ္ေပးသည္ေလ။ ၿပီးေတာ့ မျမင္ဖူးသည့္ မေလးရွားက ကုမၸဏီမွ အလုပ္ခန္႔စာရေအာင္ မေလးရွားဗီဇာရေအာင္ ဒလက္လည္ေနေအာင္ အလုပ္မ်ားသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">“သည္လုပ္ငန္း လုပ္ေနမွပဲ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ရွိမွာေပါ့။ သူလဲ သိတန္သေလာက္ သိမွာပါ”ဟု အားေပးရ၏။ သည္ေတာ့မွ သူက ရင္ဖြင့္သည္။ သူ႔ေမေမက ပညာတတ္တစ္ေယာက္ မဟုတ္-တဲ့။ ျမန္မာစာကို ေရးတတ္ ဖတ္တတ္႐ုံပဲ ရွိသည္။ အဂၤလိပ္စာကို လုံး၀ဖတ္တတ္သည္မဟုတ္။ ဘုရားေရ ဒါျဖင့္ ဒီလုပ္ငန္းကို ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ေနပါလိမ့္။ ကိုယ္ေတြကသာ အံ့ၾသေနေပမင့္ သူ႔ေမေမကေတာ့ ထိုအလုပ္ကို လုပ္ေနသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေလၿပီ။ တခါမွ ျပႆနာျဖစ္ဖူးသည္ဟု မၾကားမိ။ သူ႔ အလုပ္ႏွင့္ သူေတာ့ ဟုတ္လို႔ေနသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဖို႔ဒ္ကားကုမၸဏီကို စတင္ ထူေထာင္ေသာ မစၥတာဖို႔ဒ္ အေၾကာင္းကိုပင္ သတိရမိေသးေတာ့။ မစၥတာဖို႔ဒ္က တကၠသိုလ္ပညာေရး မၿပီးေတာ့ ပညာတတ္ တေယာက္ မဟုတ္ဟု ၾကားဖူး၏။ တခါက မစၥတာဖို႔ဒ္ကို ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ စာနယ္ဇင္းသမား တေယာက္က အင္တာဗ်ဴးသည္-တဲ့။ သူက မစၥတာဖို႔ဒ္ကို “ခင္ဗ်ားဟာ ပညာတတ္တေယာက္လဲ မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ သည္လို လုပ္ငန္းႀကီးမ်ိဳးကို လုပ္ႏိုင္တာ အံ့ၾသစရာပဲ”လို႔ ခနဲ႔သည္။ သည္ေတာ့ မစၥတာဖို႔ဒ္က “ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားလို ပညာတတ္တေယာက္ မဟုတ္ဖူးေလ။ အဲဒီေတာ့ ဦးေႏွာက္ သုံးရတာေပါ့ဗ်ာ-”ဟု ျပန္ပက္ခဲ့သည္ ဆို၏။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ခုလဲ သူ႔ေမေမကို ထိုေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးမိလ်င္ ဘယ္လိုမ်ား ေျဖမည္ မသိ။ သူ႔သားေတာ္ေမာင္ကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ယိုးဒယား စကၤာပူတ႐ိုး ပတ္ၿပီး ရွာေဖြလို႔ ေပးထားၿပီးၿပီေလ။ သည္ေတာ့ သူ႔ေမေမကို အလုပ္မလုပ္ေစခ်င္ေတာ့။ တရားဘာ၀နာအလုပ္ကိုပဲ ေဇာက္ခ်လို႔ လုပ္ေစခ်င္သည္။ သို႔ေပမယ့္ အေမဆိုသည့္ အမ်ိဳးကလည္း အခက္သားလား ။ သားစကားကို နားေထာင္ဖို႔ ဆိုသည္က ျဖစ္ခဲဘိျခင္း။ ဘယ္ေတာ့မဆို သူ႔ကိုယ္သူ အေမလို႔ပဲ ေတြးသည္ေလ။ သည္လိုပဲ ေျဖဖို႔ မိတ္ေဆြကို အႀကံေပးရသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-8989190375652542335?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-43213693580151330002009-09-22T18:39:00.025+08:002009-09-29T19:36:54.284+08:00တ႐ုတ္စကားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နား။<div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br />ဘာလိုလိုႏွင့္ ခုဆိုရင္ တ႐ုတ္စာသင္တန္းက ျပန္ဖြင့္ပါၿပီ။ တေန႔မွာ တ႐ုတ္စာကို သင္ရလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးမိခဲ့။ သူက အေတာ္ခက္သည္ေလ။ ကမၻာမွာ အခက္ဆုံးစာ ဆိုကိုး။ တ႐ုတ္စကား ေျပာတတ္သည့္ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားပင္လွ်င္ တ႐ုတ္စာသင္မဲ့ အစား က်ားဖင္သာ ႏိႈက္လိုက္ခ်င္ရဲ႕ လို႔ ညည္းသံကို ၾကားဖူးလို႔ပါ။ ကိုယ္ေတာ့ျဖင့္ က်ားဖင္ကို ႏိႈက္မိၿပီလား မဆိုႏိုင္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သင္တန္းက ထိုင္နန္ၿမိဳ႕က National Cheng Kong University (NCKU) သူတို႔အေခၚ ခ်န္သ-မွာပါ။ ႏိုင္ငံျခားဘာသာ႒ာနရဲ႕ လက္ေအာက္ခံ တ႐ုတ္ဘာသာစကား သင္တန္းေက်ာင္း ဆိုေပမယ့္ စာသင္ခန္းအားလုံးမွာ အဲယားကြန္းႏွင့္။ ကြန္ျပဴတာခန္းက သီးသန္႔။ မနက္ ၈း ၃၀ ကေန ညေန ၅း၃၀ အထိ။ ဆရာမ အားလုံး အေယာက္-၃၀ ေလာက္နီးပါးရွိသည္-တဲ့။ အံ့ၾသစရာေကာင္းသည္က ဆရာမ အမ်ားစုက ဘိုလိုမေျပာတတ္ၾကပါ။ သို႔ေပမင့္ ဘယ္ဆရာမမွ မ်က္ႏွာမငယ္။ ကိုယ့္ပညာႏွင့္ကိုယ္ ထည္၀ါစြာ ရပ္တည္ခြင့္ရၾကသည္-ေလ။ ေရႊျပည္ၾကီးႏွင့္ေတာ့ ကြာပါ့။ ဘိုလိုမေျပာတတ္လို႔ အားငယ္ရသည့္ ပညာတတ္ေတြကို သတိရမိေသးေတာ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တႏွစ္မွာ Semester ေလးခု။ Frist Semester ႏွစ္လခြဲသင္၊ ႏွစ္ပတ္ နားၿပီးမွ 2nd Semester-မွာ သုံးလသင္ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္၀က္က်ိဳး။ ၿပီးရင္ ႏွစ္ပတ္နား။ 3rd Se mesterမွာ တခါ ႏွစ္လခြဲသင္ ႏွစ္ပတ္နား။ ေနာက္ဆုံး 4th Semester-မွာက်ေတာ့ သုံးလ သင္လိုက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေရာဆိုပါေတာ့။ သူတို႔ Course-ကုန္ေအာင္သင္ခ်င္ရင္ေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္တက္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သင္တန္းစတဲ့ ေန႔မွာ ႐ုံးခန္းသြားေတာ့ စာေရးမက သူမကိုယ္ သူမွ မိတ္ဆက္ရင္း ႏႈတ္ဆက္သည္ေလ။ “ How can I help you? I'm Jia Jia (က်ားက်ား). ဘာညာ သာရကာ” ။ ဘုရားဘုရား က်ားက်ားဆိုပါလား။ က်ားနဲ႔ေတာ့ ေတြ႔ၿပီဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ သည္လိုနဲ႔ စာသင္ခန္းထဲကို ေရာက္လို႔ သင့္တင့္မယ့္ ေနရာမွာ ထိုင္ၿပီး မ်က္စိနဲနဲ ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Classmate ေတြအျဖစ္ Asian ႏွစ္ေယာက္ အျဖဴက ၇ေယာက္ ေတြ႔ရသည္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ အျပန္အလွန္ မိတ္ဖဲြ႕၊အလႅႅာပသလႅႅာပ ေျပာၾကေတာ့ Asian-ႏွစ္ေယက္က ကိုရီးယားကတဲ့။ ကိုရီးယား မင္းသမီးမ်ားက လွေပမင့္ သူမတို႔ကေတာ့ အလွႀကီးမဟုတ္ပါ။ တေယာက္ေသာ ကိုးရီးယန္းက သူမကိုယ့္သူမ မိတ္ဆက္သည္။ “My name is Jia Mee (က်ားမီး)”-ဟု ဆိုသည္။ အီးဟီးးး တ႐ုတ္စာ သင္မိတာ က်ားမီးဆြဲမိတဲ့ အေပါက္ေတာ့ မေရာက္တန္ေကာင္းဟု ေအာက္ေမ့မိ၏။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ျဖဴဆြတ္ဆြတ္နဲ႔ ငါးေယာက္ေသာ မယ္ေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ေသာ္တာေဆြေျပာသည့္ ယြတ္ယွေျပ (Russia)က တဲ့။ နာမည္ေတြက ဆာရွာ၊ ဒါရွာ၊ မာရွာ။ တီယာနာ၊ ထြန္းညာ။ အာလာ လာ ... အားလုံး အာေတြနဲ႔ခ်ည္း ဆုံးပါလား။ သည္ထဲမွာ အေမရိကန္ေမာင္က ႏွစ္ေယာက္။ တေယာက္က ဂ်ိဳးဇက္။ သူက ကေလးသာသာ။ ေနာက္တေယာက္က ဂၽြန္နသန္။ အေရွးတိုင္းဟန္ကို ႏွစ္သက္၍ တ႐ုတ္စာကို လာသင္လို႔လား မသိ အျဖဴေပမင့္ အမူအရာအားလုံးက အေနာက္ပုံ မေပါက္ပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သည္လိုႏွင့္ ဆရာမ၀င္လာၿပီး စာမသင္ခင္ သင္တန္းစည္းကမ္းမ်ား ဘိုလို ဖတ္ျပသည္။ ၿပီးေတာ့ သူမကိုယ္သူမ မိတ္ဆက္သည္။ My name is Jia Ping (က်ားဖင္). ဟင္! သည္လိုဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ က်ားဖင္နဲ႔ တကယ္ ေတြ႔ၿပီေပါ့။ ေကာင္းေလစြ စာေရးမက က်ားက်ား Classmate က က်ားမီး၊ ဆရာမက က်ားဖင္။ ပထမဆုံးေန႔မွာပင္ က်ားသုံးေကာင္ႏွင့္ ေတြ႔ေနရေခ်ၿပီ။ က်ားေၾကာက္လို႔ေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူး ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးရသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">မိတ္တ္ေဆြမ်ားကေတာ့ အားေပးပါသည္။ “ ကိုယ့္လူေရ အခြင့္သင့္တုံး သင္ထား။ ကမၻာေပၚမွာ မီးခိုး အူအူရွိရင္ တ႐ုတ္ရွိတယ္။ သူတို႔ႏွင့္ လြတ္တဲ့ ေနရာမရွိဘူး” -တဲ့။ ေျမပဲ မိတ္ေဆြအားေပးပုံက တမ်ိဳး။ “ အမ်ားႀကီး မေၾကာက္ပါနဲ႔ေနာ္။ စာလုံးေရ ၅၀၀-ေလာက္ရရင္ စကားစျမည္ ေျပာတတ္မယ္။ ၃၀၀၀-ေလာက္ ရရင္ေတာ့ စာနယ္ဇင္း ဖတ္တတ္ၿပီ၊ စာတမ္းျပဳစုတဲ့ အဆင့္မွာသာ အလုံးေရ ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ သိဖို႔ လိုတာပါ”-တဲ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ၾကားစကေတာ့ အားရွိစရာ။ တကယ္ လုပ္ၾကည့္ေတာ့ အမယ္မင္း ခက္လိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ စာတလုံးရဖို႔အေရး။ အသံထြက္ တခါက်က္၊ စာလုံးကို မွတ္မိေအာင္ တလုံးကို ဆယ္ခါထက္မက လိုက္ေရး၊ အဓိပၸါယ္သိေအာင္လဲ မွတ္၊ အသုံးျပဳပုံကို သိေအာင္ဖတ္ႏွင့္ ခ်ာလပတ္ကို လည္သြားေတာ့သည္။ သူ႐ို႕စာက အကၡရာမွ မရွိတာ ကလား။ လည္ေတာ့ လည္တဲ႔ နားလည္တာမဟုတ္ မ်က္စိဆိုတာလို။ ေနာက္ေနာင္ ဘယ္လို အသံနဲ႔ နာမည္မ်ား ၾကားရအုံးမည္ မသိ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-4321369358015133000?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-40694531593624410992009-09-20T19:54:00.007+08:002009-09-26T22:40:46.728+08:00ေဖေဖ့ခ်စ္သူ-၃<div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖကိုယ္တိုင္ ေလွခါးေတာင္လို႔ စခဲ့သည့္ ဇာတ္လမ္းက သည္မွာတြင္ ရပ္တန္းက ရပ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ ေဖေဖတို႔ ဇာတ္လမ္းက ႐ုပ္ရွင္မွတ္တမ္း မဟုတ္ေလေတာ့ သည္မွာတြင္ ရပ္တန္႔လို႔ မသြားပါ။ ေဖေဖတို႔ မ်ိဳး႐ိုးအတြင္းမွာ ရွားပါး၍ လိုခ်င္လြန္းလွသည့္ သားဦးေလးကိုပါ လက္လႊတ္လိုက္ရသည္။ အေၾကာင္းကား သူမတို႔ မဂၤလာပြဲၿပီးလို႔ ၈-လ ေလာက္ၾကာေတာ့ သားေလး တစ္ေယာက္ေမြးသည္-တဲ့။ အဲသည္ကေလးက ေဖေဖႏွင့္ ခၽြပ္စြပ္။ ေဖေဖႏွင့္ သူ႔အေမ ကၽြန္ေတာ့္အဖြားက အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာကာ မိုင္ ၂၀ေက်ာ္ခရီးကို သြားၿပီး ရင္ေသြးငယ္ကို အခြင့္သင့္တိုင္း ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကသည္-တဲ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟိုလူႀကီးကလဲ အခ်စ္ႀကီးခ်စ္လို႔ ႀကံတာေတာ့ ဟုတ္ပုံမရ။ သူ႔ရဲ႕ အေခ်ာင္စိတ္ေၾကာင့္ ေခ်ာင္ပိတ္ခံရသည့္ သေဘာ။ သည္ၾကားထဲ ပိုက္ေဘာတလုံးပါ လက္ေဆာင္ ပါလာသည္ ဆိုေတာ့ ပိုလို႔ အခံရခက္ေပလိမ့္မည္။ မေထြးႏိုင္ မအန္ႏိုင္။ နဖူးက အမာရြတ္ကို ျမင္ေလတိုင္း မေဟာ္သဓာကို ေဒါပြသည့္ ေက၀ဋ္ႏွယ္ ရွိေပလိမ့္မည္။ ကေလးကို ျမင္ေလတိုင္း က်ခဲ့ရသည့္ သူ႔သိကၡာ ဖ်က္ခဲ့ရသည့္ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ ပ်က္ခဲ့ရသည့္ အိပ္မက္တို႔ကုိ သတိတရရွိခဲ့ေပလိမ့္မည္။ သည္ေတာ့ ကေလးကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ ႀကိဳစားသည္ဟု တဆင့္စကား ၾကားရ၏။ တႀကိမ္တြင္မေတာ့ သူတို႔ ရြာနံေဘးက ေခ်ာင္းကေလးမွာ ေရခ်ိဳးရင္း လုပ္ႀကံသည္-တဲ့။ တျခားလူေတြ ကယ္လိုက္သျဖင့္ ခမ်ာ အသက္ဆက္ခြင့္ရလိုက္သည္။ ကယ္ခြင့္မႀကဳံသည့္တိုင္ သူ႔နည္း သူ႔ဟန္ျဖင့္ လြတ္လာသည္ အၾကိမ္ေပါင္းက ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိေလမည္ မသိ။ သည္သတင္းက ဆက္သြယ္ရခက္ေသာ ေခတ္မွာ မိုင္၂၀ေက်ာ္ ေ၀းသည့္တိုင္ ေဖေဖ့နားသို႔ ေပါက္လို႔လာသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သတင္းၾကားေတာ့ ေဖေဖ့မွာ ေနလို႔ မခ်ိ။ အိမ္ေထာင္ကလဲ မျပဳရေသး။ သည္ေတာ့ ေျမးေယာက်္ားေလးကို အ႐ူးအမူး လိုခ်င္ေနေသာ သူ႔အေမ ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားကို အပူကပ္သည္-တဲ့။ တရားမ၀င္တဲ့ သူ႔သားကို အိမ္မွာ ေခၚထားဖို႔ပါ။ မိသားစုထဲမွာ သားေယာက်္ားေလးက ေဖေဖတေယာက္ထဲ။ ေဖေဖ့မွာ အစ္မ ၃-ေယာက္ ညီမတေယာက္။ သည္အေၾကာင္းကို မိသားစု၀င္ေတြ တိုင္ပင္ၾကေတာ့ အဖြားႏွင့္ ေဖေဖကသာ ေခၚလို႔ထားခ်င္သည္။ အဖိုးနဲ႔ ေဖေဖ့ အစ္မညီမမ်ားက အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင့္သင့္ ေျပာျပၿပီး ေခၚမထားဖို႔ နားခ်ၾကသည္။ သူတို႔ ေျပာျပသည့္ အက်ိဳးအေၾကာင္းက ခိုင္လုံေနေတာ့ ေဖေဖ လက္ေလ်ာ့ခဲ့ရ ဟန္တူပါသည္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">အဖိုးတို႔က “မင္းလဲ အိမ္ေထာင္ျပဳအုံးမွာပဲ။ အဲသည္ အခ်ိန္မွာ မင္းရဲ႕ သားကို အိမ္ေထာင္ရွင္မက ၾကည္ျဖဴေကာင္းမွ ၾကည္ျဖဴမယ္။ မင့္ အိမ္ေထာင္ေရး ကသိကေအာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဟိုကေလးလဲ သူ႔ကံက သည္ေလာက္ေတာ့ ေခမွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ” ဟု ႏွစ္သိမ့္သည္-တဲ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သို႔ေသာ္ ဟိုကေလးသည္ အဖိုးတို႔ထင္ထားသည္ထက္ ပို၍ ကံေခရွာပါသည္။ ၅ႏွစ္သားအရြယ္မွာပဲ ဆုံးပါးသြား၏။ မုန္႔ထဲမွာ အဆိပ္ခပ္၍ ေၾကြးသည္ဟု ေကာလာဟလ သတင္းၾကားလိုက္ရသည္။ တရားဥပေဒကို နားမလည္သည့္ ပတ္၀န္းက်င္ေပမို႔ ဥပေဒအရအေရးယူသည္ကိုေတာ့ မခံရပါ။ တရားဥပေဒအရ အေရးယူသည္ ဆိုဦးေတာ့ <span style="color: blue;">မင္းဒဏ္စိုးဒဏ္ဆိုသည္က ႀကံဖန္ၿပီး ေရွာင္လို႔ ရေကာင္း ရေပမည္။ ေငြမ်ားလ်င္ မတရားပင္ ႏိုင္ေသာ ေခတ္မွာဆိုလွ်င္ ပိုလို႔ပင္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိသည္။ အျခားသူတေယာက္က စြပ္စြဲသည္ ဒဏ္ဆိုလွ်င္လည္း ဆင္ေျခေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမက ေပလိုက ေပးလို႔ရသည္။</span> <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။<br /></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လည္၍ စြပ္စြဲမိသည့္ ဒဏ္ဆိုသည္ကေတာ့ ဥစၥာေငြေၾကး ပုံလို႔ ေပးသည့္တိုင္ လြတ္ႏိုင္သည့္ အရာမ်ိဳးမဟုတ္။ ဆင္ေျခေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ေပးသည့္တိုင္ ေအးႏိုင္သည့္ ဒဏ္ မဟုတ္ေပ။</span> သူတပါး၏ ခ်စ္ျခင္းကို ခြင္းခဲ့မိျခင္းကိုလည္းေကာင္း ဥမမယ္ စာမေျမာက္သည့္ ကေလးတေယာက္ကို ရက္စက္မိျခင္းကိုလည္းေကာင္း တသက္တာကလပတ္လုံး ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ဖို႔ဆိုသည္မွာ ျဖစ္ႏိုင္အံ့မထင္။ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် စဥ္းစားမိေပမည္။ စဥ္းစားမိသည့္ တခ်ိန္မွာေတာ့ မိမိကိုယ္ကို စြပ္စြဲမည့္ ေဘးမွ ေျပးလို႔ လြတ္ႏိုင္ပါမည္လား။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖသည္လည္း ဆိုင္သာ ဆိုင္၍ မပိုင္ေသာ သားအတြက္ ရင္ႏွင့္အမွ် ခံစားရေပလိမ့္မည္။ ကိုယ္ခ်စ္ေသာ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေသာ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ ရခဲ့သည့္ ရင္ေသြးငယ္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ခဲ့ေပမည္။ ထိုအခ်ိန္ကစလို႔ ေဖေဖတို႔ အားလုံး မိသားစုထဲမွာ ဘယ္သူမွ သည္အေၾကာင္းကို မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ ကိုယ္အပူကို သက္သာရ ရေလမလားဟု သက္သာရာ ရွာရင္း သည္ဇာတ္ေၾကာင္းကို သိလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ <br /><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span><span style="color: red;">[ဂ်ဴးရဲ႕ ခ်စ္သူ႔ သမီးကို ဖတ္မိရာကေန နာမည္ေလးကို ႀကိဳက္လို႔ ယူၿပီး ေရးျဖစ္တာပါ။ ေလွခါးေထာင္ခ်င္တဲ့ ေမာင္ေတြကို လက္တို႔ခ်င္တာလဲ ပါပါတယ္။ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ေ၀ရာမဏိ-ၾကပါကြယ္တို႔-လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ နားလွ်ံသြားမွာ စိုးတာလဲ ပါပါတယ္။]</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: white;">။</span><br /></div><div style="text-align: center;">[ၿပီးပါၿပီ]<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-4069453159362441099?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-28212245927435202122009-09-17T16:37:00.004+08:002009-09-26T22:39:26.201+08:00ေဖေဖ့ခ်စ္သူ-၂<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖ့လို ေတြးတတ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ စဥ္းစားစရာေတြက ပိုမ်ားလို႔လာသည္။ သူမသည္ ေနာက္ေရာက္လာသည့္ ေမာင္ကို ဘယ္လို သေဘာနဲ႔မ်ား လက္ခံခဲ့ေလလဲ။ သူမ၏ အဆက္ေဟာင္းဆိုလ်င္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္။ သူ႔ မိုက္ျပစ္ႏွင့္ သူ႔ဒဏ္ သူမပဲ ခံပေစေပါ့။ ေဖေဖလဲ ဟိုတခ်ိန္ကေတာ့ သည္လိုပဲ ေတြးခဲ့မိေလသလား မဆိုႏိုင္။ သို႔ေပမင့္ စဥ္းစားစရာရွိသည္က သစၥာမဲ့လိုသည့္ စိတ္သက္သက္ျဖင့္ လက္ခံခဲ့တာ ေသခ်ာခဲ့ပါသလား။ သည္လိုေတာ့ျဖင့္ ဟုတ္ေကာင္းမွ ဟုတ္ေပလိမ့္မည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ေမွာင္နဲ႔ မည္းမည္းမွာ ျပတင္းေပါက္က ေလွကားေထာင္လို႔ တက္လာတဲ့ ေမာင္ကို ခ်စ္သူ အမွတ္နဲ႔ အခန္းထဲကို ေခၚသြင္းခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သည္အေမွာင္ သည္အခန္းမွာ သည္အခ်ိန္ႀကီး ျမန္းလာတဲ့ သူကို သူမခ်စ္သူလို႔သာ ထင္ႏိုင္သည္ပဲေလ။ အခန္းထဲ ေရာက္ခ်ိန္မွာမွ သူမခ်စ္သူ မဟုတ္မွန္း သိခဲ့ေလသလား။ သိခ်ိန္ကပဲ ေႏွာင္းခဲ့လို႔လား။ ဒါမွ မဟုတ္ သိလိုက္လို႔ ျပန္သြားဖို႔ နားခ်ေနခ်ိန္မွာ ေဖေဖနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ၾကတာလား။ ဘယ္ပုံစံနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ၾကတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူတို႔ သုံးေယာက္မွပဲ အတိအက် သိေပလိမ့္မည္။ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ သည္ေမးခြန္းကို မေမးရက္ပါ။ ေမးလည္း မေမးသင့္ဟု ထင္သည္။ စီရင္ခ်က္ခ်ၿပီးသား အမႈတခုအတြက္ အယူခံရက္ကလည္း ေက်ာ္ေလၿပီမို႔ ေမးေသာ္လည္း အေၾကာင္းက ထူးလာမည္မဟုတ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေဖေဖသည္ သည္ပုံသည္နည္းျဖင့္ အသည္းကြဲခဲ့ေၾကာင္းကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း သိလိုက္ရသည္။ <span style="color: black;">တကယ္တမ္း တြက္ၾကည့္ေတာ့ ေဖေဖ အသည္းကြဲသည္ ဆိုေပမင့္ သူက ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ ကြဲရျခင္း ဒုကၡတစ္ခုသာ ရလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္က သူ႔မွာ အျပည့္။ သူမမွာေတာ့ အခ်စ္ဆုံးႏွင့္လဲ ကြဲရသည္။ မခ်စ္သူႏွင့္လဲ တြဲရသည္။ ၿပီးေတာ့ သိကၡာေတြလဲ ေပးလိုက္ရသည္။ သူမခ်စ္သည့္ ၀န္းက်င္ႏွင့္လဲ ေ၀းခဲ့ရသည္။ သူမမွာ ဘာဆိုဘာမွ ဘာေရြးခ်င္ခြင့္မွ မရခဲ့။</span> ဟိုစဥ္က ေဖေဖသည္ သည္လိုမွ ေတြးခဲ့မိပါေလစ။ ေသြးပူေနခ်ိန္တြင္ မေတြးခဲ့မိသည့္တိုင္ ေသြးေအးသည့္ တခ်ိန္မွာေတာ့ သည္လို ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိေပလိမ့္မည္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">သမီးဦးျဖစ္သူ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္မကို ေမြးေတာ့ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ နာမည္ေရြးလို႔ ေပးခဲ့သည္။ သူ႔ ခ်စ္ဦးသူရဲ႕ နာမည္ႏွစ္လုံး၏ အလယ္မွာ “မာ” ဆိုသည့္ တလုံးသာ ျဖည့္စြက္လို႔ ေပးခဲ့သည္ေလ။ စြဲလမ္းမႈကိုပဲ မေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္တာလား။ နားလည္ခြင့္လြတ္မႈကိုပဲ ျပလိုသလား။ ေဖေဖ့ကို မေမးျဖစ္ေသး။ <br /><div style="text-align: justify;"></div><span style="color: white;">.</span> <br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖက ေမေမ့ကိုလဲ ခ်စ္ရွာပါသည္။ ခုခ်ိန္အထိ ေမေမႏွင့္ ခြန္းႀကီး ခြန္းငယ္ စကားမ်ားဖူးသည္မရွိ။ ယုတ္စြ အဆုံး ေမေမ့ကို ေလသံမာမာျဖင့္ စကားေျပာသံကိုမွ် မၾကားရစဖူး။ ေမေမ့အတြက္ လင္သားတဦး၏ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ခဲ့ပါသည္။ သူ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသည့္ ခ်စ္ဦးသူ ဇာတ္လမ္းဟူ၍ ရွိမွ ရွိခဲ့ဖူးပါေလစ ဟုထင္ရသည္။ သားသမီးမ်ားအေပၚတြင္လဲ ဖခင္တာ၀န္ ေက်ပြန္ပါ၏။ <br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ေမေမကလဲ ေဖေဖတို႔ ဇာတ္လမ္းကို သိသည့္တိုင္ တခါမွ စကားနာထိုးဖူးသည္ မရွိ။ သူတို႔ သမီးဦးနာမည္မွာ ေဖေဖ့ ခ်စ္ဦးသူ၏ နာမည္ႏွစ္လုံးစလုံး ပါေနသည္ကို ေမေမ မသိပဲ ေနမည္မဟုတ္။ ေမေမက နားလည္ ခြင့္လြတ္ပုံရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြးျပန္ေတာ့ ေမေမကိုယ္တိုင္ နာမည္ေရြးလို႔ ေပးခဲ့သည္-တဲ့။ သည္ေတာ့ ေမေမ့ကို ကပ္ၿပီး ေမးရသည္။ “ေမေမ သားနာမည္ကို မွည့္ဖို႔ ဘယ္လို စိတ္ကူးရသလဲ။” ဆိုေတာ့ “႐ုပ္ရွင္မင္းသားတေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကို ႀကိဳက္လို႔ ယူၿပီးေပးထားတာ၊ သူက နာမည္ မႀကီးလိုက္ဘူး”-ဟု ဆိုပါသည္။ ေမေမမွာေတာ့ ေဖေဖကလြဲလို႔ ဇာတ္လမ္းမရွိပါ။ စက္သူေ႒းသားတေယာက္နဲ႔ ေပးစားမယ္ လုပ္ေတာ့ ေဖေဖႏွင့္ ခိုးရာ လိုက္ေျပးသည္ ဆို၏။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">စကားစပ္မိလို႔ တစ္ေယာက္ေသာ သူမကို “ေမေမက သိပ္သေဘာထားျပည့္တာပဲ။ ေဖေဖ့ခ်စ္သူနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မနာလိုဟန္လဲ မျပဖူးဘူး။ တခါမွ စကားနာလဲ မထိုးဖူး။ မေက်နပ္တဲ့ အသံေတာင္ မထြက္ဖူး”ဟု ေျပာျပဖူးသည္။ သည္ေတာ့ ထိုသူမက မွတ္ခ်က္ေပးဖူးသည္ေလ။ “နင့္ေမေမက နင့္ေဖေဖ့ရဲ႕ အခ်စ္ဆုံး ရာထူးကုိ ရထားတာပဲ ဘာအသံထြက္စရာလိုသလဲ” တဲ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ေယာက်္ားမ်ားသည္ မိမိ ခ်စ္သူ၏ အခ်စ္ဦးျဖစ္လိုၾကၿပီး၊ မိန္းမမ်ားကမူ သူမတို႔ ခ်စ္သူ၏ အခ်စ္ဆုံးသာ ျဖစ္လိုၾကသည္။</span>- ဟူေသာ စကားသည္ မွန္ေလသည္လား မဆိုႏိုင္။ ေမေမကေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ အခ်စ္စ အခ်စ္လယ္ အခ်စ္ဆုံး ရာထူးအားလုံးကို ရလိုက္သည္ေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: red;">[ဂ်ဴးရဲ႕ ခ်စ္သူ႔ သမီးကို ဖတ္မိရာကေန နာမည္ေလးကို ႀကိဳက္လို႔ ယူၿပီး ေရးျဖစ္တာပါ။ ေလွခါးေထာင္ခ်င္တဲ့ ေမာင္ေတြကို လက္တို႔ခ်င္တာလဲ ပါပါတယ္။ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ေ၀ရာမဏိၾကပါကြယ္တို႔-လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ နားလွ်ံသြားမွာ စိုးတာလဲ ပါပါတယ္။]</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-2821224592743520212?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-76184753946605722962009-09-14T21:00:00.003+08:002009-09-26T22:38:32.214+08:00ေဖေဖ့ခ်စ္သူ-၁<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖ့ခ်စ္သူကို ပထမဆုံးအႀကိမ္ ျမင္ဖူးစဥ္က ေမေမ့ေလာက္ေတာ့ လွသားပဲ-ဟု ထင္မိ၏။ အဲသည္တုံးက “ အဲဒါ အေမာင့္ေဖေဖရဲ႕ အခ်စ္ဦးေပါ့” ဟု ေမေမ ေျပာျပ၍ သိခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္တုံးကေတာ့ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့။ အခ်စ္၏ အဓိပၸါယ္ကိုလဲ နားမလည္။ အခ်စ္ဦးဆိုတာလဲ မသိ၊ အခ်စ္စ ဆိုတာလဲ မၾကားဖူးေသး။ အခ်စ္လယ္ ဆိုတာ ရွိသည္ဟုပင္ မထင္၊ အခ်စ္ဆုံးဆိုတာလဲ ကိုယ္နဲ႔မွ မဆိုင္ေသးတာပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္က မဆိုင္လိုေပမင့္ ေလာကဓမၼတာက ခြင့္မျပဳပါ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ထိုအခ်စ္ဆိုသည့္အရာႏွင့္ ရင္ဆိုင္လာရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရာဇ၀င္မွာေတာ့ ကိုယ္ ဘုရင္ေပါ့။ သို႔ေပမင့္ ဆိုင္သည့္ အခ်ိန္မွာပဲ အခ်စ္ဦးႏွင့္ ပတ္သက္၍ အသည္းကြဲေတာ့သည္။ ကြဲလိုက္သည္မွ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ၊ ပရမ္းပတာ အထိမ္းမဲ့ အကြပ္မဲ့ ၊ ဘ၀တခုလုံး ေဇာက္ထိုး မိုးေမွ်ာ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ဦးတည္ခ်က္ေတြ ဘ၀ပုံစံေတြ ေျပာင္းလို႔ သြားသည္ အထိ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သည္ေတာ့မွ ေဖေဖ့အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာင္းလို႔ သတိရေတာ့သည္။ ေဖေဖမွာလဲ အခ်စ္ဦးဆိုတာ ရွိခဲ့ဖူးသည္ပဲ။ သူတို႔ခ်င္း မညားၾကပဲ ေမေမႏွင့္ ညားေလေတာ့ ေဖေဖလည္း အသည္းကြဲဖူးေပလိမ့္မည္။ ေဖေဖတေယာက္ ဘယ္လိုမ်ား အသည္းကြဲခဲ့ေလသလဲ။ အသည္းကြဲခ်ိန္ကို ေဖေဖ ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္သန္းခဲ့ေလသလဲ။ ေဖေဖကို ေမးၾကည့္ရသည္။ ေဖေဖသည္ ၀တၳဳေတြ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲကလို သက္ျပင္းရွည္ေတြ မႈတ္မထုတ္ပါ။ အေ၀းကိုလဲ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ဟန္ျဖင့္ ေငးမၾကည့္။ မ်က္၀န္းမွာလဲ မ်က္ရည္စတို႔ ေ၀့တက္လို႔ မလာ။ “ဒီလိုပါပဲ ကြာ။ သူ႔ဖာသာ အခ်ိန္တန္ေတာ့လဲ ခံသာသြားတာပါပဲ”- ဟုသာ ဆိုသည္။ အျပည့္အစုံကို ေျဖလိုရိပ္မရွိ။ အဖြားကေတာ့ သူမ မွတ္မိသမွ် ေျပာျပသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖတို႔ အသက္ ၁၈-ႏွစ္မွာ သူမႏွင့္ ခ်စ္ခဲ့ၾကသည္-တဲ့။ အဲသည္တုံးက သူမက ၂၂ႏွစ္။ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ခဲ့ၾကသည္ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ထက္ စာလ်င္ မဆိုးဟု ထင္၏။ ကိုယ္မွာေတာ့ျဖင့္ သည္လို မဟုတ္။ တစ္ဘီးတည္း လွိမ့္ရသည္ ဆိုေတာ့ ဘယ္မွာမွ ခရီးက မေရာက္။ ကိုယ္ တေယာက္တည္းသာ ႀကိတ္မွိတ္လို႔ ခံရသည္။ ေဖေဖတို႔ကေတာ့ျဖင့္ ႏွစ္ကိုယ္ခ်စ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ထက္ သာသည္ေပါ့။ ႏွစ္ဖက္မိဘခ်င္းကလဲ သေဘာတူဆိုေတာ့ ကံေကာင္းလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ ေဖေဖ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္း၊ မဂၤလာပြဲအတြက္ ရက္ေတြ သတ္မွတ္၊ ျပင္စရာရွိတာျပင္ဆင္၊ အဲသည္အထိ သူတို႔ခ်စ္ခရီးက ေျဖာင့္လို႔။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သည္ၾကားရက္အတြင္းမွာ ေဖေဖက သူမတို႔ အိမ္အေပၚထပ္က သူမအိပ္ခန္းကို အျပင္ဖက္က ေလွခါးေထာင္လို႔ ေဆာင္ေတာ္ကူးခဲ့သည္-တဲ့။ အေဖာ္အေပါင္းတို႔ ေျမွာက္ေပးတာလဲ ပါသည္။ လူငယ္ဘာ၀ သည္းထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္လမ္းကို စမ္းခ်င္တာလဲ ပါေပမည္။ တရက္သားမွာ အျပင္ဖက္က ေလွခါးေထာင္ ခ်စ္သူအေဆာင္လွမ္းေတာ့ တေယာက္ေသာ ေမာင္က အခန္းထဲကို ေရာက္ႏွင့္လို႔ေနၿပီ။ ရည္းစားမကေတာ့။ ဇနီးေလာင္းကို လူလုေတာ့ အူႏုကို ကၽြဲခပ္သည္ထက္ နာေပမည္ေပါ့။ ဟိုလူႏွင့္ လုံးေထြးသတ္ပုတ္ ဖမ္းခ်ဳပ္၊ အိမ္ရွိလူကုန္ ႏိႈး၊ အိမ္ေထာင္ေတာင္ မက်ေသးဘူး၊ ေနာက္မီးလင္းေနၿပီ ဆက္ၿပီး ႏြားအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး-စသျဖင့္ စကားလုံးျပင္းျပင္းေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္ ၿပီးေတာ့ သူမကို မိဘေတြဆီမွာ အၿပီး အပ္ခဲ့သည္-တဲ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">မဂၤလာပြဲကေတာ့ ပ်က္မသြားပါ။ သတို႔သားသာ ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။ ေနာက္ေရာက္သည့္ ေမာင္က သတို႔သား ျဖစ္သြားသည္။ သူက ဟိုး တရြာက။ သည္ရြာကို ပန္းတိမ္လာ သင္သည္-တဲ့။ မဂၤလာပြဲျပီးေတာ့လဲ သူမက သတို႔သားရြာကို လိုက္သြားသည္။ သည္ရြာကို သိပ္မလာျဖစ္ေတာ့။ မိုင္ ၂၀ ေက်ာ္ေ၀းတာလဲ ပါမည္။ မလာခ်င္တာလဲ ပါေပလိမ့္မည္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ပထမဆုံးအႀကိမ္ ေဖေဖ့ခ်စ္သူအေၾကာင္း ၾကားရေတာ့ သူမ သစၥာမဲ့ခဲ့တာပဲ။ သူ႔အမွားနဲ႔ သူဒဏ္ သူမ ခံေပါ့ဟု ေတြးမိသည္။ ေတြးမိသည့္အတိုင္း ေဖေဖ့ကို ေျပာျပေတာ့ “<span style="color: blue;">တကယ္မွားတာက ေဖေဖပါ။ ေလွခါးေထာင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းကို ေဖေဖသာ မစခဲ့ရင္ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဖူး။</span>”ဟု ဆိုပါသည္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သည္စကားကို ေျပာျပတဲ့ အခ်ိန္မွာ “<span style="color: black;">အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခုပါ</span>”-လို႔ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အရြယ္ကို ေဖေဖကိုယ္တိုင္က ေရာက္လို႔ေနၿပီေလ။ ကိုယ္ေတြကသာ “<span style="color: black;">အခ်စ္သည္ပင္ ဘ၀၊ ဘ၀သည္ပင္ အခ်စ္</span>” လို႔ အထင္ေရာက္ေနတဲ့ အရြယ္ကိုး။ ေဖေဖ့လို မေတြးတတ္ေသး။ မေတြးႏိုင္ေသး။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">.</span><br /></div><div style="text-align: justify;">[<span style="color: red;">ဂ်ဴးရဲ႕ ခ်စ္သူ႔ သမီးကို ဖတ္မိရာကေန နာမည္ေလးကို ႀကိဳက္လို႔ ယူၿပီးေရးျဖစ္တာပါ။ ေလွခါးေထာင္ခ်င္တဲ့ ေမာင္ေတြကို လက္တို႔ခ်င္တာလဲ ပါပါတယ္။ ကာေမသု မိစၦာစာရာ ေ၀ရာမဏိၾကပါကြယ္တို႔-လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ နားလွ်ံသြားမွာ စိုးတာလဲ ပါပါတယ္။</span>]<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-7618475394660572296?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-38534803831609685672009-09-09T20:31:00.000+08:002009-09-09T20:31:53.582+08:00ဗီဇႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ဘယ္ဟာက ပိုလို႔ အေရးႀကီးပါသလဲ။ ႀကီးႀကီးက်ယ္ ဒီေခါင္းစဥ္ကို စၿပီး ေဆြေႏြးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကို ျပန္ၿပီး ေတြးၾကည့္ေတာ့ ၈-တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ ။ ၈-တန္း ေက်ာင္းသားဆိုေပမယ့္ အသက္က ၁၆-၁၇ ေတြမ်ားပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္တုံးက နယ္ေတြမွာ ေက်ာင္းေန ေနာက္က်တယ္ေလ။ ၾကားထဲမွာ တႏွစ္ နားလိုက္ရတာလဲ အေၾကာင္းတခုေပါ့။ အဲသည္ အခ်ိန္တုံးကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လူႀကီးစ ျဖစ္ၿပီလို႔ အထင္ေရာက္လို႔ ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ထင္လဲ ထင္စရာ။ ရြာက အလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ ကိုယ္ေတြက အႀကီးဆုံး ေက်ာင္းသားေတြကိုး။ ပုံစံေလးေတြက သိသိသာကို ေျပာင္းလဲလို႔လာပါတယ္။ ဆံပင္ကို အုံးဆီအက်အနလိမ္းလို႔ အရင္ႏွစ္ေတြကလို လြယ္အိတ္ စလြယ္သိုင္း မလြယ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဆရာေတြ လြယ္သလို လြယ္အိတ္ကို ေဘးေစာင္းတိုက္ လြယ္လို႔။ ကံဆိုးရွာတာကေတာ့ ဦးေလး ေဒၚေလးမ်ားရဲ႕ ေရေမႊးပုလင္းမ်ားပါ။ သူတို႔ခမ်ာ ပုံမွန္ထက္ ပိုၿပီး သက္တမ္း တုိၾကရရွာပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔ မဆန္႔တဲ့ စကားႀကီး စကားက်ယ္ေတြ စၿပီး ေျပာတဲ့ အရြယ္ေပါ့။ ခုေနခါ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာ ေႏြးစရာပါ။ </div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။<br /></span></div><div style="text-align: justify;">ေငြ တက်ပ္နဲ႔ ငါးၾကင္းေခါင္းကိုင္တယ္ပဲေျပာေျပာ။ ဆင္ေခါင္းကို ေခြးခ်ီတယ္ပဲ ဆိုဆို အဲဒီတုံးက တကယ္ကို ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲသည္ စကား၀ိုင္းမွာ ပါခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မၾကာမၾကာ သတိရေနပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">နာမည္က ကိုအုန္းစံ -တဲ့။ သူက စာကလြဲရင္ အကုန္ေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသား။ အားကစားဆို ၀ိုင္းျခင္း ပိုက္ေက်ာ္ျခင္း ေဘာလုံး ေဘာ္လီေဘာ စားပြဲတင္ တင္းနစ္ သူမျဖစ္တာ မရွိ။ စာဆိုလဲ အစုံဖတ္တဲ့သူ။ တခါ တခါ သူမ်ား ေတာင္ဆို သူက ေျမာက္၊ သူမ်ားအျဖဴဆို သူက အမည္း။ သူမွန္တယ္ ထင္ရင္ေတာ့လဲ အေလ်ာ့ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ နဲနဲမွ မရွိတဲ့သူ။ သူက ဉာဏ္ေကာင္းေလသူမို႔ ၀ီရိယစိုက္ထုတ္မႈ နဲသလားလို႔ပါ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">နံရပ္ကပ္စာေစာင္ေတြ ဘာေတြ ေရးၿပီဆိုရင္လဲ ေရွ႕ဆုံးက ဦးေဆာင္သူထဲမွာ။ ေက်ာင္းမွာ အာဇာနည္ေန႔ ေဟာေျပာပြဲေတြ လြပ္လပ္ေရးေန႔ အခမ္းအနားေတြမွာလဲ သူမပါရင္ မၿပီး။ ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲ လုပ္ေတာ့မယ္၊ ေက်ာင္းကပြဲ လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သူကိုပဲ ေခါင္းေဆာင္တင္ရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">တေန႔မွာ ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေျပာရင္း ကိုအုံးစံက</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">”ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ဗီဇက ပိုအေရးႀကီးတယ္ကြ။” လို႔ဆိုပါတယ္။ ျမန္မာစာ ဆရာမက ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ပတ္၀န္းက်င္က အေရးႀကီးေၾကာင္း ေျပာျပတာကို စဥ္းစားမိလို႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာမက ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ သိပ္အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ သရက္ပင္နဲ႔ ေခြးေတာက္ပင္ အျမစ္ခ်င္းယွက္ၿပီး စိုက္လိုက္ရင္ အဲဒီ သရက္ပင္က သီးတဲ့ အသီး ခါးတဲ့အေၾကာင္း ဇာတ္ေတာ္တခုကို ကိုးကားၿပီး ဆရာမက ေျပာသြားတာပါ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ကလည္း “ငါကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကပိုၿပီး အေရးႀကီးတယ္လို႔ ထင္တယ္” ဆရာမ ေျပာျပတဲ့ ဇာတ္ကို ကိုးကားၿပီး ေျပာျဖစ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ကိုအုံးစက ျပဳံးစိစိ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ “ႏိုင္ငံျခားက ပညာရွင္ေတြက အဲဒါကို လက္ေတြ႔ စမ္းၾကည့္ၿပီးၿပီ ၾကားတယ္။ မဟုတ္ဖူးတဲ့ကြ။ သရက္ပင္နဲ႔ ေခြးေတာက္ပင္ အျမစ္ခ်င္း လိမ္ၿပီး စိုက္ေပမယ့္ သီးလာတဲ့ သရက္သီးက ခ်ိဳၿမဲ ခ်ိဳလ်က္ပဲ-တဲ့။”</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">သူက ပညာရွင္ေတြ လက္ေတြ႔စမ္းၿပီးၿပီးဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက ဘာမ်ားသြားေျပာႏိုင္ေတာ့မွာ-တဲ့လဲ။ သူက ဆက္ၿပီး ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ ဗီဇက အဓိကပါကြာ။ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းဘယ္မွ မေရြ႕ပါဘူး။ ပ်ားေတြကို ၾကည့္ပါလား။ သံပုရာပင္မွာ အုံးဖြဲ႕လို႔ သူတို႔ ပ်ားရည္ ခ်ဥ္မသြားခဲ့ဖူးဘူး။ တမာပင္မွာ အုံဖြဲ႕လို႔ သူတို႔ပ်ားရည္ ခါးမသြားခဲဖူးဘူး။ အၿမဲတမ္းပဲ ခ်ိဳလ်က္ပဲ-တဲ့။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">သည္လိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြၾကာလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ တနယ္ဆီ ျခားသြားခဲ့ေပမယ့္ ကိုအုံးစံကုိေတာ့ မၾကာမၾကာ သတိရေနဆဲပါ။ သူ ဥပမာနဲ႔ ႏိႈင္းၿပီး အႏိုင္ပိုင္းသြားတဲ့ စကား၀ိုင္းကိုလဲ ေမ့လို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ထင္ပါရဲ႕။ တေန႔မွာ သတင္းတခု ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သတင္းထဲမွာ ဘယ္လ္ဂ်ီယမ္လို႔ ထင္တာပဲ။ ရြာသားေတြဟာ ပ်ားရည္စားၿပီးရင္ တရက္တာနီးနီးေလာက္ ႐ူးသလိုလို မူးသလိုလိုေတြ ျဖစ္ၾက-သတဲ့။ ဒီ ျပႆနာက ခဏခဏ ျဖစ္တာမို႔ သက္ဆိုင္ရာက ကြင္းဆင္းေလ့လာရပါတယ္။ အေတာ္ၾကာမွ ျပႆနာရဲ႕ အေျဖကို သိရတာပါ။ သူတို႔အတြက္ ပ်ားဖြပ္သမားေတြ ဖြပ္ၿပီး ပ်ားရည္ယူခဲ့တဲ့ ပ်ားအုံေတြက ပဒိုင္းပင္ေတြနားမွာ အုံဖြဲ႔ထားသတဲ့ေလ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဒီသတင္းကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကိုအုံးစံကို သတိရလိုက္တာ။ သူနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ေျပာလိုက္ခ်င္လို႔ပါ။ ကိုအုံးစံေရ ခင္ဗ်ားေျပာခဲ့သလို ပ်ားဟာ ဘယ္မွာပဲ အုံဖြဲ႔လို႔ေနေန သူတို႔ ပ်ားရည္က ခ်ိဳတာေတာ့ မွန္ပါရဲ႕။ သူတို႔ ၀တ္မႈံယူခဲ့ရာ ပန္းပြင့္တို႔ရဲ႕ အာနိသင္ကိုေတာ့ မေျပာင္းႏိုင္ဘူး။ ခုဆိုရင္ အဲဒီပ်ားရည္ေတြမွာ ပဒိုင္းဆိပ္ သင့္ေနၿပီဗ်-လို႔ေလ။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ကိုအုံးစံနဲ႔ လူခ်င္းမေတြ႔ႏိုင္တာေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းကို သူ႔ဆီ စာေရးၿပီး သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းေလးကို မိတၱဴကူးလို႔ ပို႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုအုံးစံဆီက ဘာစာမွေတာ့ ျပန္မလာခဲ့ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">တခါေတာ့ သူ႔ညီမေလးနဲ႔ ဟိုင္းေ၀းကားေပၚမွာ အမွတ္မထင္ ဆုံျဖစ္ပါတယ္။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုအုံးစံ ဆုံးၿပီ-တဲ့။ အသက္ ၃၀-မွ တင္းတင္း မျပည့္ေသးခင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဆုံးရတာလဲ ဆိုေတာ့ ဖားကန္႔ကို သြားေနရင္း အဲဒီမွာ နံပါတ္ဖိုးစြဲၿပီး ဆုံးတာပါတဲ့။ ေၾသာ္ ကိုအုံးစံရယ္။ ဗီဇက ပိုအေရးႀကီးတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မေကာင္းေပမယ့္ ဗီဇေကာင္းရင္ ကိုယ္ဘာမွ မျဖစ္ပါဖူးဆိုတဲ့ သူ႔ခံယူခ်က္အတိုင္း ဖားကန္႔ကို သြားခဲ့ေလသလား လို႔ေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဆရာႀကီး ဦးေအးေမာင္နဲ႔ ဆရာေအာင္သင္းတို႔ ဗီဇနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးဖူးတဲ့ အေၾကာင္း မဂၢဇင္းတအုပ္မွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ဆရာႀကီး ဦးေအးေမာင္ကေတာ့ ဗီဇက ပိုလို႔ အေရးႀကီးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုးေၾကာင့္ လူတေယာက္ ပ်က္စီးရပါသည္ ဆိုဦးေတာ့ ထိုပတ္၀န္းက်င္ဆိုးဆိုးမွာ ပ်က္စီးသည္အထိ စြဲလမ္းစြာ ေနလိုျခင္းသည္ ပင္လွ်င္ သူ႔ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ ဗီဇပါ-လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: white;">။</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">[P.S ပဒိုင္းဆိပ္သင့္တဲ့ ပ်ားရည္ေတြအေၾကာင္း သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းေလးကေတာ့ ရြာက မွတ္စုစာအုပ္ အေဟာင္းထဲမွာေတာ့ ရွိေနဆဲပါ။]</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-3853480383160968567?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-84844833866110594912009-08-31T09:01:00.000+08:002009-08-31T09:01:51.641+08:00ေလဆိပ္ထဲမွာ<div style="text-align: justify;"><span style="color: black;">မိတ္ေဆြတေယာက္က ႏိုင္ငံျခားသြားမလို႔ပါတဲ့။ ေလဆိပ္ အေတြ႔အႀကံဳေလး မွ်ပါ ဆိုေတာ့ မၾကာေသးခင္က မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္ ဘဏ္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ႀကံဳဖူးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခုကို သတိရမိပါတယ္။ ပစၥည္းေရြးတဲ့ ေနရာမွာ ႀကံဳခဲ့တာပါ။ အဲဒီေနရာမွာ ပစၥည္းေတြတင္ၿပီး လည္ေနတဲ့ စက္ေတြက အမ်ားႀကီးေလ။ စက္ေတြရဲ႕ အထက္မွာေတာ့ ေလယာဥ္နံပါတ္ေတြ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ကိုယ္စီးခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္နံပါတ္ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ပစၥည္းကို ကိုယ္ေရြးယူရတာပါ။ ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားက အဲသည္ ေလယာဥ္နံပါတ္ကိုလဲ ေမာ့မၾကည့္မိပါဘူး။ သူတို႔စီးတဲ့ ေလယာဥ္ နံပါတ္ကိုလဲ မွတ္မထားမိဘူး။ ဟိုေနရာ ေတြ႔ႏိုးႏိုး ဒီေနရာေတြ႔ႏိုးႏိုးနဲ႔ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို ေရြးရမွန္းကို သူတို႔က မသိတာပါ။</span><br /><div style="color: white;">။</div></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;">အိပ္လဲ ကုန္သေလာက္ရွိ ဂိတ္လဲ စံုသေလာက္ရွိသည္အထိ ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္နဲ႔ ေငါင္ေနတံုးတဲ့ေလ။ ေလဆိပ္ဝန္ထမ္း တေယာက္က ကူေပးမွ ပစၥည္းေရြးႏိုင္ သတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ပစၥည္းေလးေတြ တြန္းလွည္းေပၚတင္ Immigration-ကို ျဖတ္ အျပင္ဖက္ကို ထြက္ဖို႔ လုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေလဆိပ္အျပင္ထြက္တဲ့ လူေတြက သူတို႔ေလာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲသည္က်မွ ဒုကၡ လွလွႀကီးနဲ႔ ေတြ႔တာပါ။ ၾကည့္ေလရာရာ မွန္ေတြ ကာထားေလေတာ့ အျပင္ထြက္စရာ အေပါက္ရွာ မေတြ႔လို႔တဲ့။</span><br /><span style="color: white;">။</span><span style="color: black;"> <br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;">ဘယ္ေတြ႔လိမ့္မလဲ။ တခါးေတြက အနားကို လူသြားရပ္မွ Auto ပြင့္ၾကတာေလ။ သူ႐ို႕ တခါးေတြက မင္းတုတ္ေတြ ပတၱာေတြမွ မရွိတာကလား။ ကိုယ္တို႔ကလဲ အျပင္က တေစာင့္ေစာင့္။ သူတို႔ကလဲ အထဲမွာ ရြာလည္လို႔ ေကာင္းတံုး။ ဝန္ထမ္းတေယာက္က တခါးနားကို သြားရပ္၊ တခါးပြင့္လို႔ ထြက္သြားမွ ရိပ္မိပါ-သတဲ့။ ေအာ္ တခါးေတြက အနားကို သြားရပ္မွ အလိုလို ပြင့္သကိုးလို႔ေလ။ အဲဒါနဲ႔ အျပင္ကို ေရာက္ခဲ့ၾကသတဲ့။</span><br /><span style="color: white;">။</span><span style="color: black;"> <br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;">ေမာင္ရင္တို႔ရယ္ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ၾကတာပါလိမ့္။ ေလယာဥ္မ်ား လွည္းဦးမ်ားလန္ေနလို႔ ေနာက္က်တာလားလို႔ ေမးေတာ့မွ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္မွ ကုန္စင္ကို သိၾကရတာပါ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black;"></span></div><span style="color: black;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-8484483386611059491?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-9615028778121584082009-08-31T09:00:00.000+08:002009-08-31T09:00:07.436+08:00SHE & RETURN OF SHE<div style="background-color: white; text-align: justify;">ကိုယ္တို႔ေတြ ငယ္တုံးကေတာ့ သဘာ၀ထက္ လြန္ၿပီး အသက္ရွည္ရွည္ ေနခ်င္စိတ္ေတြ သိပ္ၿပီး ျပင္းျပခဲ့တာေပါ့။ အသက္အရြယ္ နဲနဲရလာေတာ့ ငယ္စဥ္တုံးကေလာက္ ျပင္းျပင္း ျပျပႀကီး မရွိလွေတာ့ပါဘူး။ သဘာ၀ကို သဘာ၀အတိုင္းပဲ လက္ခံသင့္တယ္လို႔ ေတြးစျပဳလာတယ္ေလ။ She နဲ႔ Return Of She ဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ ၀တၳဳကို ဖတ္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုၿပီးေတြးစရာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။<br /><span style="color: white;">။ </span></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">၀တၳဳကေတာ့ အာဖရိကတိုက္တေနရာမွာ ဇာတ္အိမ္ တည္ထားတာပါ။ တခ်ိန္က အဲဒီ ေနရာမွာ အလြန္ကို ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားတဲ့ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြ အေျခခ် ေနထိုင္ ခဲ့ၾက-သတဲ့။ ဇာတ္လိုက္အမ်ိဳးသမီးက အမ်ိဳးသားတေယာက္ကို တဖက္သတ္ ခ်စ္ခဲ့တယ္။ အမ်ိဳးသားက အျခားေသာ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္နဲ႔ အျပန္အလွန္ ခ်စ္လို႔ ေနၾက ျပန္တယ္။<br /><span style="color: white;">။</span> </div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">အမ်ိဳးသမီးက ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ၀ိဇၨာဓိုရ္မလို႔ ေခၚရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အသက္က လူသာမန္ထက္ ရွည္တယ္။ လွပတဲ့ သူမရဲ႕ ႐ုပ္ရည္ကလဲ မေျပာင္းလဲပါဘူး။ Powerလဲ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ Power က သူမခ်စ္သူ သူမကို ျပန္ခ်စ္ေအာင္ေတာ့ မစြမ္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သူမဖက္က မတရားသျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ေလေတာ့ အမုန္းႀကီး မုန္းတာေတာင္ကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား သူမကို မုန္းသလဲ ဆိုရင္ သူ႔အသက္ကို စြန္႔ရတဲ့ အထိကို မုန္းသြားပါ သတဲ့။</div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">ေလာကထုံးစံအတိုင္း သူမက ခ်စ္ရတဲ့ သူေတြ သူမကို ခ်စ္ၾကတဲ့ သူေတြ ၿပီးေတာ့ သူမက မုန္းရတဲ့ သူေတြလဲ သူမကို မုန္းၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ ပုံမွန္အတိုင္း ေသဆုံးကုန္ၾကၿပီေလ။<br /><div style="color: white;">။</div></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">ဘ၀အသစ္ေတြမွာ က်င္လည္ရင္း လက္တြဲေဖာ္ အသစ္ေတြနဲ႔ ဆုံဆည္းလို႔။ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္မွာ က်င္လည္ယင္း တာ၀န္သစ္ေတြကို ထမ္းေဆာင္လို႔၊ သံေယာဇဥ္ အသစ္ေတြနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႔လို႔။ သူမကို သတိမရႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ဘ၀ေတြလည္း ျခားခဲ့ၿပီ ကာလေတြလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။<br /><div style="color: white;">။</div></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">သူမမွာသာလွ်င္ သူမက ခ်စ္ရတဲ့သူေတြကို တြယ္တာစိတ္နဲ႔ လြမ္းရလိုက္ သူမကို ခ်စ္ၾကတဲ့ သူေတြကို သတိရစိတ္နဲ႔ တမ္းတလိုက္နဲ႔။ ၿပီးေတာ့ မုန္းရတဲ့ သူေတြကို နာက်ည္းစိတ္နဲ႔ သတိရလိုက္ မုန္းၾကတဲ့ သူေတြကို ခံျပင္းစိတ္နဲ႔ အမုန္းပြားလိုက္နဲ႔ေလ။ အရာရာက ေျပာင္းလဲေနေပမယ့္လို႔ သူမကေတာ့ ဘာမွမေျပာင္းလဲသလိုပါပဲ။ သူမ ခ်စ္သူဆီက ရခဲ့တဲ့ အမုန္းနဲ႔ပဲ ဘယ္ေတာ့မွန္း မသိႏိုင္တဲ့ ဘ၀နိဂုံးခ်ဳပ္ခ်ိန္ကို ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ ပုံစံျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။<br /><div style="color: white;">။</div></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">ဒီဖက္ေခတ္ကို ေရာက္လာေတာ့ ေနရာေဟာင္းမွာ သူမတေယာက္တည္း။ သူတို႔ေခတ္ သူတို႔အခါက စည္ကားခဲ့ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ျပႀကီးက ခုခ်ိန္မွာေတာ့ လူသူနဲ႔ ေ၀းလို႔။ ၿမိဳ႕ပ်က္အသြင္ေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ျမင့္ခဲ့ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြကလဲ ခုေနခါမွာ ေျပာလို႔ မယုံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ပ်က္သုဥ္းကုန္ပါၿပီ။ (ရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ အဲဒီ ယဥ္ေက်းမႈေတြက ခုေခတ္နဲ႔ အံ၀င္မယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။)<br /><span style="color: white;">။</span></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">သူမ ခ်စ္သူက ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ က်င္လည္ရင္း လူ႔ဘ၀ကို ျပန္ေရာက္လို႔ လာျပန္ပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ဦး ျပန္ဆုံခ်ိန္မွာေတာ့ ဟိုအမ်ိဳးသားက ဘာဆို ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိန္က သူမကို အမုန္းႀကီး မုန္းခဲ့တာကိုလဲ သတိမရေတာ့ပါဘူး။ သူမကို မုန္းလြန္းလို႔ ကိုယ့္အသက္နဲ႔ စက္ၿပီး လဲပစ္ခဲ့တာကိုလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ သူမကို စြဲစြဲလမ္းလမ္းႀကီးကို ခ်စ္လို႔ေနျပန္ပါတယ္။<br /><span style="color: white;">။</span></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">ဒီအေၾကာင္း ဖတ္ရေတာ့ သဘာ၀တရားကို သဘာ၀အတိုင္းပဲ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးက ပိုၿပီး ခုိင္မာလာသလိုပါပဲ။ ေသဆုံးျခင္းဆိုတာ တကယ္ေတာ့ သဘာ၀တခုပဲေလ။ သူလဲ အတိုင္းအတာတခုအထိ လိုအပ္တဲ့ သဘာ၀တရားတခုပဲ-လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ သေဘာေပါက္ နားလည္ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အေနအထား ေရာက္ေအာင္ေတာ့ အေတာ္ကို ႀကိဳးစားရအုံးမွာပါ။ ဒီသဘာ၀တရားကိုေတာင္ လက္ခံႏိုင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ အျခားေသာ သဘာ၀တရားေတြကိုလည္း နားလည္လက္ခံဖို႔ လြယ္ကူလိမ့္မယ္ လို႔ ထင္တယ္ေလ။<br /><div style="color: white;">။</div></div><div style="background-color: white; text-align: justify;"></div><div style="background-color: white; text-align: justify;">She နဲ႔ Return Of She ဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ ၀တၳဳႏွစ္အုပ္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးတာျဖစ္ေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကိုေတာ့ ခုထက္ထိမွတ္မိေနတုံးပါပဲ။ ဖတ္မိရာကေန မွတ္မိတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုပါ။</div><div style="background-color: white;"></div><div style="background-color: white;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-961502877812158408?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1101478862550645910.post-32531981331544687512009-08-22T00:21:00.002+08:002009-08-22T00:22:19.601+08:00ဖတ္မိၿပီး မႀကိဳက္ေသာ္လည္း မွတ္မိေနေသာ အရာမ်ား<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CNYANAC%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <o:officedocumentsettings> <o:relyonvml/> <o:allowpng/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5CNYANAC%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5CNYANAC%7E1%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>ZH-TW</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" name="Normal (Web)"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:PMingLiU; panose-1:2 2 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:新細明體; mso-font-charset:136; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611969 684719354 22 0 1048577 0;} @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:Padauk; mso-font-alt:bit; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 1024 0 1 0;} @font-face {font-family:"\@PMingLiU"; panose-1:2 2 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:136; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611969 684719354 22 0 1048577 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0mm; margin-right:0mm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0mm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} p {mso-style-unhide:no; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0mm; margin-bottom:5.95pt; margin-left:0mm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"PMingLiU","serif"; mso-bidi-font-family:PMingLiU;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:PMingLiU; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0mm 5.4pt 0mm 5.4pt; mso-para-margin-top:0mm; mso-para-margin-right:0mm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0mm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">တေလာတုံးက ညီငယ္တေယာက္ရဲ႕ သူ႔အေတြး သူ႔အျမင္ သူ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ထင္ဟပ္ထားတဲ့ စာတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။တခ်ိန္တုံးကေတာ့ လူငယ္ပီပီ အေ၀းကို ပ်ံခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔ အျမင့္လမ္းကို သူမွန္းၿပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူေရြးခဲ့တဲ့ လမ္းက ျမင့္သည္ မွန္ေသာ္လည္း အေ၀းကို ပ်ံသန္းဖို႔က အျမင့္ကို ေရာက္ေလ အကန္႔အသတ္ေတြ မ်ားေလ ျဖစ္လာပုံရပါတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ျမင့္တာ မျမင့္တာ တက႑ထားလို႔ ခုေနခါမွ သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္ ခပ္ေ၀ေ၀းကို အကန္႔အသတ္မဲ့စြာနဲ႔ ပ်ံသန္းခြင့္ေတြ ရေနပါတယ္။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လက္ရွိ သူ႔ဘ၀ပုံစံနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး သူ႔ကိုသူ အားမရျဖစ္ေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕လို႔ ခံစားမိတာနဲ႔ သူဆီကို စာတေစာင္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ <o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ညီ<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45.1pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">တို႔ေတြ ဖတ္မိၿပီး မႀကိဳက္ေသာ္လည္း မွတ္မိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ သီလကၡႏၶပါဠိေတာ္မွာ အယူ၀ါဒ ၆၂-မ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာပုံကို ေလ့လာရတဲ့ အခ်ိန္တုံးကေပါ့။ </font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">အဲဒီ အထဲမွာ အယူ၀ါဒတခုက နိယာမတခု ထုတ္ ထားပါတယ္။ သူတို႔ နိယာမအရ လူအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ အရာ၀တၳဳမ်ားမွာ အစ အလယ္ အဆုံး မူလ ကတည္းက ကန္႔သတ္ခ်က္ရွိ္ၿပီး ျဖစ္သည္။ အနည္းအက်ဥ္းေသာ အရာ၀တၳဳတို႔ကို အနည္းငယ္ သာလ်င္ ေျပာင္းလဲ သြားေအာင္ စီမံလို႔ ရစေကာင္း၏။ အလုံးစုံ ေျပာင္းလဲ သြားေအာင္ ျပင္လို႔မရ ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ ဗုဒၶကေတာ့ ဒါကို လက္မခံပါဘူး။ <o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">အဲဒီေန႔မွာပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ ျမ၀တီအၿငိမ့္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ အၿငိမ့္ေခြ တခုကို ၾကည့္ခြင့္ ႀကဳံပါတယ္။ အၿငိမ့္ စထြက္ထြက္ခ်င္း လူရႊင္ေတာ္ႏွစ္ေယာက္က ခြန္းေတာက္နဲ႔ စပါတယ္။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“ </font><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ကုန္းေခါင္ေခါင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“ </font><font style="" face=""">အဘ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတာကေတာ့ ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ- ပါဗ်ာ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာသိလို႔လဲ။ ေျခာက္လမ္းသြား လမ္းမႀကီးေတြ ေဖာက္ေနတာ မင္းမသိဘူးလား။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ဘာဆိုင္လို႔လဲ အဘရဲ႕။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“ </font><font style="" face=""">ဆိုင္ပါေသာ္ေကာဗ်ာ။ အဲဒီေျခာက္လမ္းသြား လမ္းမႀကီးေတြ ေဖာက္ေတာ့ လမ္းနဲ႔ မလြတ္လို႔ ဆိုၿပီး ခုတ္လွဲပစ္လိုက္တာ ထေႏွာင္းပင္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး ေလကြာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခ်ိဳးကေလး ခမ်ာ။ ကုန္းေခါင္ေခါင္မွာ ပဲ ကူခၽြဲရတာေပါ့။ </font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ဒါဆုိလဲ ကုန္းေခါင္ေခါင္မွာပဲ ကူခၽြဲပါဗ်ာ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">အဘ ခုနပဲ ထေႏွာင္းပင္ေတြက မရွိေတာ့ဘူးဆို။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">အဲဒါေၾကာင့္ မင္းကို သတင္းစာဖတ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။ ကိုးခ႐ိုင္ စိမ္းလန္းစိုေျပေရး လမ္းေဘး ၀ဲယာ စိုေျပေရးဆိုတဲ့ စီမံခ်က္နဲ႔ သစ္ပင္ေတြ စိုက္ေနတာ မင္း မၾကားမိဘူးလား။ အဲဒီ စိုက္တဲ့ အထဲမွာ ထေႏွာင္းပင္ေတြ ပါတယ္ဟ။ ခုေတာ့ ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ကူခၽြဲစရာ ထေႏွာင္းပင္ေလးေတြ ရွိလာၿပီ၊ ရွိလာၿပီ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ဒါဆိုလဲ ဆက္ပါဦးဗ်ာ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ၊ <o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာပါးလွတယ္</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">အဘ ပန္္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာ ထူလွတယ္ မဟုတ္လားဗ်။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ၿမိဳ႕ရြာ သန္႔ရွင္းလွပေရး စေနေန႔တိုင္း လုပ္အာေပး၊ ၿမိဳ႕ရြာ သန္႔ရွင္းလွပေရး စေနေန႔တိုင္း လုပ္အာေပး၊ ဆိုတာ မင္းမၾကားဖူးဘူးလား။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ၾကားဖူးတယ္ေလ အဘ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ၿမိဳ႕ရြာ သန္႔ရွင္းလွပေရး စေနေန႔တိုင္း လုုပ္အား ေပးေနၿပီဆိုေတာ့ ေျမဇာျမက္က ပါးေရာ့ေပါ့ကြ။ </font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ဒါဆိုလည္း ပါးေစဗ်ာ။ ပါးေစဗ်ား။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ၊<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာထူလွတယ္</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“ </font><font style="" face=""">ၿမိဳ႕ရြာ သန္႔ရွင္းလွပေရး စေနေန႔တိုင္း လုပ္အားေပးေနၿပီဆိုေတာ့ ျမက္က ပါးေနၿပီ ဆို။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">အဲဒါက လူႀကီးလာတုံးပဲ လုပ္တာဟ။ လူႀကီး မလာေတာ့ ဘယ္သူမွ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ျမက္က ျပန္ၿပီး ထူတာေပါ့။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ဒါဆိုလည္း ထူေစဗ်ားထူေစဗ်ား။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ၊<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာထူလွတယ္<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဖိုးေတာင္သူ တိုက္။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“ </font><font style="" face=""">လုပ္ျပန္ၿပီဗ်ာ။ ဖိုးေတာင္သူ တဲပါဗ်ာ့။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">တဲေပၚကလူ တိုက္ေပၚေရာက္ဖို႔ဆိုတဲ့ စီမံခ်က္ကို မင္းမၾကားဖူးလား။ အဲဒီ စီမံခ်က္ အတိုင္းဆိုရင္ တဲဆိုတာ ဘယ္ရွိေတာ့ မလဲကြာ။ အားလုံး တိုက္ေပၚခ်ည္းပဲ ေနရမယ္ေလ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ဒါဆိုလဲ တိုက္ေပၚပဲ ထားပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား လက္ထက္က်မွ အကုန္ ေျပာင္းရမယ့္ ကိန္းပဲ။ ကဲ ကဲ ခြန္းေတာက္ကိုပဲ ဆက္ပါဗ်ာ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ၊<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာထူလွတယ္<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဖိုးေတာင္သူ႔ တဲ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">အဘက အညိဳးညိဳးပဲဗ်ာ။ ခုနပဲ တဲေပၚကလူ တိုက္ေပၚေရာက္ေရးဆိုတဲ့ စီမံခ်က္အရ အားလုံး တိုက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီဆို။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font face="Padauk">“</font><font style="" face=""">ျဖစ္ေတာ့ ျဖစ္တယ္ကြာ။ ဒါေပမယ့္ တိုက္က ကန္ထ႐ိုက္တိုက္ဆိုေတာ့ ျမန္ျမန္ ၿပိဳကုန္ၿပီကြ။ အဲဒါ ေၾကာင့္ ဖိုးေတာင္သူ ခင္မ်ာ သူ႔တဲမွာပဲ ျပန္္ေနရ ရွာတယ္ေလ။</font><font face="Padauk">”</font><font style="" face="""><o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">သူတို႔ ခြန္းေတာက္ဆိုပုံက ခုနနိယာမကို ေထာက္ခံသလိုလိုပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီ နိယာမကို မယုံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြနဲ႔ ႀကဳံေလတိုင္း အဲဒီနိယာမကို သတိရတယ္။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ေမာင္ရင္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ လမ္းခြဲခါနီး အခ်ိန္ေတြမွာ ဘိုလို သီခ်င္းတပုဒ္ထဲက စားသားတခုကိုု ရြတ္ဆိုခဲ့ၾကသတဲ့။ ခုေတာ့ ဆိုခြင့္မရေသး။ တေယာက္ တေနရာစီမွာကိုး။ ပုံစံတမ်ိဳးစီနဲ႔ေပါ့ေလ။<font style=""> </font>တခ်ိဳ႕လည္း အားက်စရာ။ တခါတရံ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရစရာေတြနဲ႔ ။ ေနာက္တခါ ရြတ္ဆိုခြင့္ေတြလဲ ရခ်င္ေသးသတဲ့။ မွန္တာ မမွန္တာ လက္ခံတာ မခံတာ အပထားလို႔ ခုနက နိယာမအရ ဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ရင္တို႔တေတြ ျပန္လည္ ရြတ္ဆိုခြင့္ရၾကမွာပါ။ <o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">တကယ္ေတာ့ ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္က အစကတည္းက ထေႏွာင္းပင္ညီေနာင္မွာ ကူခၽြဲခဲ့ၾကတာပါ။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာေတြကလည္း မူလကတည္းက ထူခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဖိုးေတာင္သူလဲ အစကတည္းက သူ႔တဲမွာ သူေနခဲ့တာပဲေလ။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ၾကားထဲမွာ အေျခအေန အရ <o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ဟာ ကုန္းေခါင္ေခါင္မွာ ကူခၽြဲရတဲ့ အခါေတြလည္း ရွိစေကာင္း ပါတယ္။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ ေျမဇာကလဲ အေျခအေန အရ ပါးတဲ့ အခါလည္း ပါးရေပ မေပါ့။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဖိုးေတာင္သူလဲ အခိုက္အတန္႔အားျဖင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တိုက္ထဲမွာ ေနတဲ့ အခါ ေနပါေစေလ။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဘယ္လိုပဲ ပုံစံေတြ ေျပာင္းခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆုံး က်ေတာ့လဲ<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ခ်ိဳးႏွစ္ေကာင္ ထေႏွာင္းပင္ ညီေနာင္က လြမ္းေအာင္ ကူခၽြဲ၊<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ပန္းေတာ္ျဖဴ ပင္ျမက္ေျမဇာထူလွတယ္<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဖိုးေတာင္သူ႔ တဲ။<o:p></o:p></font></font></p> <p style="text-align: justify; text-indent: 45pt; line-height: 250%;"><font size="3"><font style="" face=""">ဆီကိုပဲ ျပန္ေရာက္တာပဲ မဟုတ္လား။ ေမာင္ရင္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ပို႔စ္နဲ႔ ဒုတိယ ပို႔စ္ကို ဖတ္မိရာကေန ဖတ္မိၿပီး မႀကိဳက္ေသာ္လည္း မွတ္မိေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေလးတခုကို မွ်ေ၀လိုက္တာပါ။<o:p></o:p></font></font></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1101478862550645910-3253198133154468751?l=komyintko.blogspot.com' alt='' /></div>Myint Kohttp://www.blogger.com/profile/05041051227732223122noreply@blogger.com0